Muziek vormt een reis. Het vult de marges. Voegt textuur toe. Geeft huidige momenten en toekomstige herinneringen iets om vast te houden. Als je het goed doet, maak je niet alleen de reiservaring beter. Je geeft jezelf iets om later naar terug te keren. Maanden vanaf nu. Jaren vanaf nu.
Je drukt op play en plotseling ben je daar weer.
De PCH oprijden.
Rond een vuur zitten.
Uitkijken naar iets dat niet echt voelt.
Het is alsof je je toekomstige zelf een herinnering cadeau doet.
Voor onze Herenreis naar Malibu, de muziek begon in de auto. De rit van LAX naar de Agave Huis duurde ongeveer 90 minuten. Meestal langs de PCH. Ramen gebarsten. Zonnedak open. Dat soort rijden.
Ik heb niet teveel nagedacht over de afspeellijst. Geen genreregels. Slechts één filter: Zorgt dit ervoor dat ik met mijn hoofd wil knikken? Het soort liedje waarbij je je lippen op elkaar tuit, een beetje achterover leunt en gewoon… bopt.
