Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Vivi Mengjie Xiao, een AI-productmanager en contentmaker op RedNote, het Chinese sociale mediaplatform. Het gesprek is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Ik ben een AI-productmanager in China, en eerder dit jaar vroeg mijn CEO me om te onderzoeken hoe AI verder kon gaan dan kostenbesparingen, om innovatie te stimuleren.
Buiten mijn werk ben ik contentmaker op RedNote, waar ik AI-tools, workflows en inzichten deel met meer dan 45.000 volgers.
Vroeger besteedde ik ongeveer vier uur per dag aan het verzamelen van nieuws uit de AI-industrie: het lezen van berichten op X, nieuwsbrieven, blogposts en het vertalen van Engelse bronnen naar het Chinees. Ik dacht: “Kan ik dit automatiseren?” Als AI het verzamelen van informatie aankan, wat kan het dan nog meer doen? Als ik iets repetitiefs doe, moet ik het automatiseren.
Elke agent werd geboren uit een echt probleem dat ik ervoer. Ik heb zes AI-werknemers gecreëerd, en ze zijn verdeeld over werk en privé.
Mijn uitstapje naar OpenClaw
In eerste instantie heb ik slechts één ‘kreeft’ opgezet – een bijnaam die Chinese netizens gebruiken voor het inzetten van een OpenClaw-agent – en probeerde het alles te laten doen.
Ik wilde dat het mijn agenda, planning, takenlijst zou beheren en mijn werk zou controleren. Ik raak snel afgeleid, dus ik wilde dat het me zou helpen me te concentreren op wat ik op dat moment moest doen en dat het de rode draad van mijn werk zou helpen verbinden.
Ik bleef er ook andere taken in stoppen, zoals het toewijzen van het beheer van mijn financiën.
Het resultaat van dat alles erop zetten één kreeft was dat de context ervan lang en rommelig werd. Het werd eigenlijk ADHD zoals ik: van het ene naar het andere springen zonder me te helpen focussen. Er werden drie werkstromen tegelijk uitgevoerd. Dat ging niet werken, dus heb ik de taken opgesplitst en aan verschillende kreeften toegewezen.
In de loop van de tijd hebben de zes AI-werknemers zich natuurlijk georganiseerd in persoonlijk versus werk, en binnen elke categorie in duidelijke rollen.
Ik heb drie werkagenten: de administratief medewerker, de onderzoeker en de stafchef. De stafchef simuleert de communicatiestijl van mijn baas, en ik gebruik deze om presentaties te oefenen en te verbeteren. Voor persoonlijke agenten heb ik een levenscoach, een inhoud- en expressieassistent en een financieel assistent.
Het voelde alsof ik een echt team bouwde. Dat is logisch: je neemt niet op de eerste dag zes mensen aan. Je begint met één en naarmate de werkdruk toeneemt, specialiseer je je.
Het samengestelde effect van het verbinden ervan verraste me. De levenscoach kan gesprekken van alle vijf andere agenten lezen. Ik gebruik de life coach-agent om mij te helpen dagelijks een dagboek bij te houden, en nu is 70% van mijn dagboekregistratie geautomatiseerd. De agent weet alles — wat ik heb onderzocht, waar ik in heb geïnvesteerd en waar ik de nadruk op heb gelegd tijdens mijn presentatierepetitie.
Ik ben productiever, maar ook vermoeider
Ongeveer 60% tot 70% van mijn dagelijkse operationele werk wordt afgehandeld door deze AI-agenten, inclusief het verzamelen van informatie, onderzoek en de distributie van inhoud.
Mijn werkdag is echter niet korter geworden. Ik ben overgestapt van het doen van ‘grunt work’ naar het doen van meer creatief, strategisch en high-leverage werk. De AI-medewerkers maakten capaciteit vrij voor aanzienlijk meer output.
Ik ben productiever volgens elke conventionele maatstaf. Ik publiceer dagelijks podcastafleveringen, volg de financiële gegevens in realtime, beheer een kennisbeheersysteem en creëer inhoud voor RedNote en X – en dat allemaal terwijl ik fulltime werk.
Eerlijk gezegd ben ik ook meer moe. Dit is een paradox waar ik over heb nagedacht: als uw efficiëntie omhoog gaat, werkt u niet minder. Je probeert gewoon meer.
Mijn bedtijd is verschoven van middernacht naar 02.00 uur omdat er altijd nog één ding is dat ik wil doen, of nog een agent die ik kan inschakelen om een nieuw probleem op te lossen.
De toekomst van werk
We zijn getuige van een fundamentele verschuiving in wat ‘werk’ betekent.
De Industriële Revolutie standaardiseerde fysieke arbeid. De informatierevolutie standaardiseerde kenniswerk. En nu is AI dat wel het standaardiseren van uitvoeringswerkzaamheden – het ‘hoe’ om dingen gedaan te krijgen.
Dit betekent dat de premie verschuift van uitvoeringsvermogen naar drie dingen: smaak en beoordelingsvermogen, het vermogen om AI te sturen en emotionele intelligentie.
De toekomst van werk is ‘eenmansstudio’s’, solo-makers en operators die AI gebruiken om op teamniveau te produceren. Voor bedrijven, de vraag wordt: heb je tien junioranalisten nodig, of één senior denker met tien AI-agenten?
Dit gaat niet over het vervangen van mensen. Het gaat erom mensen te bevrijden om meer menselijk werk te doen. De onderdelen die AI wegneemt, waren nooit de onderdelen die het werk betekenisvol maakten. De delen die overblijven – creativiteit, oordeelsvermogen, verbinding, doel – maken ons menselijk.
Het opbouwen van een team van zes AI-agenten voelt alsof je van een solo-freelancer verandert in een CEO van een klein bedrijf, alleen slaapt je team nooit, klaagt nooit en werkt het voor de kosten van API-abonnementen.
Ik ben een meer gestructureerde denker geworden, een duidelijkere communicator en een ambitieuzere schepper. Ik denk nu in termen van “welke agent moet dit afhandelen?” voor vrijwel elke taak. AI breidde mijn gevoel uit van wat door één persoon kan worden gebouwd.
Heeft u een verhaal te vertellen over technologie in China? Neem contact op met deze verslaggever via cmlee@businessinsider.com.
