Door het ontwerp resulteert dit in een seizoen dat veel minder pittig is dan in het verleden. Het is lang niet zo gemeen, vernietigend of gespannen. Maar er is iets te vinden in de lichtere, luchtigere toon, die grotendeels werkt omdat het hele seizoen een gevoel van finaliteit met zich meebrengt, waarbij kijkers waarschijnlijk zoeken naar een gelukkig einde voor al hun favoriete personages. Nadat ze beseften hoe goed ze vorig seizoen hebben samengewerkt, is het leuk om te zien dat Jimmy (Paul W. Downs) en Kayla (Megan Stalter) nog dichter bij elkaar komen, vooral nu hun bureau in grote financiële problemen verkeert dankzij Bob’s wraakzuchtige zwarte lijst van hun klanten. (Randi van Robby Hoffman keert ook terug als hun vreemde maar onmiskenbaar nuttige assistent Randi, en steelt opnieuw elke scène waarin ze verschijnt.) Idem voor Marcus (Carl Clemens-Hopkins), die na een seizoen gescheiden van de cast te hebben doorgebracht terwijl hij zijn eigen inspanningen voortzette, terugkeert naar de binnenste cirkel met een nieuw project waarmee hij zijn ooit nauwe werkrelatie met Deborah nieuw leven kan inblazen. Damian (Mark Indelicato) en Josefina (Rose Abdoo) staan nog steeds voor Deborah klaar, maar nu het temperament van hun baas door de jaren heen is afgekoeld, geldt dat ook voor hun verantwoordelijkheden. Zelfs Deborah’s herstellende verslaafde dochter DJ (Kaitlin Olson) krijgt deze keer een aantal leuke hechtingsmomenten met haar moeder.
En Hacken heeft de komedie ook niet opgeofferd. Het seizoen zit vol met korte grappen: Deborah probeert een Spaanstalig album op te nemen; een stel fans die een onschuldige promotor van een concertlocatie terroriseren – en een aantal verrassende cameo’s van beroemdheden. In de tien afleveringen levert de show veel situationeel gelach op terwijl het zich verdiept in de tech bro-cultuur, de nuances van sekswerk, mei-december-romances, de relatie tussen beroemdheden en de paparazzi, en de opkomst van AI in de komedie (iets dat dit laatste seizoen verbindt met de HBO-zusterserie De comeback). Er zijn ongelooflijk chique huwelijksceremonies en geïmproviseerde uitstapjes met koppels naar Montecito. En welke andere show zou zoiets belachelijks als een ‘Olympische Spelen’ voor horecamedewerkers bedenken? (Ja, er is een ‘race’ voor het opmaken van hotelbedden.)
Maar als Hacken vaten tegen het einde, de serie heeft zich nog nooit zo emotioneel kwetsbaar gevoeld. De komedie is altijd intermitterend ontroerend geweest – denk aan de legendarische aflevering van seizoen vier waarin Deborah eindelijk aan Ava toegeeft dat ‘je Zijn mijn stem” – maar in zijn laatste run, Hacken tilt sentimentaliteit naar een nog hoger niveau. Het is allemaal in dienst van het samenbrengen van onze twee leiders, terwijl we het idee verdubbelen dat hun grote verschillen precies zijn wat hen tot zo’n symbiotisch paar maakt. Hoewel ze spartelen en kibbelen, halen beide partijen het beste uit elkaar. Ava zou misschien werkloos zijn gebleven als Deborah haar niet had aangenomen aan het einde van de serie pilot, maar Deborah zou nooit zoiets hebben kunnen produceren als haar atypisch confessionele, carrière-revitaliserende special. Mijn slechte zonder de begeleiding van Ava.
Deborah en Ava worden niet langer verhalend belast door gedwongen spanning en mogen dat eindelijk doen wees gewoonlachen en spelen en over het algemeen genieten van elkaars gezelschap. Ze kunnen nog steeds met elkaar stoten, maar de make-up komt in een sneller tempo; hun meningsverschillen hebben nog nooit zo gevoeld als een mix van vriendelijke ribbels en brute eerlijkheid, allemaal voortkomend uit een oprechte plaats van liefde en bezorgdheid.
Lange tijd had Ava er een gewoonte van gemaakt haar eigen geluk, haar eigen succes, haar eigen toekomst, haar eigen liefde, haar eigen liefde op te offeren. leven om in dienst te zijn van Deborah. (Deborah erkende dit vorig seizoen zelfs, toen ze tijdens een ruzie in Singapore enigszins wreed tegen Ava zei: “Je bent 27 jaar oud en ik ben je enige vriendin. Is dat niet raar?”) Dit maakte Ava tot een nogal tragische figuur, waarbij haar ongezonde wederzijdse afhankelijkheid er vaak op suggereerde dat het beste wat ze voor zichzelf kon doen was Deborah laten gaan. Maar in het laatste seizoen is die weigering om iemand los te laten waar je om geeft, zelfs als het lijkt alsof het gemakkelijker (en slimst) zou zijn om dat te doen, precies wat hen beiden in staat stelt om te blijven bloeien, ook al gaan hun paden in de zeer nabije toekomst uiteenlopen. Nu Ava begint terug te keren naar haar eigen projecten, kan dat alleen door te erkennen wat er uniek is aan haar verhaal met Deborah – over de gedwongenheid om overeenkomsten en respect te vinden voor iemand die aanvankelijk als een vijand werd gezien; over het leren houden van iemand die je geneigd lijkt te haten; over het vinden van echte vriendschap en kameraadschap met de meest onwaarschijnlijke bron: dat ze haar eigen stem vindt als schrijfster. Het is een prachtige coda.
