Waar zouden we zijn zonder de killer shark-film? Steven Spielberg ‘Jaws’, dat zo goed was dat het het publiek leerde films te kijkenis een onaantastbaar meesterwerk, maar heeft in zijn kielzog een school schlocky B-films over moordende vissen voortgebracht. Deze films zullen nooit de majesteit van Spielbergs blockbuster benaderen, maar jeetje, ze zijn erg leuk om naar te kijken (nou ja, soms). “Thrash” is de nieuwste moordende haaienfilm die onze kant op zwemt, rechtstreeks naar Netflix gestuurd, en dat is waarschijnlijk precies waar hij thuishoort. Is het origineel? Niet echt. Is het bijzonder goed gemaakt? Nee. Is het erg leuk om naar te kijken? Ja, ja dat is het. Het is vrijwel precies wat je wilt van een direct-naar-Netflix-haaienfilm.
In ‘Thrash’ staat een orkaan op het punt aan land te komen, en dat gebeurt ook zo een een zware storm waarvan ons wordt verteld dat dat zo zou moeten zijn Echt geclassificeerd worden als categorie 6 (het categoriesysteem gaat momenteel slechts tot 5). Voor het geval dat nog niet genoeg was om je ervan te overtuigen hoe dodelijk en gevaarlijk deze storm is, horen we ook een nieuwslezer op tv tegen degenen die nog niet zijn geëvacueerd, zeggen dat ze hun naam op hun armen moeten schrijven met “permanente marker, zodat ze je lichaam kunnen identificeren!”
We leren dan dat een school stierhaaien zich een weg baant langs de kust om aan de storm te ontsnappen (de film vertelt ons behulpzaam dat terwijl grote witte haaien, de beroemdste filmhaai, alleen jagen, stierhaaien in groepen jagen). Je kunt zien waar dit heen gaat: de orkaan zal een overstroming veroorzaken, en de haaien zullen de ondergelopen straten in zwemmen om te smullen. Dit scenario lijkt heel erg op ‘Crawl’ van Alexandre Aja met haaien in plaats van de alligators uit de film. “Crawl” was ook een veel betere film, maar bedelaars kunnen geen kiezers zijn.
Thrash verspilt geen tijd met het ontketenen van haaienchaos
Nadat het een no-nonsense opzet heeft gehad, begint ‘Thrash’ ons kennis te laten maken met een verspreide groep personages die wel of niet haaienvoedsel kunnen worden. Er is Dakota (Whitney Peak), een jonge vrouw die lijdt aan agorafobie na de dood van haar moeder. Dakota’s oom en voogd Dale (Djimon Hounsou) is een haaienexpert die zich klaarmaakt om naar huis te gaan nadat hij wilde haaien heeft gemerkt voordat de storm losbarst. Lisa (Phoebe Dynevor) is een zwangere vrouw die ondanks het weer met de auto naar haar werk moet rijden… en ondanks het feit dat ze slechts enkele seconden verwijderd lijkt van de bevalling. En dan zijn er nog de jonge Olsen-broers en zussen, Dee (Alyla Browne), Ron (Stacy Clausen) en Will (Dante Ubaldi), een drietal Dickensiaanse weeskinderen die leven bij wrede, wapenminnende pleegouders die hen dwingen saai witbrood te eten terwijl ze biefstuk eten en een dikke overheidscheque innen van die sukkel Uncle Sam.
Schrijver-regisseur Tommy Wirkola verspilt geen tijd om ons precies te geven wat we willen zien: haaien die door ondergelopen straten zwemmen en op de ledematen van mensen kauwen. De storm slaat toe, de mensen zitten vast en de haaien hebben honger! En om de deal nog leuker te maken, zien we een tankwagen van een vleesverwerkingsfabriek neerstorten en liters bloed in het overstromingswater lekken (om de haaien aan te trekken, zie je). Dakota komt vast te zitten in haar huis, Lisa komt vast te zitten in haar auto, en de broers en zussen Olsen komen vast te zitten hun huis, en Dale en een paar vrienden proberen iedereen in een boot te redden.
Al deze personages zijn behoorlijk flinterdun (Dakota en haar door verdriet veroorzaakte agorafobie gaan over de omvang van de pogingen van films tot karakterontwikkeling), maar de cast is sympathiek genoeg dat we niet echt willen dat (de meeste) van hen in de kaken van een haai terechtkomen. Gelukkig geeft “Thrash” ons ook veel minder belangrijke ondersteunende spelers die wij weten zal in een vriend veranderen voordat de aftiteling begint.
Thrash is niet geweldig, of zelfs heel goed, maar het klopt wel
Ik denk dat ik iets meer zou moeten vragen van een film als deze. De haaien zijn bijna niet echt aanwezig, en dat is een groot probleem. Natuurlijk zien we ze de bovenkant van de hoofden van mensen afbijten, maar ze voelen zich nooit als echte fysieke wezens. En terwijl de film zich vestigt een andere aparte haai, de zwangere grote witte Nellie, en geeft haar een groot moment om te schitteren, dit moment voelt niet echt verdiend. “Thrash” produceert deze beats in wezen zonder er echt over na te denken.
En toch… ik vond het erg leuk om hiernaar te kijken. Ik kan er niets aan doen, misschien ben ik een makkelijk aas voor haaienfilms (De heer weet dat er een overvloed aan is). De effecten zijn redelijk solide, de haaienaanvallen zijn bloederig en er is een heel, heel grappige naalddruppel met een hit van Vanessa Carlton (je kent die wel). Hoewel niemand “Thrash” ooit zal beschuldigen een klassieker te zijn, en er veel betere killer shark-films zijn (of killer Animal-rampenfilms, zoals het bovengenoemde “Crawl”), is het in hoge mate een film die de opdracht begrijpt.
Soms wil je een verfijnd precisie-pop-art-werk zien, zoals ‘Jaws’, en soms wil je gewoon zien hoe een CGI-haai een man in zijn kont bijt. Wij, als filmkijkers, zijn met velen.
/Filmbeoordeling: 6 uit 10
“Thrash” wordt vanaf 10 april 2026 gestreamd op Netflix.
