Wedstrijden
Ontwerper Sonal Nagwani, die begon Wedstrijden met Kevin Thomas en runt het nu alleen. Tijdens haar jeugd bouwde ze miniatuurmeubels uit luciferdoosjes. “Die tastbare, bijna obsessieve relatie met het object heeft me nooit echt verlaten”, zegt ze.
Jaren later vond ze het luciferdoosarchief van phillumenist Gautam Hemmady via het Tasveer Ghar-project op Google Arts & Culture. “De collectie heeft duizenden labels die India documenteren via zijn visuele grammatica. Het luciferdoosje is de meest democratische galerij die ooit heeft bestaan, en de archieven laten zien hoe groot hun bereik was en hoe bewust die anonieme ontwerpers het gebruikten om te adverteren, documenteren, becommentariëren en ideeën te vertegenwoordigen die geen andere openbare platforms hadden”, zegt Sonal. Naast het werk van Hemmady, Farid Bawa’s werk over de heropleving van de Indiase vrachtwagenkunst inspireerde ook het Maachis-team.
Kort na deze ontmoetingen maakte Sonal er haar missie van om het luciferdoosje opnieuw uit te vinden voor de wereld van vandaag, en dit leidde tot de geboorte van Maachis, een eigentijds ontwerpproject dat verzamelobjecten creëert. Het idee, zegt ze, is niet om een hedendaagse boodschap op te leggen aan een erfgoedvorm, maar om de rode draad die er al in zit te vinden en deze verder te brengen. “Sociaal commentaar zat altijd in het DNA van het luciferdoosje, en Hemmady’s collectie liet ons zien hoe vroeg en moedig dat begon. We zetten die traditie gewoon voort.”
Als voorbeeld noemt ze een van de vroege dozen, ‘Swatantra’. Het woord betekent vrijheid, dat opnieuw werd geïnterpreteerd door de lens van queerrechten. Het Maachis-team bleef dit verkennen met hun werk: lichaamspositiviteit met onder meer ‘Sundari’, anti-boze ogen-humor met ‘Anti Nazar’ en vrouwelijke autonomie met ‘Bullet Rani’.
Het object zelf evolueerde ook. De verzamelluciferdoosjes van Maachis zijn gemaakt van hout, met magneten aan beide uiteinden. Sonal ontwerpt veel van de dozen zelf, maar werkt ook op royalty-basis samen met andere kunstenaars. Momenteel werkt ze samen met medewerkers aan een serie waarin ze de subculturen en geschiedenissen onderzoekt die specifiek zijn voor verschillende steden in India. “Op het gebied van formats komt er nog veel meer, waaronder lifestyle- en thuisproducten”, voegt ze eraan toe.
Vooruitkijkend wil Sonal dat Maachis bekend staat om zijn maximalisme. Ze zegt: “Het luciferdoosje is inherent maximalistisch op de meest onverwachte manier. Het is klein maar draagt zoveel in zich: patroon, kleur, verhaal, geschiedenis, commentaar. Ik wil dat verder brengen in termen van stijl en schaal. We hebben een Maachis-installatie gemaakt voor een restaurant in Hyderabad, en die ervaring heeft laten zien hoe ver deze beeldtaal kan reiken. Dat is de richting waarin ik wil blijven bewegen: ruimtes, objecten en samenwerkingen met kunstenaars en merken die dezelfde liefde delen voor gedurfde, gelaagde, verhaalrijke ontwerp.”
