Als het op sci-fi aankomt, heeft Sean Connery een onbetrouwbare staat van dienst. In 1974 speelde hij in ‘Zardoz’, een vreselijke sciencefictionfilm waarvan Connery dacht dat hij hem zou helpen ontsnappen aan zijn James Bond-erfenis. Vijf jaar later probeerde hij opnieuw met ‘Meteor’, een beruchte box office-bom die er op de een of andere manier in slaagde de vernietiging van de aarde tot een vermoeiende aangelegenheid te maken. Aangezien het geïnspireerd was door een verhaal van sciencefiction-held Isaac Asimov, had het waarschijnlijk beter moeten zijn dan het was. Maar Asimov had eigenlijk geen andere inbreng dan het ontwikkelen van het oorspronkelijke concept.
De beroemde schrijver is verantwoordelijk voor zoveel sciencefictionhoogtepunten. Zijn ‘Foundation’-serie vormde de basis voor de zogenaamd ‘onfilmbare’ Apple TV-show met dezelfde naam, wat het verhaal nieuw leven inblies en moeiteloos het ongelijk van de nee-zeggers bewees. Elders was Asimovs korteverhalenbundel ‘I, Robot’ uit 1950 enorm invloedrijk, ook al resulteerde het in een soort prima Will Smith-film. Als zodanig was de productieve schrijver zeker niet zo blij dat ‘Meteor’ in verband werd gebracht met zijn nalatenschap.
Zoals opgemerkt door de Amerikaans filminstituut In twee gelijktijdige artikelen in de Los Angeles Times werd gedetailleerd beschreven hoe producer Theodore Parvin werd geïnspireerd door een artikel in het tijdschrift Saturday Review. Het stuk is geschreven door Asimov en onderzocht een scenario waarbij meteorieten neerdaalden en een grote stad verwoestten. Het lijkt erop dat dit de kiem was van het idee voor wat ‘Meteor’ zou worden, hoewel Asimov waarschijnlijk blij zou zijn te weten dat zijn invloed niet veel verder reikte.
Meteor had veel in zijn voordeel
Sommigen zouden kunnen beweren dat “Meteor” een Ondergewaardeerde rampenfilm die het kijken waard is. Anderen, zoals de New York Times‘ Janet Maslin zou zeggen dat “de spanning slordig is en de karakterontwikkeling nul; zelfs de onbedoelde komedie is vlekkerig.” Waar je tussen die twee polen valt, hangt waarschijnlijk niet af van het feit of je een Isaac Asimov-fan bent, alleen maar omdat de schrijver weinig meer deed dan per ongeluk het basisconcept aanreikte.
Zoals beschreven door AFI, stelde Theodore Parvin, na het lezen van Asimovs Saturday Review-stuk, een schets van twintig pagina’s op. Vervolgens schakelde hij Edmund H. North in om het volledige scenario te schrijven. Het was niet de eerste keer dat North literaire sciencefiction-ideeën in films omzette. De doorgewinterde scenarist had eerder ‘The Day the Earth Stood Still’ uit 1951 geschreven, gebaseerd op Harry Bates’ korte sciencefictionverhaal uit 1940, ‘Farewell to the Master’. In 1979 had North zichzelf een Oscar verdiend voor zijn werk aan het script voor ‘Patton’ uit de jaren 70, dat hij samen met Francis Ford Coppola schreef. Het hebben van zo’n gewaardeerde toneelschrijver aan boord stelde Parvin zeker op zijn gemak.
Volgens AFI heeft North zich verder laten inspireren door een rapport van het Massachusetts Institute of Technology (MIT) uit 1968, waarin gedetailleerd werd beschreven hoe studenten de taak hadden gekregen om het hypothetische probleem op te lossen van hoe de mensheid de asteroïde Icarus zou kunnen afbuigen als deze op ramkoers met de aarde terecht zou komen. De oplossing van de studenten? Stuur zes H-bommen van 100 megaton om de asteroïde te onderscheppen. Ja, lang geleden In ‘Armageddon’ werd Bruce Willis gestuurd om een asteroïde te vernietigen in de grootste film van 1998 Sean Connery kreeg een soortgelijke missie, maar voor deze missie hoefde de Schot zichzelf niet op te offeren, en er was minder Aerosmith.
Meteor was een rampenfilmramp
In “Meteor” speelt Sean Connery de rol van wetenschapper Dr. Paul Bradley, die de taak heeft te helpen bij de poging om een gigantisch asteroïdefragment af te buigen dat zich op ramkoers met de aarde bevindt. Bradley, een Amerikaan met een dik Schots accent, neemt contact op met zijn Sovjet-tegenhanger Alexei Dubov (Brian Keith) en zijn assistent, Tatiana Donskaya (Natalie Wood). Het lijkt erop dat de Amerikanen eerder een met kernraketten bewapende satelliet de ruimte in hebben gestuurd, maar de kernkoppen zijn niet voldoende om met succes de koers van de asteroïde te veranderen. Daarom is de eigen nucleaire satelliet van de Sovjet-Unie nodig om de missie te volbrengen. Ondertussen wordt de aarde bekogeld door verschillende kleinere asteroïdefragmenten die een voorproefje geven van de komende vernietiging. Kunnen de Amerikanen en de Sovjets op het hoogtepunt van de Koude Oorlog hun meningsverschillen opzij zetten om de aarde te redden?
Klinkt als een spannend en aangrijpend verhaal, nietwaar? Helaas was de film geen kritisch of commercieel succes. “Meteor” was uiteindelijk een brutowinst $ 8,4 miljoen met een budget van $ 16 miljoen, dat enorm was gestegen na productieoverschrijdingen en heropnames van VFX. Ondertussen waren critici niet bepaald onder de indruk van wat over het geheel genomen als een tamelijk saaie en formele rampenfilm werd beschouwd. Sommige van de beste rampenfilms van de jaren ’70 overwon vaak negatieve recensies om hoe dan ook kassuccessen te worden. Maar “Meteor” kon het simpelweg niet aan. Als zodanig is het waarschijnlijk het beste dat de invloed van Isaac Asimov eigenlijk niet zo groot was, anders zou hij voor altijd in verband worden gebracht met deze misstap uit de late jaren ’70.
