Overlevenden van de dodelijkste Iraanse aanval over de Amerikaanse strijdkrachten sinds het begin van de oorlog hebben de beschrijving van de gebeurtenissen door het Pentagon betwist en gezegd dat hun eenheid in Koeweit gevaarlijk in gevaar werd gebracht toen zes militairen werden gedood en ruim twintig gewonden.
Voor het eerst in het openbaar spraken leden van de beoogde eenheid CBS News een gedetailleerd verslag van de aanval en de aangrijpende nasleep ervan, vanuit het perspectief van degenen ter plaatse.
De leden van CBS News waarmee werd gesproken, betwistten de beschrijving van de gebeurtenissen door minister van Defensie Pete Hegseth, die de drone omschreef als een ‘spuiter’ – in die zin dat hij door de verdediging van een versterkte eenheid in Koeweit spoot.
“Het schilderen van een afbeelding waar ‘ie doorheen piepte’ is een leugen”, vertelde een van de gewonde soldaten aan CBS News. ‘Ik wil dat mensen weten dat de eenheid… niet voorbereid was om zichzelf enige verdediging te bieden. Het was geen versterkte positie.’
Dat militair lid, dat net als anderen op voorwaarde van anonimiteit sprak vanwege strenge mediabeperkingen binnen het leger, zei dat ondanks het bloedbad dat daarop volgde, degenen binnen het verkoolde en versplinterde complex reageerden met snelheid, vindingrijkheid en moed die levens redde.
“Ik denk niet dat de veiligheidsomgeving of welke leiderschapsbeslissing dan ook op enigerlei wijze hun opoffering of hun dienstbaarheid vermindert”, zei het lid van het 103e Onderhoudscommando van het leger in een interview. “Die soldaten hebben zichzelf in gevaar gebracht en… ik ben enorm trots op ze, en hun familie zou trots op ze moeten zijn.”
Deze eerste ooggetuigenverslagen, samen met foto’s en video’s van de nasleep van de aanval, exclusief verkregen door CBS News, bieden de eerste beschrijvingen van wat er op 1 maart gebeurde bij de aanslag. dun versterkt Koeweitse havenfaciliteit op de dag van de Iraanse drone-aanval.
In de uren vóór de aanval hadden inkomende raketalarmen een bemanning van ongeveer 60 man het signaal gegeven om dekking te zoeken in een cementbunker, terwijl een ballistische raket boven haar hoofd vloog. Maar rond 09.15 uur klonk er een volkomen duidelijk alarm. Agenten zetten hun helmen af en keerden terug naar hun bureau in de houten en tinwerkruimte, ongeveer zo breed als drie aanhangwagens.
Van daaruit hervatten ze het beheer van de verplaatsingen van uitrusting, munitie en personeel door het Midden-Oosten.
Ongeveer 30 minuten later “schudde alles”, vertelde een soldaat aan CBS News. “En het is zoiets als wat je in films ziet. Je oren suizen. Alles is wazig. Je zicht is wazig. Je bent duizelig. Er is overal stof en rook.”
Versuft keek de militair naar een griezelig tafereel: ‘Hoofdwonden, hevig bloeden, veel geperforeerde trommelvliezen en dan alleen maar granaatscherven, dus mensen bloeden uit hun buik, bloeden uit hun armen, bloeden uit hun benen.’
Op een video is te zien hoe rook uit het gebouw komt en branden smeulen. Bij de ontploffing kwamen zes mensen om het leven – de dodelijkste aanval op Amerikaanse troepen sinds 2021 – en raakten ruim twintig anderen gewond.
Het was een voltreffer.
“Ga van de X af”
Ongeveer een week voor de lancering van Operatie Epic Fury werden de meeste Amerikaanse soldaten en piloten die in Koeweit waren gestationeerd, verplaatst naar posities in Jordanië en Saoedi-Arabië en verder weg van het Iraanse raketbereik. Sommige soldaten zeiden dat de leiding hen adviseerde dat ze niet lang weg zouden blijven – om 30 dagen in te pakken en de meeste persoonlijke uitrusting achter te laten, inclusief hun door het leger uitgegeven computers. Het doel: wees geen doelwit.
“De manier waarop het werd beschreven was ‘Ga van de X af'”, wat betekent weg uit de gevarenzone, legde een soldaat uit die net terugkwam van de inzet.
Maar voor enkele tientallen leden van het 103rd Sustainment Command van het leger op een grote Amerikaanse basis ten zuiden van Koeweit-Stad waren er andere orders: alles inpakken en verhuizen naar de haven van Shuaiba, een kleinere militaire buitenpost aan de zuidkust van Koeweit.
Het tactische operatiecentrum was vergelijkbaar met structuren die gebruikelijk waren tijdens de oorlogen in Irak en Afghanistan – vóór de opkomst van drone-oorlogvoering. Met staal versterkt beton, bekend als T-muren, omringden het gebouw. Dit soort barrières zijn ontworpen om militairen te beschermen tegen de explosie van een mortier of raket, maar bieden geen bescherming tegen luchtaanvallen.
‘Het is gewoon een soort klassieke, oudere militaire basis’, herinnerde een soldaat zich. ‘Een paar kleine barrières. Er zijn een paar kleine blikken gebouwtjes waar we geïmproviseerde kantoren kunnen opzetten.’
Van daaruit zou een logistieke staf de operationele en informatiestroom van munitie, uitrusting en personeel door het Midden-Oostengebied beheren. Toch, zo vertelden de soldaten aan CBS News, hadden ze vragen over waarom ze ruim binnen het bereik van de Iraanse raketten en drones bleven. Eén soldaat zei dat ze inlichtingen zagen waaruit bleek dat de post op een lijst stond potentiële Iraanse doelwitten.
“We zijn dichter bij Iran gekomen, naar een zeer onveilig gebied dat een bekend doelwit was”, zei de soldaat. “Ik denk niet dat er ooit een goede reden is geformuleerd.”
Hij zei dat ze werden beschermd door weinig meer dan een dunne laag verticale stand barricades opblazen die geen dekking van bovenaf bood.
“Vanuit het standpunt van een bunker is dat zo zwak als maar kan”, zei hij.
Toen hem werd gevraagd de mate van verrijking te beschrijven, antwoordde hij: “Ik bedoel, ik zou het in de categorie ‘geen’ plaatsen. Van een drone-verdedigingscapaciteit… geen.’
Een woordvoerder van het Pentagon weigerde commentaar te geven op de beweringen van de soldaten, daarbij verwijzend naar een actief onderzoek naar de aanval op de haven van Shuaiba.
In een bericht op X adresseren eerdere CBS News-rapportage over het incident zei adjunct-secretaris van Defensie Sean Parnell dat “alle mogelijke maatregelen zijn genomen om onze troepen te beschermen – op elk niveau” en dat “(de) beveiligde faciliteit werd versterkt met muren van 1,80 meter hoog.”
“Het was chaos”
Toen de oorlog uitbrak, werd het duidelijk dat Iran afstand zou nemen van een conventionele verdediging en zwaarder zou gaan leunen op goedkope en overvloedige drones – een arsenaal dat de gevechtscalculus in plaatsen als Oekraïne heeft veranderd.
Het was een van die Iraanse Shahed-drones die direct in het midden van de werkplek van de Amerikaanse soldaten tot ontploffing kwam.
“Het was chaos”, beschreef een andere gewonde soldaat. “Er was geen enkele rij patiënten die moest worden beoordeeld. Je bevindt je aan de ene kant van het vuur of je bevindt je aan de andere kant van het vuur.”
Volgens getuigen voerden de soldaten zichzelf uit met geïmproviseerde verbanden, beugels en tourniquets. Ze voerden burgervoertuigen in om de gewonden naar twee plaatselijke Koeweitse ziekenhuizen in de buitenwijk Fahaheel van Koeweit-Stad te brengen.
“Een van de moeilijkste dingen voor mij is dat ik weet dat we niet iedereen eruit hebben gekregen, dus ik weet dat er op dit moment nog steeds soldaten binnen zijn die nog steeds niet zijn geïdentificeerd en geëvacueerd”, zei een overlevende over de spannende momenten op weg naar het ziekenhuis voordat andere teams de overgebleven gesneuvelden eruit haalden.
‘De waarheid vertellen is belangrijk’
De beschrijving van Hegseth van de gebeurtenissen op een persconferentie in Washington viel niet goed bij sommige overlevenden. De secretaris had de drone omschreven als een ‘spuiter’ die ‘toevallig een versterkt tactisch operatiecentrum raakte, maar dit zijn krachtige wapens’.
En hoewel een aantal mensen die bekend waren met de gebeurtenissen ter plaatse het niet eens waren met de beschrijving, wilden ze niet dat hun opmerkingen verkeerd zouden worden geïnterpreteerd.
‘Het is niet mijn bedoeling om het moreel te verminderen of om het leger of het ministerie van Oorlog holistischer in diskrediet te brengen, maar ik denk wel dat het vertellen van de waarheid belangrijk is en dat we niet van deze fouten zullen leren als we doen alsof deze fouten niet zijn gebeurd’, zei een soldaat.
Op de vraag of de aanval een inherente realiteit was van het deelnemen aan een gevecht, was hij het daarmee eens.
‘Dat is waar,’ zei hij.
Op de vraag of deze aanval voorkomen kon worden, antwoordde de soldaat: “Naar mijn mening absoluut ja.”
“Ik ben erg verdrietig om hun verlies en het is iets dat ik de rest van mijn leven met me mee zal dragen”, zei hij. “Maar ik ben ook enorm trots op hen en hun opoffering, en hun familie zou dat ook moeten zijn.”
