‘Exit 8’ review: de videogame van Kotake Create wordt een minder boeiende film

‘Game over’ betekent eigenlijk ‘telkens opnieuw’, omdat we altijd de drang hebben om opnieuw te spelen. Filmversies van videogames missen die interactiviteit, in de hoop dat je voorliefde voor karakter en scenario voldoende is. Het kan ook gewoon een genade zijn.

Maar de Japanse film “Exit 8” van regisseur Genki Kawamura, gebaseerd op het schrikwekkende loop-puzzelspel dat een paar jaar geleden een sensatie werd, heeft een filmervaring in gedachten die echt op spelen lijkt. Het wil dat je dat nachtmerriescenario voelt waarin je vastzit, maar het wil ook meditatief zijn. Het is niet altijd succesvol in het samenvoegen van die ervaringen – omdat experimenteren tekortschiet en het horrorlabel ook te ingewikkeld is – maar het levert uiteindelijk een liminale fascinatie op omdat het jouw perspectief combineert met dat van de hoofdpersoon.

De game, ontworpen door de Japanse kunstenaar Kotake Create, zet je af in een wit betegelde metrogang die je keer op keer tegenkomt totdat de sleutels om de titelontsnapping te ontgrendelen zijn afgeleid. Voordat de film die ruimte bereikt, gebruikt hij echter een lange POV-opname om ons kennis te laten maken met een anonieme, met oordopjes afgeschermde passagier (Kazunari Ninomiya), een van de vele pendelaars die gefixeerd zijn op zijn telefoon om af te leiden van de dagelijkse eentonigheid. (Zijn favoriete muziek? Een voorafschaduwende waarschuwing: Ravels indringende, crescendo-‘Boléro’.)

Dan beantwoordt hij met tegenzin een telefoontje van zijn ex-vriendin terwijl hij uit de metro omhoog komt en zij hem vertelt dat ze zwanger is. Zijn aarzeling duidt op nog een verlangen om de realiteit te vermijden, maar wanneer hij begint te begrijpen dat hij hetzelfde stuk gang herhaalt – dezelfde posters (waarvan één brutaal de Mobius-strip van kunstenaar MC Escher toont), loopt dezelfde emotieloze zakenman voorbij. Het dringt tot hem door dat hij zich in een nieuwe, bizarre realiteit bevindt die speciaal voor hem is, en dat hij het daglicht pas zal zien als hij de afwijkingen bij elke doorgang kan ontdekken.

De film noemt hem de Lost Man, een poging tot filosofische relevantie voor iedereen, en Ninomiya is inderdaad een sympathieke avatar. Kawamura, die het scenario samen met Kentaro Hirase schreef, geeft ook wat achtergrondinformatie over die wandelende zakenman, samen met de introductie van de Jongen (een meeslepend raadselachtige maar nog steeds schattige Naru Asanuma), wiens belang een nieuwe poging is om een ​​emotionele contour toe te voegen aan hoe de Verloren Man zijn hachelijke situatie begrijpt.

Maar meestal zul je, ongeacht of elk “niveau” wordt bereikt of niet, mee willen spelen en de verschillen willen klokken (veel duidelijk, sommige niet), zelfs als het tempo af en toe de spanning tegenwerkt. Je kunt begrijpen waarom Kawamura de sfeer van de loopsimulator van het spel wilde behouden met geduldige Steadicam-opnamen die de speler(s) volgen, leiden en omcirkelen, alsof realtime een essentieel element voor de sfeer zou zijn.

Maar het spaarzame gebruik van knippen op belangrijke momenten kan hinderlijk zijn; als je hersenen sneller werken dan de film, is dat een probleem. Wat betreft de pogingen hier tot horror: het is beter als de uitstraling griezelig is in plaats van openlijk. Aan de andere kant zijn er niet veel manieren om de sfeer in een TL-verlichte gang te verstoren, vooral niet als het de bedoeling is om in beweging te blijven.

Omdat het bed precies zo is opgemaakt, heeft ‘Exit 8’ een verfrissende ambitie: het wil zowel een vagevuur zijn als een vooruitgang in vorm. Als het soepel tussen de twee beweegt, voelt het als een uniek commentaar op de bedrieglijke banaliteiten van het leven. Maar het betekent ook dat je opgelucht zult zijn om te weten dat als het voorbij is, het ook echt voorbij is.