En dan is er nog Cassie (Sydney Sweeney), die zich heeft gevestigd bij Nate (Jacob Elordi) in wat Rue’s kenmerkende vertelling beschrijft als “een rechtse zeepbel in de voorsteden.” Nu de geliefden van de middelbare school verwikkeld zijn in de huwelijksplanning, beginnen de spanningen op te lopen terwijl Nate, die nu honderdduizenden dollars schulden heeft bij een paar duistere zakenlieden, kosten probeert te besparen, terwijl Cassie, vastbesloten om geen ‘getto’-huwelijk te houden, de OnlyFans-markt verkent als een manier om echt geld te verdienen. snel.
Met zo’n uitgebreide cast, Euforie altijd een gevarieerde tas geweest. Maar waar de middelbare schoolsetting van de afgelopen seizoenen de uiteenlopende stukken enigszins met elkaar in gesprek hield, bezwijkt deze nieuwe iteratie onder zijn eigen gewicht. Nu is het ensemble echt uitgestrektniet alleen in termen van cijfers, maar ook in termen van de werelden van de personages, en dit kan ervoor zorgen dat deze nieuwe afleveringen enigszins onsamenhangend aanvoelen. Het is schokkend om te zien hoe Rue ballonnen ter grootte van een golfbal met fentanyl inslikt om in een ogenblik de grens over te smokkelen, om vervolgens geconfronteerd te worden met Cassie en Nate die een ruzie hebben. Wie is er bang voor Virginia Woolf?-stijl gevecht voor een ander stel in de volgende.
Deze tonale whiplash zou dat kunnen zijn misschien zou werken als de serie de geest van een echt ‘ensemble’-drama zou omarmen, zoals vroeger. Maar aangezien dit seizoen tussen verhaallijnen slingert, voelt het vaak alsof de show individuele personages volgt, meer uit een gevoel van loyaliteit aan de castleden die de serie beroemd hebben gemaakt dan uit enig gevoel van verhalende noodzaak. Er is een zorgwekkend gebrek aan evenwicht tussen hun individuele verhalen, waarbij veel van onze favoriete personages nauwelijks enige impact hebben op het verhaal. Jules (Hunter Schafer), die zich op een gegeven moment voelde als een echte co-leader van de serie, verschijnt nauwelijks in dit eerste derde deel van het seizoen – en als ze dat doet, wordt haar personage opgesloten door een aanstootgevend onderontwikkeld archetype: dat van een transmeisje sugar baby dat glamoureus leeft op het dubbeltje van een oudere vrijer. (Ja, de vrijer is getrouwd en leidt een dubbelleven. Pose deed dit beter.)
Wat niet wil zeggen dat er hier niets van waarde is. Ik werd gefascineerd door een aflevering na de veel gehypte bruiloft van Cassie en Nate, die de geest van vroege Euforie. Hoewel de show gedwongen wordt om een opvallende tafeldekking te doen om ieders aanwezigheid te rechtvaardigen, wordt Maddy, die het seizoen vervreemd van haar voormalige beste vriendin begint, pas uitgenodigd nadat ze herenigd is met Cassie om haar te helpen met haar OnlyFans; Jules is aanwezig als Rue plus één, tot grote schrik van zowel de bruidegom als zijn vader. Het wordt gemakkelijk over het hoofd gezien omdat het zo fijn voelt om terug te keren naar de dynamiek die er ooit voor zorgde Euforie zulke tv die je moet kijken. Het gepraat achter de rug, de nep-aardigheden, de kleine emotionele gezeur – ze voelen allemaal geruststellend vertrouwd aan.
Helaas zijn dit soort momenten frustrerend zeldzaam. Elders lijkt de focus grotendeels op Rue te zijn gericht, terwijl alle anderen als bijzaak bestaan. Ze heeft zich nog nooit zo als een leidingwat leuk is, maar de wisselwerking is dat ze vaak in een heel andere show lijkt te zitten. Haar problemen met Laurie worden alleen maar groter naarmate het seizoen vordert, waardoor ze verder in een duistere onderwereld terechtkomt, waar ze wordt gebruikt als pion tussen strijdende misdaadheren. Het ‘spirituele’ aspect van haar verhaal schenkt wat uitstel, maar de enige keer dat Rue echt lijkt te genieten is wanneer ze seks heeft met de strippers in de club waar ze uiteindelijk werk vindt.
