De verste reis in de menselijke geschiedenis eindigde vrijdagavond toen NASA’s Artemis II-astronauten terugkeerden naar de aarde na een vlucht rond de maan. De Orion-ruimtecapsule van de bemanning, Integrity genaamd, stortte kort na 17.00 uur Pacific Time neer in de Stille Oceaan voor de kust van San Diego en markeerde het einde van een tiendaagse reis van meer dan 695.000 mijl voorbij de achterkant van de maan en terug.
De vierkoppige bemanning van Artemis II – commandant Reid Wiseman, piloot Victor Glover, missiespecialist Christina Koch en missiespecialist Jeremy Hansen – reisde over een grotere afstand van de aarde dan ooit tevoren. tot 252.756 mijl van onze thuisplaneet.
“Het allerbelangrijkste is dat we dit moment kiezen om deze generatie uit te dagen en het volgende om ervoor te zorgen dat dit record geen lang leven beschoren is,” gezegd De Canadese astronaut Hansen passeerde toen de bemanning het vorige record van 248.655 mijl behaald tijdens Apollo 13.
Integrity begon zijn vurige afdaling toen het ruimtevaartuig met een snelheid van ongeveer 40.000 kilometer per uur de atmosfeer van de aarde raakte, een communicatiestoring kreeg en door wrijving vertraagde toen het hitteschild temperaturen bereikte van ongeveer 3000 graden Fahrenheit. Het plan was dat de capsule twee loodsparachutes zou inzetten op een hoogte van ongeveer 6.000 voet, waardoor de snelheid zou worden verlaagd tot ongeveer 320 kilometer per uur, en vervolgens pilotchutes zouden inzetten die de drie hoofdparachutes op ongeveer 1800 meter zouden trekken. Dit zou het ruimtevaartuig verder vertragen tot ongeveer 32 kilometer per uur voordat het in de oceaan terechtkwam.
Tijdens hun missie zag de Artemis II-bemanning dingen die geen mens eerder heeft gezien. Terwijl ze hoger boven het maanoppervlak vlogen dan de Apollo-missies, waren de astronauten de eerste mensen die de hele schijf van de andere kant van de maan zagen. Ze waren ook getuige van een zonsverduistering vanuit de buurt van de maan toen de zon achter de maanschijf gleed en deze van achteren verlichtte.
“Mensen zijn waarschijnlijk niet geëvolueerd om te zien wat wij zien”, zei NASA-astronaut Glover tijdens de zonsverduistering. Hij en de rest van de bemanning beschreven een halo van licht rond de maan, terwijl één kant van het maanoppervlak baadde in aardschijn. Venus, Mars en Saturnus schitterden tussen de sterren. “Het is echt moeilijk te beschrijven. Het is verbazingwekkend.”
Artemis II begon op 1 april toen de bemanning vanuit NASA’s Kennedy Space Center in Florida werd gelanceerd bovenop de 100 meter hoge Space Launch System-raket, de krachtigste voertuig dat ooit mensen heeft vervoerd. Na het uitvoeren van meerdere motorbrandwonden bij het verhogen van de hoogte en het testen van de handmatige bediening van het ruimtevaartuig, ging de bemanning op dag twee van de missie verder met het afvuren van de motor, bekend als translunaire injectie, waardoor ze op een traject naar de maan werden gestuurd.
De volgende drie dagen testte de bemanning de systemen van het Orion-ruimtevaartuig, oefende met het aantrekken van hun ruimtevluchtpakken, voerde aanvullende koerscorrectiebrandwonden uit, vloog opnieuw handmatig met de Orion-capsule en bereidde zich voor op de maanvlucht rond de andere kant van de maan. Ze hadden ook problemen met het afvoeren van afvalwater uit het toilet van de Orion-capsule naar de ruimte.
“We moeten zeker een deel van het sanitair repareren”, zegt NASA-beheerder Jared Isaacman gezegd tijdens een gesprek met de bemanning.
Op 6 april om 00.41 uur Eastern Time betrad Artemis II de invloedssfeer van de maan, waar de zwaartekracht van de maan die van de aarde overwint. Die dag naderde de bemanning de maan het dichtst en vloog tot ongeveer 6.000 kilometer boven het maanoppervlak. Tijdens de maanvlucht communiceerde de bemanning met een team van wetenschappers op de grond, zowel voor als na een communicatie-uitval van ongeveer 40 minuten aan de andere kant, om geologische kenmerken zoals kraters en canyons te beschrijven.
Net na het breken van het afstandsrecord, de De bemanning stelde namen voor voor twee jonge, naamloze kraters op de maan. De eerste noemden ze Integrity, naar hun ruimtevaartuig, en de tweede noemden ze Carroll, ter ere van de vrouw van commandant Reid Wiseman, die in 2020 aan kanker stierf.
