Er zijn eigenlijk heel veel verkeerde antwoorden op de vraag “Wat is je favoriete aflevering van ‘The Simpsons?'”, maar als je aan de eerste acht seizoenen trekt, zit je in ieder geval op de goede plek van de serie. Mijn persoonlijke favoriete aflevering is de door Conan O’Brien gecrediteerde ‘Homer Goes to College’, waarin de d’oh-y-patriarch teleurgesteld is als hij ontdekt dat het studentenleven helemaal niet lijkt op een ordinaire campuskomedie. Grap voor grap, ik denk niet dat de show ooit meer gelach heeft opgeleverd.
Ik zou echter niet zeggen dat dit de ‘beste’ aflevering van ‘The Simpsons’ is, dat is ook een zeer subjectief onderwerp. Dit hangt af van welke modus van de serie je voorkeur heeft. Houd je van de afleveringen waarin veel gelach wordt gecombineerd met een groot hart, of vind je het leuk als de schrijvers hun satirische gevoeligheden een training geven? Als het dat laatste is, zijn ‘Two Cars in Every Garage and Three Eyes on Every Fish’, ‘Homer’s Enemy’ en ‘Homer Badman’ moeilijk te verslaan. Maar de schrijvers hanteerden nooit scherpere messen dan toen ze de inmenging van het bedrijfsleven op zich namen met ‘The Itchy & Scratchy & Poochie Show’.
Wanneer Krusty de Clown merkt dat het verplichte Itchy & Scratchy-segment van zijn show in populariteit is vervaagd tot het punt waarop het zijn kijkcijfers naar beneden haalt, wil hij dat de tekenfilm helemaal wordt verwijderd. Zijn netwerk wil het al lang bestaande instituut niet verlaten en rekruteert kinderen (waaronder Bart en Lisa) voor een focusgroep. De volwassenen zijn stuurloos totdat Lisa erin springt en hen vertelt dat de Itchy & Scratchy-routine ouderwets is geworden. Dus gaan ze naar het onnozele netwerkexec-playbook en besluiten een hip nieuw personage te creëren dat voor wat momentplezier zal zorgen. Het is een vernietigende veroordeling van de televisiewereld, geïnspireerd door een Fox-topman die suggereerde dat ‘The Simpsons’ een tiener aan het gezin zou toevoegen.
Hoe een Fox-directeur per ongeluk een komedieklassieker creëerde
In 2022, De Hollywood-verslaggever vierde de 25e verjaardag van “The Itchy & Scratchy & Poochie Show” met een mondelinge geschiedenis over de oorsprong, productie en blijvende impact ervan. Volgens voormalige co-showrunners Josh Weinstein en Bill Oakley kwam het allemaal tot stand tijdens een jaarlijkse ontmoeting met de president van Fox Television en andere topmanagers. Hoewel producer James L. Brooks al lang geleden een deal had gesloten met het netwerk, waardoor het zich niet met de show mocht bemoeien, kregen ze deze keer een ‘verboten’-briefje.
“Op een gegeven moment stelde iemand voor om nog een familielid aan de show toe te voegen, een tiener”, zei Weinstein. ‘Dat klopt,’ voegde Oakley eraan toe. “Ik ga niet zeggen wie het was, en we hadden zoiets van: ‘Dat riekt naar wanhoop'”, zei Weinstein. ‘We waren beleefd. Ze wilden helpen. Maar we negeerden ze gewoon.’
De schrijvers waren duidelijk heel blij met zo’n zeldzame creatieve vrijheid tijdens het schrijven van een televisieprogramma. En toch, volgens oud-The Simpsons-schrijver en producer John Swartzwelder, ze waren zich ook bewust van de valkuilen. “Dit is een zeer gevaarlijke manier om een televisieprogramma te runnen, waarbij de kunstenaars de leiding over de kunst overlaten”, zei hij. ‘Maar uiteindelijk is het goed gekomen. Het heeft de Fox-kavel dertig jaar lang geld gekost. Daar zit ergens een les in.’
De regen valt nog steeds en er is geen einde aan de zondvloed in zicht. Het is niet helemaal omdat “The Simpsons” zichzelf nooit Poochie heeft gegeven, maar dat deed zeker geen pijn.
