DoorChaima Chihi&euronieuws
Gepubliceerd op
De New York Times meldde, onder verwijzing naar Amerikaanse functionarissen, dat Iran het steeds moeilijker vindt om de Straat van Hormuz te heropenen vanwege het onvermogen om alle zeemijnen te lokaliseren die het tijdens het recente conflict heeft geplant, naast de mogelijkheid dat sommige ervan door zeestromingen worden weggevaagd.
ADVERTENTIE
ADVERTENTIE
De crisis in de Straat van Hormuz is een direct gevolg van de spanningen die volgden op een reeks Amerikaans-Israëlische militaire operaties tegen strategische doelen diep in Iran, wat Teheran ertoe aanzette zijn ‘noodzakelijke optie’ te activeren om de superioriteit van zijn tegenstanders in de lucht en op zee tegen te gaan.
Op 2 maart kondigde een hoge functionaris van de IRGC aan dat de waterweg gesloten was, waarbij hij waarschuwde dat elk schip dat de waterweg binnenvaart, volgens de Iraanse staatsmedia “aangevallen zou kunnen worden”. Deze verklaring alleen al ontwrichtte de mondiale scheepvaartmarkten, deed de olieprijzen stijgen en zorgde voor meer onzekerheid voor rederijen.
Toen de mijnen werden ingezet, escaleerde de onrust. Het tankerverkeer door de Straat nam af omdat reders de risico’s als gevolg van de mogelijke aanwezigheid van mijnen en de dreiging van Iraanse drones en raketten opnieuw inschatten. Deze overlap van risico’s gaf Iran tijdens het conflict een aanzienlijke invloed, waardoor het land druk kon uitoefenen op de mondiale energiestromen en internationale actoren.
Deze strategie had later echter een averechts effect op Teheran. De New York Times meldde, onder verwijzing naar functionarissen, dat Iran mogelijk niet over nauwkeurige gegevens beschikt over de locaties van alle mijnen die het heeft geplant. Rapporten suggereren dat de aanplant willekeurig en ongeorganiseerd was.
Iran heeft gedeeltelijk geprobeerd de situatie het hoofd te bieden door een smalle scheepvaartroute open te houden, zodat schepen ondanks de risico’s kunnen passeren, en in sommige gevallen tegen betaling. De IRGC waarschuwde over mijngebieden, en semi-officiële media publiceerden kaarten met routes die als veiliger werden beschouwd, maar deze routes bleven beperkt en het maritieme verkeer keerde niet terug naar normaal.
De Amerikaanse president Donald Trump koppelde de mogelijkheid van een tijdelijk staakt-het-vuren aan de “volledige, onmiddellijke en veilige” heropening van de zeestraat.
Iraanse functionarissen hebben de problemen indirect erkend, waarbij minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araqchi zei dat de heropening van de zeestraat zal plaatsvinden “rekening houdend met technische beperkingen”.
Het opruimen van zeemijnen is een van de meest complexe militaire operaties. De New York Times wijst op een paradox: zelfs supermachten als de Verenigde Staten, die beschikken over ultramoderne mijnenjachtschepen, beschikken niet over een ‘overschot’ aan dergelijke middelen om in recordtijd de ontruiming van een enorme en turbulente waterweg als de Straat van Hormuz te beheren. Als dit het geval is voor het technologisch krachtigste leger, is de Iraanse situatie zelfs nog kritieker.
De complicaties worden nog verergerd nadat recente Amerikaanse aanvallen de Iraanse marine-infrastructuur en een aantal schepen hebben vernietigd. Iran beschikt echter nog steeds over honderden kleine boten die in staat zijn om extra mijnen te leggen of intimidatieoperaties uit te voeren, die moeilijk te traceren zijn en waarschijnlijk tijdens de eerste campagne zijn gebruikt.
Als gevolg hiervan hebben noch Iran, noch de VS een duidelijk beeld van hoeveel mijnen er nog zijn of waar ze in de zeestraat worden ingezet.
In de tussentijd, De Amerikaanse president Donald Trump heeft Iran gewaarschuwd dat het met nieuwe aanvallen te maken kan krijgen als de gesprekken in Pakistan in het kader van het tijdelijke staakt-het-vuren mislukken.
De New York Post citeerde Trump als volgt: “We laden momenteel schepen met de beste munitie, de beste wapens ooit gemaakt.”
‘Tenzij we tot overeenstemming komen, zullen we ze zeer effectief gebruiken.’
