Het einde van de jaren zeventig was een opmerkelijke tijd voor superheldenmedia. De grootste hit van die tijd was natuurlijk Richard Donners speelfilm ‘Superman’ uit 1978. die opzettelijk een toen relatief onbekende castte in de vorm van Christopher Reeve om te schitteren als de Man of Steel. Ondertussen begonnen superhelden op tv serieus te exploderen, vooral in Japan, met de release van ‘Super Sentai’, ‘Kamen Rider’ en andere enorm creatieve tokusatsu-series.
Op dezelfde manier genoot het publiek in de Verenigde Staten van de heldendaden van ‘The Six Million Dollar Man’ en ‘The Bionic Woman’, evenals van gekke, kindvriendelijke, door Sid en Marty Krofft geproduceerde shows als ‘Bigfoot and Wildboy’ en ‘Electra Woman and Dyna Girl’. Op dezelfde manier bracht Filmation zijn eerste niet-geanimeerde serie in première, “Shazam!” in 1974, gevolgd door “The Amazing Spider-Man” in 1977.
De twee meest erkende superheldenshows van die tijd waren echter “Wonder Woman” en “The Incredible Hulk” (die respectievelijk in 1975 en 1977 debuteerden). De eerste was een leuke, kleurrijke en soms rauwe superheldenserie waarin de zachtaardige Diana Prince (Lynda Carter) ronddraaide, transformeerde in de titulaire superheldin en de strijd aanging met boosdoeners. De laatste was daarentegen een relatief melancholische show over Dr. David Banner (Bill Bixby), een voortvluchtige die gerechtigheid uitdeelde terwijl hij door de VS liftte. Toen hij echter boos werd, veranderde Banner in het titulaire monster met een groene huid, gespeeld door bodybuilder Lou Ferrigno.
Ferrigno liep een ernstig risico op infectie om het gezicht te worden van ‘The Incredible Hulk’, en tot op de dag van vandaag verschijnt hij nog steeds op superheldenconventies om merchandise en foto’s te verkopen. Maar ondanks dat hij deel uitmaakte van een opkomend tij van superheldenmedia uit de jaren ’70, steunde hij zijn collega’s niet noodzakelijkerwijs. Er wordt inderdaad gesproken Starlog-tijdschrift in 1979 gaf Ferrigno toe dat hij niet om “Wonder Woman” gaf, omdat hij vond dat het allemaal stijl was en geen inhoud.
