Dit interview is gebaseerd op een gesprek met Jim Lexa, 63, een brievenbode uit West Seneca, New York. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik nooit begon in de journalistiek vanwege het geld. Ik had een hoger loon kunnen verdienen door direct na mijn studie in mijn baan te blijven en in de keuken van een restaurantketen te werken.
In plaats daarvan werd ik als middelbare scholier gebeten door de schrijfmicrobe, toen ik werd ingehuurd door een plaatselijke stadskrant in Lily Lake, Illinois, om alle sporten op de middelbare schoolvooral voetbal.
Dat waren de jaren waarin ik de basisregels van de journalistiek leerde, zoals het correct spellen van de namen van mensen en het correct scoren van de scores.
Ik behaalde mijn diploma journalistiek en kreeg, na een korte periode in het restaurant te hebben gewerkt, een baan als sportverslaggever bij een regionale krantengroep in Amarillo, Texas. Mijn salaris in 1984 was $230 per week.
De populariteit van kranten daalde
Het was spannend om te schrijven over teams als de Dallas Cowboysen er was veel meer aan de hand dan verslaggeving over games. Ik vond het leuk om mensen te ontmoeten en hun verhalen te vertellen.
In 1998 stapte ik over naar de kopieerbalie, waar ik onder meer verantwoordelijk was voor het opruimen van de voorpagina en het toewijzen van taken.
Toen begon de populariteit van kranten af te nemen. De oplage daalde. De uitgevers namen geen mensen meer aan, en je zag dat kantoren werden gesloten. Toen kwamen de loonsverlagingen.
Het management heeft altijd gezegd dat dit in het belang van het bedrijf was. Maar toen mijn jaarlijkse basissalaris van €37.500 werd verlaagd naar €30.000, begon ik me ernstig zorgen te maken.
Lexa begon zich opgebrand te voelen in de journalistiek. Met dank aan Jim Lexa
Ik ging met een rekenmachine naar de supermarkt om erachter te komen wat voor eten ik me kon veroorloven. Als een van mijn huisdieren ziek zou worden, zou ik me zorgen maken over het betalen van de weet rekeningen.
Begin 2015 voelde ik me opgebrand. Het voortdurend halen van deadlines en het vullen van de pagina’s begon me te irriteren. De stress was het bedrag dat ik kreeg niet waard.
Ik haalde diep adem, stopte en verhuisde naar DeKalb, Illinois, waar ik klusjesman-, schilder- en schoonmaakwerk deed.
Binnen 2 jaar maakte ik promotie
Toch had ik het gevoel dat ik een goede, nieuwe richting nodig had. Het voelde laat in het spel om op 53-jarige leeftijd een carrièreswitch te maken, maar ik hoorde dat ze personeel aannamen op het postkantoor en dat ik in november 2015 werd aangenomen.
Mijn baan als klerk op instapniveau was de korte opstap om in januari 2016 stadstransportassistent te worden. Ongeveer twee jaar later werd ik gepromoveerd tot brievenbode nadat ik was verhuisd naar Buffel, New York.
Je hebt een paar dagen training en dan ben je alleen op pad, wat eng was. In het begin was ik urenlang bezig met het bestuderen van kaarten, maar naarmate de tijd verstreek, leerde ik mijn routes goed kennen.
Lexa gaat graag uit eten met zijn vrouw Charlotte, nu zijn salaris hoger is. Met dank aan Jim Lexa
In mijn huidige functie verdien ik €34,26 per uur, met overuren van anderhalve tijd na acht uur en een dubbele tijd na tien uur. Tijdens COVID werkte ik 60 uur per week.
Het afgelopen jaar heb ik $85.000 verdiend – bijna drie keer zoveel als mijn basissalaris in kranten. Mijn vrouw en ik hoeven ons geen zorgen te maken over uit eten gaan, en we genieten ervan leuke vakanties samen.
Ik heb veel minder stress
Een van de beste dingen die uit dit alles voortkomt, is dat ik me zo fit mogelijk voel als ik ooit ben geweest. Ik gebruik een postvoertuig, maar ik loop 12 tot 18 mijl per dag. Als het alleen maar mijn route is, zijn het waarschijnlijk ongeveer 30.000 stappen per dag.
In de winter, als het echt sneeuwt en ik veel overuren maak, kan ik maar liefst 40.000 stappen zetten. Ik ben 1,80 meter lang en weeg 160 kilo.
Ik ben zo blij dat ik de overstap heb gemaakt. Ik heb een fatsoenlijk salaris met minder stress, goede secundaire arbeidsvoorwaarden, een vriendschappelijke relatie met mijn vaste klanten en een veer in mijn stap op 63-jarige leeftijd.
