Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Jason Zhang, een 25-jarige voormalige Google-medewerker gevestigd in Seattle. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Toen Google mij op 22-jarige leeftijd inhuurde als software-ingenieur, voelde dat als een enorme prestatie. Het was niet alleen een mijlpaal voor mij, maar ook voor mijn gezin.
Mijn ouders zijn allebei immigranten en ze hebben er alles aan gedaan om voor mij te zorgen. Mijn baan bij Google betekende dat ik meer geld verdiende, zodat ik iets aan hen kon teruggeven en een betere toekomst voor ons allemaal kon opbouwen – en toen werd ik ontslagen.
Het is ongeveer een maand geleden en ik heb het ze nog steeds niet verteld. Ik wil niet dat ze zich zorgen om mij maken, en ik solliciteer ook nog niet op een baan.
Ik realiseerde me niet hoeveel ontslaglogistiek er zou zijn
De emoties begonnen al snel na mijn ontslag, maar mijn brein schakelde over op een volledig praktische instelling.
Er gingen gedachten door mijn hoofd over hoe lang ik een ziektekostenverzekering zou hebben, hoeveel maanden het realistisch gezien zou duren om een nieuwe baan te vinden in deze moeilijke markten hoe ik me weer moest voorbereiden op sollicitatiegesprekken.
De eerste week na mijn ontslag in maart werd ik besteed aan logistiek, zoals uitzoeken wanneer ik mijn laatste salaris zou ontvangen en nadenken over hoe ik snel een nieuwe tandarts, dokter en optometrist kon vinden en afspraken kon boeken.
De week daarop begon ik me meer te richten op het maken van inhoud over mijn ervaring met ontslag op Instagram en TikTok. Ik post al maanden over mijn eerlijke ervaringen als technisch medewerker, zoon van immigranten en enig kind – en ter voorbereiding op sollicitatiegesprekken.
Ik solliciteer nog niet op een baan, maar ik kan ook niet gewoon ‘chillen’
Veel technologiebedrijven volgen een vergelijkbare stijl van technische en gedragsvragen. Het ergste dat mij kan overkomen is dat ik een sollicitatiegesprek krijg bij een bedrijf dat ik wil, maar ik ben er nog niet klaar voor.
De regel die ik graag volg is dat ik geen controle heb over het aantal sollicitatiegesprekken dat ik krijg, maar als ik weet dat ik met 80, 90 of zelfs 100% zekerheid kan slagen, dan heb ik slechts één sollicitatiegesprek nodig om een andere baan te vinden. Ik wil mezelf gewoon de beste kans geven om te slagen door vooraf meer tijd te besteden aan de interview voorbereiding. Ik zal waarschijnlijk begin of midden mei beginnen met solliciteren.
De toekomst van technologie verandert snel en ik moet me snel aanpassen. Om mezelf zo goed mogelijk voor te bereiden, probeer ik meer te leren over opkomende AI-tools en snelle engineering. Ik kan ook meer vibe-codering proberen.
Sommige van mijn vrienden die ontslagen zijn, hebben dingen gezegd als: “Ontspan even en kom dan met een frisse blik terug om de sollicitatiegesprekken voor te bereiden.” Ik denk dat als je de luxe hebt om dat te doen, het geen kwaad kan, maar dat is niet mijn realiteit.
Ik ben van plan mijn ouders te vertellen dat ik ben ontslagen nadat ik een nieuwe baan heb gekregen
Mijn ouders volgen de nieuws over ontslagen in de technologiesectoren ik weet hoe bezorgd ze zijn over mijn baanzekerheid.
Als ik ze over mijn ontslag zou vertellen, zouden ze zich alleen maar meer zorgen maken, en ik denk niet dat het me zou helpen bij het zoeken naar een baan. Ik maak me misschien ook meer zorgen om ze omdat ze oud worden, en ik wil niet dat ze nog moeilijker kunnen slapen.
Mijn plan is om het nieuws te brengen zodra ik een nieuwe rol heb gevonden. Ze gaan niet online, dus ik maak me geen zorgen dat ze erachter komen totdat ik het ze vertel.
Ik breng meer tijd door met vrienden, maar ik voel me schuldig omdat ik niet werk
Toen ik aan het werk was, zei ik altijd nee tegen hangouts na het werk, omdat ik te laat vrijkwam en tijd wilde hebben om inhoud te maken. Nu mijn schema flexibeler is, zeg ik ja tegen uitgaan en het opbouwen van diepere relaties. Onlangs ben ik zelfs met mijn vriendin naar een tulpenboerderij geweest. Dit is iets wat ik voorheen niet had kunnen doen, maar ik wil prioriteit geven aan dit soort momenten.
Het maken van content heeft voor mij ook veel betekenis gehad. Op dit moment is het erg louterend. Ik neem de tijd om mijn gedachten op een rij te zetten, ze te delen en hopelijk iemand te helpen die in een vergelijkbare positie verkeert als ik.
Ik heb me schuldig gevoeld omdat ik voorrang gaf aan vrienden en inhoud, omdat ik geen baan heb en daar zin in heb Ik zou op zoek moeten gaan naar een baan. Wat helpt, is tegen mezelf zeggen dat als ik overdag hard genoeg werk aan de voorbereiding van sollicitatiegesprekken, het misschien wel oké is om met vrienden rond te hangen of ’s avonds iets te doen. Kleine pauzes kunnen mij zelfs helpen productiever te zijn.
Ik leer opnieuw wat mijn identiteit is buiten het werk
Ik heb heel lang geen hobby’s gehad, omdat ik zoveel tijd besteedde aan werken. Ik heb er nu verschillende uitgeprobeerd, maar geen enkele bleef hangen.
Er zijn tijden geweest dat ik deed wat iedereen leuk vindt, en in mijn hoofd denk ik: “Ik zou aan het werk kunnen zijn.” Werken aan iets zinvols is belangrijk voor mij, en op dit moment is inhoud betekenisvol.
Ik ben echter nog steeds op zoek naar mijn identiteit buiten mijn carrière.
Heeft u een verhaal te vertellen over uw ontslag bij Big Tech? Neem in dat geval contact op met de verslaggever via tmartinelli@businessinsider.com.
