De eerste keer dat Rachael Morrison hoorde van Joybubbles, de officiële naam van Joe Engressia, was hij al overleden. Ze las over hem in een overlijdensbericht in De New York Timesdie hem de ‘Peter Pan van Phone Hackers’ noemde, een omschrijving die Morrison intrigeerde.
“Ik had nog nooit van hem gehoord. Ik had nog nooit van telefoongesprekken gehoord. Ik wist niet dat er vóór computers hackers bestonden. Zijn leven was gewoon zo fascinerend”, vertelt Morrison. Omgekeerd na de première van het SXSW Film & TV Festival van haar nieuwe documentairefilm, Vreugdebellen. Morrison, die nog nooit een film had gemaakt voordat ze aan het lange, vreemde proces van het maken van een documentaire over Joybubbles begon, vond het haar plicht toen ze hem opzocht en ontdekte dat er nog geen bestond. “Ik dacht dat er een boek over hem zou worden geschreven of een film over hem, en er was niets dat echt de hele reikwijdte van zijn hele leven besloeg.”
Joybubbles tussen zijn speelgoed.
Star Tribune via Getty Images/Star Tribune/Getty Images
De zelfbenoemde Joybubbles zijn blind geboren en hebben per ongeluk de telefoon uitgevonden hacken toen hij zich realiseerde dat hij, door bepaalde tonen in de telefoon te fluiten, gratis interlokale gesprekken kon voeren. Zijn handige trucje zou een beweging van telefoonhackers en enthousiastelingen inspireren die zichzelf ’telefoonphreaks’ noemden, onder wie ook toekomstige Apple-oprichters Steve Jobs en Steve Wozniak leden. Joybubbles stond aan het begin van een technologiebeweging die de wereld van vandaag actief vormgeeft, maar toch blijft hij een vergeten voetnoot in de geschiedenis. Morrison hoopt met haar documentaire dat daar verandering in komt.
“(Ik) besloot dat ik een documentaire over hem zou maken, omdat niemand anders dat had gedaan”, zegt Morrison.
Omgekeerd sprak met Morrison over het unieke archiveringsproces dat aan de totstandkoming voorafging Vreugdebellenhoe ze Joybubbles tot de verteller van zijn eigen verhaal maakte, uitsluitend via archiefaudio, en waarom de wereld voor altijd veranderd door deze ene vergeten telefoonhacker.
Dit interview is aangepast voor de duidelijkheid en beknoptheid.
Rachael Morrison en producer Annie Marr bij de Sundance-première van Vreugdebellen.
Neilson Barnard/Getty Images Entertainment/Getty Images
Wat zou je zeggen was het meest verrassende wat je leerde tijdens het maken Vreugdebellen?
Er zijn zoveel verrassende facetten in zijn leven. Ik denk dat wat de film echt doet werken, de audio is die ik heb verzameld, en dat was natuurlijk ongelooflijk verrassend. Ik wist niet dat er veel audio van hem was toen ik begon met het maken van de film. Ik dacht alleen maar: “Oké, ik ga rondgaan en interviews filmen met mensen die hem kenden.”
Een van die interviews met deze vrouw, Cynthia Bond, resulteerde in een aantal cassettebandjes die ze had waarop ze hem had gevraagd zijn hele levensverhaal te vertellen, en dat werd de ruggengraat van de film. Toen ontdekte ik onderweg ook andere banden. Het is een film, maar hij bevat veel audio, omdat ik hem zijn eigen verhaal via de audio wilde laten vertellen.
Vertel me eens over je proces, want ik heb gehoord dat Joybubbles op Adobe Premiere bijna volledig uit archiefmateriaal is geknipt, ondanks dat er maar weinig media beschikbaar zijn over Joe. Kunt u mij vertellen hoe u dit proces heeft opgebouwd?
We zijn begonnen met een redacteur genaamd Patrick Lawrence, en hij maakte wat ik een radiobewerking zou noemen. We hebben al deze audio, uren en uren audio doorgenomen om eerst het verhaal uiteen te zetten. Toen kwam Bradford Thomason in het veld. Hij was de tweede editor die de film echt vooruit hielp, afmaakte en zo mooi maakte. Hij nam wat Patrick had gedaan en kon het verhaal indien nodig herschikken. Vervolgens voegde hij alle visuele elementen toe die ik als archiefproducent had gevonden, en ook de interviews.
Ik weet dat je vooral wilde dat Joybubbles zijn eigen verhaal zou vertellen. Ben je ooit een hindernis tegengekomen waarbij je dacht dat dit een belangrijk aspect van zijn leven was om over te praten of om te onderzoeken, en dat je vervolgens geen daadwerkelijk beeldmateriaal of inhoud had om uit te putten?
We hebben geen audio of interviews verwijderd omdat we er geen beeldmateriaal voor konden vinden. We hielden alles binnen. Er zijn beperkte beelden en foto’s van Joybubbles, hoewel ik verrast was hoeveel ik van hem vond. Hij was veel in het nieuws. Hij was in het nieuws toen hij een hacker was, en toen was hij weer in het lokale nieuws toen hij Joybubbles was.
Maar ja, de rest van de film is archiefmateriaal, ik beschouw het als emotioneel archiefproductie, op zoek naar archiefmateriaal dat emotioneel overeenkomt met waar hij het over heeft en niet noodzakelijkerwijs een één-op-één-relatie is, waarbij hij het ergens over heeft en je precies ziet waar hij het over heeft. We hebben ook animaties en shots in Super 8 om verslag te doen van alles, maar er waren zeker verhalen en momenten, dingen die moeilijker waren in zijn leven, een deel van de trauma’s die hij ervoer, waarbij het me een tijdje kostte om erachter te komen, zoals: “Hoe gaan we dit visualiseren?”
Joybubbles werd blind geboren en bleef streven naar zijn onafhankelijkheid.
Bettmann/Bettmann/Getty Images
Eén ding dat ik echt fascinerend vond aan deze documentaire en het Joybubbles-verhaal was dat de telefoonfreaks en het idee van het hacken van telefoons een soort voorloper waren van het hacken van computers, en ik denk dat Steve Jobs in zijn begindagen zelfs een beetje een telefoonfreak was geweest voordat hij Apple oprichtte, wat zo’n fascinerend stukje geschiedenis is waar veel mensen niets van zouden weten. Denkt u dat dit vergeten stukje technologie-/hackgeschiedenis iets is waar mensen meer over zouden moeten weten?
Ik bedoel, Joybubbles is ongelooflijk belangrijk in de geschiedenis van hacking en technologie. Er was een tijdschriftartikel waarin hij voorkomt, dat zowel Woz als Jobs lazen. Vervolgens konden ze erachter komen hoe ze het telefoonnetwerk konden hacken, alleen al door dit artikel te lezen en vervolgens uit te zoeken hoe ze iets konden bouwen dat een blauwe doos wordt genoemd, waar we het in de film kort over hebben. Joybubbles was dus uitzonderlijk omdat hij de tonen kon fluiten.
Vrijwel iedereen bouwde deze kleine apparaatjes ter grootte van een pakje sigaretten, de zogenaamde blauwe doos, en die maakten de tonen die het telefoonsysteem gebruikte en de tonen die het systeem aanstuurden. Het was dus echt hun eerste project samen, en ook het eerste dat ze verpakten en verkochten.
Het is dus best grappig in de film, omdat Steve Wozniak het heeft over: “Oh, we hebben besloten dat we dit ding samen zouden maken”, en dan zegt Jobs: “We zouden dit kunnen verkopen.” Woz zegt: “Oh, ik dacht niet dat we het konden verkopen.” Dat is zo’n grappig stukje van de dynamiek die ze voor altijd hadden bij het maken van Apple. Joybubbles inspireerde hen, en als ze dit niet hadden gedaan, waren ze misschien niet met Apple begonnen.
Waarvoor dient de ontvangst op festivals? Vreugdebellen voor jou geweest?
Ik heb het gevoel dat ik geweldige feedback heb gekregen, en de mensen op de vertoning lijken erg gefascineerd door hem en geraakt door zijn verhaal, wat geweldig is. Weet je, je maakt iets met je vrienden en collega’s, en je weet niet echt hoe de wereld het zal ontvangen, maar ik ben er echt heel blij mee. Hij is zo’n geweldig persoon, dus ik ben blij dat zijn verhaal bekend wordt en weerklank vindt bij mensen.
