Welk Star Trek-schip is het snelste? Hoe de onderneming zich kan meten met Voyager en meer

(Welkom bij Trexpertiseeen serie waarin we de technologie, geschiedenis, details en beslissingen uiteenzetten die het Star Trek-universum zo complex en zo leuk maken.)

Zoals ‘The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy’ ooit heeft opgemerkt, is de ruimte groot. De ruimte is zo groot dat de menselijke verbeelding deze nauwelijks kan bevatten. Onze eigen zon bevindt zich op een afstand van 150 miljoen kilometer van de aarde. De volgende ster, Proxima Centauri, bevindt zich op ongeveer 4,33 lichtjaar afstand, wat neerkomt op bijna 40 biljoen kilometer.

Bij het maken van een sciencefictionserie als ‘Star Trek’ moesten de schrijvers een fictief voortstuwingssysteem uitvinden, de warpaandrijving, dat ruimteschepen kon vervoeren die vele malen sneller waren dan het licht, zodat ze ons bescheiden hoekje van de Melkweg konden omzeilen. De werkelijke ruimte is echter zo groot dat zelfs een fictief voortstuwingssysteem grenzen had.

De warpfactoren, zoals te zien in de originele “Star Trek” -serie, werden op een geometrische schaal gemeten. Warp-1 was de lichtsnelheid, maar warp-2 was acht keer de lichtsnelheid, warp-3 was 27 keer, enzovoort. Er werd melding gemaakt van een warp-11 in de aflevering “By Any Other Name”, die 1.331 keer de lichtsnelheid zou hebben. Zelfs als Proxima Centauri met die duizelingwekkende snelheid reist, is hij nog steeds ruim 28 uur verwijderd van de aarde.

Maar de schepen uit de originele “Star Trek” (die zich afspeelt in de 23e eeuw) zijn ronduit klein in vergelijking met schepen uit “Star Trek: The Next Generation” (die zich afspeelt in de 24e eeuw). De warp-schaal werd in de loop van de tijd herwerkt, zodat de warp-9 van een schip uit het ‘Next Generation’-tijdperk eigenlijk sneller is dan de warp-11 van ‘The Original Series’. Dankzij de technologische vooruitgang zullen de schepen die vóór 1987 in “Star Trek” te zien waren, niet tot de snelste behoren.

Maar welk “Star Trek”-schip eigenlijk is de snelste?

In de originele Star Trek-aflevering “That Which Survives” ondervond de Enterprise een technisch probleem en reisde ongeveer 15 minuten met warp-14. Dat was de snelste die hij ooit heeft afgelegd.

Het blijkt het scheepsontwerp van de Enterprise zou wel eens realistisch kunnen zijn wat betreft warpsnelheidmaar toch was de Enterprise-D, zoals te zien in “Star Trek: The Next Generation”, veel sneller. Zoals gezegd werd de warp-schaal opnieuw berekend in het 24e-eeuwse tijdsbestek van die serie, en met die nieuwe berekeningen zou geen enkel schip ooit warp-10 kunnen bereiken. Warp-10 werd opnieuw gedefinieerd als oneindige snelheid, wat zou betekenen dat een schip tegelijkertijd door elk afzonderlijk punt in het universum zou varen. Dat klinkt handig als je naar de videotheek moet gaan om je ‘Road House’-dvd terug te brengen, maar dat is te handig voor ‘Star Trek’-schrijvers die behoefte hebben aan, nou ja, trekking. Warp-10 plaatste een limiet op hoe snel schepen mochten gaan.

Zoals we konden zien in de aflevering “New Ground”, kon de Enterprise-D gemakkelijk een snelheid van warp-9.2 aanhouden gedurende een langere periode, en in feite werd hij meestal gezien met een snelheid van ongeveer warp-9.6. Het zou in een mum van tijd kunnen stijgen naar warp-9.9, maar het was uiterst onveilig. Zoals in “Star Trek” wordt vermeld, begint een ruimteschip, wanneer het gedurende langere tijd met zijn maximale snelheid reist, de motoren te beschadigen.

Warp-9 was volgens de nieuwe schaal 1.516 maal de lichtsnelheid. Naarmate het aantal decimalen toeneemt, beginnen de warpfactorsnelheden met grote sprongen toe te nemen. Een schip dat warp-9.5 kan varen is aanzienlijk langzamer dan een schip dat bijvoorbeeld warp 9.75 kan varen. Vanwege de manier waarop warpsnelheden werden berekend, was Warp-9.9 eigenlijk veel, veel sneller, ongeveer 3.053 keer de snelheid van het licht.

We zullen dat in feite zien als we naar de USS Voyager kijken, die de Enterprise-D in het stof achterlaat.

In de pilot-aflevering “Caretaker” van “Star Trek: Voyager” wordt vermeld dat het titulaire schip snelheden tot warp-9.975 kan bereiken. Sommige gegevens op het scherm zijn echter een beetje onbetrouwbaar.

Vindingrijke Trekkies hebben de afstanden berekend die de Voyager heeft afgelegd, en die zijn niet consistent. In de aflevering ‘The 37s’ zei de bemanning bijvoorbeeld dat ze met warp-9.9 konden reizen, waarbij ze beweerden dat ze in één seconde ongeveer vier miljard mijl (of 0,00068 lichtjaar) hadden afgelegd. Dat zou betekenen dat ze met een snelheid van 21.473 keer de snelheid van het licht reisden! Maar in de aflevering ‘Inside Man’ reisden ze twee volle uren met warp-9.9 en legden ze slechts 0,7 lichtjaar af, wat zou betekenen dat ze slechts ongeveer 3.066 keer de snelheid van het licht reisden. Die snelheid zou je zeker helpen om van Los Angeles naar Las Vegas te komen voordat de ontbijtbuffetten gesloten waren, maar het is heel anders dan wat eerder was vastgesteld.

Het is echter mogelijk dat de inconsistente cijfers het feit weerspiegelen dat de USS Voyager was gestrand in het Delta Kwadrant en inconsistente toegang had tot brandstof- en reparatietechnologie. De motoren van de Voyager fluctueerden mogelijk qua efficiëntie en snelheid, afhankelijk van de beschikbare middelen. (Stel je bijvoorbeeld eens voor dat je je auto op ontsmettingsalcohol of hoogwaardige rum moet laten rijden. Dat zou niet zo efficiënt zijn.) Dat handige, dandy excuus stond in de “Star Trek: Voyager technische handleiding,” die niet voor het publiek werd vrijgegeven en in plaats daarvan als schrijversgids werd gebruikt.

Het is algemeen aanvaard dat de USS Voyager veel sneller was dan alle schepen die Trekkies eerder had gezien. Het beste, meest algemeen aanvaarde getal is dat warp 9.975 3.056 maal de lichtsnelheid is. De Voyager kan ongeveer twaalf uur op die snelheid blijven zonder motorproblemen te krijgen.

In de animatieserie “Star Trek: Prodigy” vonden de hoofdpersonen een experimenteel Starfleet-schip genaamd de USS Protostar, dat was uitgerust met een nieuw soort motoraandrijving die in staat was om met voorheen onbekende snelheden te reizen. De conventionele warpaandrijving van het schip zou de Protostar op ongeveer warp-9,97 kunnen vervoeren, wat indrukwekkend is – zelfs sneller dan de Voyager. Het was een heel, heel klein schip en had twee warpkernen, waardoor het veel meer kracht had. (Als je grasmaaier twee motoren had, zou je die puppy tot 80 kilometer per uur kunnen halen.) De kern van de Protostar was een echte protoster, een enorme krachtbron die ervoor zorgde dat het schip op de een of andere manier in een snellere vorm van warp terechtkwam.

Er werd beweerd dat de Protostar “binnen enkele minuten” meer dan 4.000 lichtjaar kon afleggen. Dit zou een gewoon ruimteschip uit de 24e eeuw ongeveer vier jaar hebben gekost. 4.000 lichtjaren komt overeen met 23.514 biljard mijlen. De gehele Melkweg heeft een doorsnede van slechts ongeveer 120.000 lichtjaar. De schrijvers van “Star Trek” hielden hun schepen relatief langzaam, omdat het de melkweg daardoor veel groter zou laten lijken, en de schrijvers van de show meer verkennende mogelijkheden voor het vertellen van verhalen zouden geven. Met ‘Prodigy’ verhoogden de showrunners echter de inzet.

Dus laten we wat rekenwerk doen. Als de hierboven genoemde “kwestie van minuten” 10 minuten was, betekent dit dat de Protostar 24.000 lichtjaar in een uur zou kunnen reizen, toch? Dat is 210.384.000 keer de snelheid van het licht. Ik weet niet eens wat dat betekent in termen van warpfactor. De Protostar zou in vijf uur de hele Melkweg kunnen doorkruisen. Natuurlijk was de proto-warp-aandrijving nog steeds experimenteel en kon deze slechts een paar minuten per keer worden volgehouden. Maar godverdomme, dat is snel. Geen wonder we noemden de Protostar ooit een van de krachtigste schepen in ‘Star Trek’.

Wie heeft er natuurlijk een warpdrive nodig als je kunt teleporteren?

De USS Discovery op “Star Trek: Discovery” was kort voor de gebeurtenissen in de originele “Star Trek” in gebruik, dus we gebruiken weer de ouderwetse warpschaal en reizen in een schip dat lang niet zo snel kan gaan als de Enterprise-D of de Voyager.

In de loop van de serie werd de Discovery echter vooruit geworpen in de tijd, naar de 32e eeuw, waar het schip een enorme, futuristische refit onderging, waardoor het motoren kreeg die vermoedelijk ongelooflijk snel konden vliegen. Toch was de 32e eeuw zich aan het herstellen van een catastrofe die de meeste ruimteschepen vernietigde, dus de werkelijke maximale kromming van de schepen uit dat tijdperk zou mogelijk nog steeds langzamer kunnen zijn dan eeuwen eerder. De werkelijke topsnelheid van de Discovery wordt echter niet veel besproken in de serie … omdat het schip kan teleporteren.

Aan het begin van de serie ontdekt de bemanning van de Discovery een universumbreed myceliaal netwerk van interdimensionale sporen. Dankzij een aantal technische trucjes konden de ingenieurs van de Discovery hun motoren op dit organische netwerk aansluiten (vaak met behulp van luitenant Stamets, gespeeld door Anthony Rapp, als een organische component) en het schip tussen dimensies laten glijden en onmiddellijk ergens anders in het netwerk weer tevoorschijn komen. “Star Trek: Discovery” elimineerde effectief trekking uit zijn formule.

De sporenaandrijving was, net als de protosteraandrijving, experimenteel en de werking ervan was zo specifiek voor de Discovery dat de technologie niet in heel Starfleet werd geïmplanteerd. Bovendien waren er plotverzinsels in de serie die in wezen alle gegevens van de Discovery uit de archieven van Starfleet verwijderden. De Discovery is het enige schip dat kan teleporteren via het myceliale netwerk. Het was traditioneel niet snel, maar het kon je in een (letterlijke) flits naar je bestemming brengen.

Dankzij de controversiële ‘Star Trek: Voyager’-aflevering ‘Threshold’ de daadwerkelijke winnaar van de “Star Trek” -snelheidswedstrijd is de Delta Flyer. Gefeliciteerd! Hier is je trofee en je grote nieuwigheidscontrole.

In ‘Threshold’ vindt de bemanning van de Voyager een nieuw type dilithiumkristal dat het schip mogelijk voorbij warp-10 zou kunnen laten reizen. Dilithium is een zeldzaam mineraal dat nodig is om de materie-antimateriestroom naar de motoren van een ruimteschip te reguleren. Hoe beter de kristallen, hoe beter de motorefficiëntie.

Warp-10 is een oneindige snelheid, die de Voyager onmiddellijk terug naar de aarde zou brengen. De bemanning rust zijn hightech shuttle, de Delta Flyer, uit met deze kristallen, en het schip bereikt inderdaad een oneindige snelheid. Bij het doorlopen van elk punt in de universumpiloot begint Tom Paris te evolueren naar iets anders dan een mens. Als een schip een oneindige snelheid heeft bereikt, dan is het duidelijk het snelste wat we ooit in ‘Star Trek’ hebben gezien.

Er zijn natuurlijk nog andere kanshebbers voor welk schip het snelste is, aangezien alle bovenstaande informatie geen rekening houdt met alle transwarp-technologieën die in de franchise te zien zijn. Er zijn portalen, subruimtekanalen, kwantumslipstreams, wormgaten en andere bizarre verschijnselen waardoor schepen heel af en toe de capaciteiten van hun motoren kunnen overtreffen en binnen enkele minuten enorme afstanden kunnen overbruggen. Deze technologieën zijn echter schaars. Het is belangrijk dat “Star Trek” een echte trektocht door de sterren is. We willen stoppen bij nabijgelegen planeten, elke buitenpost bezoeken als een kosmische Stuckey’s, en hallo zeggen tegen vriendelijke buitenaardse wezens.

Er zijn ook buitenaardse schepen waarvan wordt gezegd dat ze erg snel zijn, maar die niet echt verder zijn onderzocht. In de aflevering “The Counter-Clock Incident” van “Star Trek: The Animated Series” is er bijvoorbeeld een schip dat met warp-36 vaart! Maar op basis van wat we daadwerkelijk zien, is het duidelijk dat de Delta Flyer de hoofdprijs wint.