Binnenin een buiten gebruik gestelde nucleaire silo uit de Koude Oorlog

Aan het begin van de Koude Oorlog begonnen de VS in hoog tempo intercontinentale ballistische raketten (ICBM’s) te ontwikkelen. Na de eerste operationele operatie van de VS ICBMde SM-65 Atlas, de Titan I, ging halverwege de jaren vijftig in ontwikkeling.

Volgens de Nationale Parkdienstwaren de Titan I-raketten 30 meter hoog en konden ze een kernkop over een afstand van 10.000 kilometer afschieten.

Achttien silo’s, zoals die van Halik en die op de foto, werden tijdens de Koude Oorlog overal in de VS gebouwd om deze raketten te huisvesten.

Dankzij het gebruik van dieselbrandstof in de silo kon deze blijven draaien zonder aangesloten te zijn op het elektriciteitsnet. De hoeveelheid brandstof in de silo was voldoende om ongeveer 2.000 huizen gedurende ongeveer twee weken van brandstof te voorzien.

Slechts één van de drie dieseltanks van de silo heeft een capaciteit van ongeveer 50.000 liter brandstof, vertelde Halik aan Business Insider.

Volgens de National Park Service waren er in totaal tussen april 1962 en januari 1965 54 Titan I-raketten operationeel.

Ondanks het indrukwekkende formaat van de Titan I-silo’s bleken ze van korte duur te zijn. Ze werden allemaal begin 1965 verwijderd en raakten verouderd als gevolg van snelle technologische ontwikkelingen die leidden tot de Titan II en Minuteman I ICBM’s.

In de jaren die volgden verwijderde de Amerikaanse overheid waardevolle materialen uit de silo’s en verkocht de meeste faciliteiten aan publieke en private eigenaren. Halik zei dat nadat zijn bunker buiten gebruik was gesteld, deze werd gebruikt door defensiecontractanten van de overheid en het Defense Advanced Research Projects Agency.

Halik is, met hulp van anderen, al meer dan vier jaar bezig met het renoveren van de faciliteit, gelegen op een uiterst geheime locatie in Colorado.

Naast de roestige metaalresten en losse draden liggen er nog andere verborgen gevaren op de loer in het complex. Het souterrain, zei Halik, is bezaaid met cyanide, loodverf, kwik en asbest.

Hij heeft elke stap van zijn reis in de faciliteit gedocumenteerd op het YouTube-kanaal Nuclear Bunker Living. De eerste aflevering, geüpload in september 2021, laat zien hoe hij voor het eerst zelf de bunker verkent.

Zoals de video’s van Halik laten zien, springt hij vaak meteen in de verkenning en renovatie, ondanks het veiligheidsrisico. Op een keer kroop hij door een roestige pijp, maar besefte later dat er een stroomdraad doorheen liep waarvan hij zei dat hij hem onmiddellijk had kunnen elektrocuteren.

“Er zijn hier zoveel variabelen die gevaar met zich meebrengen”, zei Halik in een interview video. “Deze plek is meedogenloos en er wordt altijd belangstelling getoond.”

De silo daalt 50 meter onder het oppervlak af, diep genoeg om de raketten en de uitrusting die nodig is om ze te lanceren te huisvesten.

Verschillende lanceerruimten, controlekoepels, een powerdome en andere gebieden maken de faciliteit tot een uitgestrekt complex.

Een deel van de faciliteit werd gebouwd door wat Halik ‘Hoover Dam-type engineering’ noemde. Met meerdere lagen gewapend beton kon elke vierkante centimeter van de muur ongeveer 15.000 pond druk weerstaan.

De controlekamer was de plek waar de raketoperatoren op de noodlottige knoppen zouden hebben gedrukt om raketten te lanceren die 300 keer krachtiger waren dan de bom die erop viel. Hiroshima.

“Het lot van de westerse wereld lag in de handen van deze 21- tot 22-jarigen die de sleutels van de raketten hadden, klaar om ze in te zetten in opdracht van het Pentagon van de president”, zei Halik.

Er bevinden zich nog steeds veel relikwieën in de controlekamer en andere ruimtes, waaronder stukken van het bureau waar een lancering zou zijn geprogrammeerd.

Onlangs ontdekten Halik en zijn team papieren met lanceercodes, tijden en andere protocollen.

In een andere kamer stelt Halik zich een nachtclub voor, compleet met een DJ, bar, consumptielounges en Cirque du Soleil-dansers.

Op een andere ontmantelde raketlocatie in New Mexico zou deze visie al werkelijkheid kunnen zijn. De Twistflower Nuclear Missile Silo in Roswell zal gastheer zijn van de ATOMISCHE feest in november.

Het festival, gepromoot door Halik, omschrijft zichzelf als een “experimentele, jaarlijkse bijeenkomst die meeslepende kunst, diepgaand onderzoek en krachtige muziek combineert.”

Omdat AI grote hoeveelheden stroom vereist, evenals een veilige en betrouwbare ruimte voor data, zouden ondergrondse locaties zoals de fabriek van Halik toplocaties kunnen blijken te zijn.

Een kritische factor is de koele temperatuur van de bunker van 52 graden Fahrenheit, zelfs tijdens de zomer, wat optimaal is voor het interieur van een datacenter om te voorkomen dat servers oververhit raken.

Bij sommige datacenters kan het meer dan 30% van de elektriciteit van een faciliteit kosten om servers koel te houden Pew-onderzoekscentrum gerapporteerd.

“AI heeft kracht nodig”, zei Halik. “AI heeft veilige omgevingen nodig om in principe al hun rekenkracht te kunnen benutten.”

Halik zei dat hij, om het datacenter van stroom te voorzien, de dieselinfrastructuur van de faciliteit zou vervangen door kleine kernreactoren in een poging het gedoe van het tanken te vermijden.

Hoewel Halik niet heeft bekendgemaakt welke specifieke bedrijven geïnteresseerd zijn, sluit het aan bij een groeiende trend waarbij ondergrondse datacenters steeds gebruikelijker worden.

Eén bedrijf, Iron Mountain genaamd, gebruikt een voormalige kalksteenmijn in Pennsylvania voor gegevensverwerking en -opslag. De 70 meter diepe faciliteit strekt zich uit over 40 hectare, ongeveer negen keer zo groot als de bunker van Halik.