Het vorige leven van kartonnen miljonairs. Toen ik twaalf was, was ik ervan overtuigd dat mijn verzameling honkbalkaarten mij rijk zou maken. Ik heb nog steeds het album met mijn meest waardevolle kaarten uit 1994, zorgvuldig ingepakt, wachtend op die grote betaaldag. Ik heb ze onlangs opgezocht. Blijkt dat ze de moeite waard zijn… heel weinig. Het stuk van voormalig AoM-medewerker Jon Finkel geeft echt de ervaring van het verzamelen van honkbalkaarten uit mijn jeugd weer: het lezen van de Beckett-gidsen alsof ze die van Barron waren, de handel in de cafetaria, de absolute zekerheid dat nieuwelingen van Ken Griffey Jr. in feite staatsobligaties waren. Het is leuk om te lezen, maar er zit een echte financiële les in verborgen. Bomen groeien niet tot in de hemel. Wees op uw hoede voor bubbels. Voor een deepcut van een AoM-podcast: kijk eens naar dit interview uit 2010 dat ik deed over de geschiedenis en toekomst van honkbalkaarten.
Het prestige. Kate en ik hebben de wereld van de magie aan het eind van de 19e en het begin van de 20e eeuw altijd intrigerend gevonden en waren vooral geïnteresseerd in Houdini, over wie we destijds schreven. Dus we waren dol op de film van Christopher Nolan over twee rivaliserende toneelgoochelaars in Londen uit het Victoriaanse tijdperk toen deze in 2006 uitkwam. We hebben hem onlangs opnieuw bekeken met onze kinderen, en zij waren er ook verslaafd aan. Nolan weet de historische sfeer uitstekend vast te leggen. Maar het verhaal over de obsessie en rivaliteit tussen Hugh Jackman en Christian Bale maakt deze film zo aangrijpend. Ook doet Nolan zijn gebruikelijke Nolan-ding met de plot: het vouwt zichzelf terug, wat resulteert in momenten van “Oh man! Dat zag ik niet aankomen!” Een echte aanrader als je hem nog nooit hebt gezien, of al heel lang niet meer hebt gezien.
Apple AirTags. Ik was sceptisch over de mate waarin ik de AirTags van Apple daadwerkelijk zou gebruiken, dus heb ik er lang mee gewacht om ze te kopen. Ik heb een tijdje geleden eindelijk de trekker overgehaald en ze zijn ongelooflijk handig gebleken. Ik bewaar er één in mijn portemonnee en één op elke set van onze sleutels. Het aantal minuten dat ik heb teruggewonnen van de pagina ‘Waar zijn mijn sleutels?!’ haast als ik te laat ben om de kinderen op te halen is toegenomen. Een pakket van vier kost ongeveer $ 100, maar het is een kleine prijs die je moet betalen als je je bank niet twee keer per week uit elkaar haalt.
De Firma van John Grisham. Ik werk aan een toekomstig AoM-stuk waarin ik de bestverkochte romans uit de jaren ’90 opnieuw heb bekeken, wat me een excuus gaf om eindelijk het doorbraakwerk van John Grisham uit 1991 te lezen, De Firma. Toen ik rechten studeerde, vond ik Mitch McDeere – een hongerige jonge medewerker verleid door het geld en het prestige van een Memphis-firma die te mooi is om waar te zijn – vrij gemakkelijk om mee om te gaan. Grisham weet hoe het leven in een advocatenkantoor eigenlijk voelt, en hij gebruikt die authenticiteit als basis voor een aangrijpende, snelle thriller die je van Memphis naar de Kaaimaneilanden naar Florida laat gaan. Lekker vakantielezen. Je kunt het binnen een week uitschakelen. Ik ga de verfilming bekijken met in de hoofdrol Tom Cruise en een aantal andere grote sterren zoals Gene Hackman, Wilfred Brimley, Ed Harris en Tulsa’s eigen Jeanne Tripplehorn.
Op onze Nieuwsbrief Uitstervend Raswij publiceerden Ex Libris: De Ethiek van Nicomaché En Sunday Firesides: aanduidingen van onsterfelijkheid.
Citaat van de week
Sin heeft veel gereedschappen, maar een leugen is een handvat dat bij allemaal past.
—Oliver Wendell Holmes
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op De kunst van mannelijkheid.
