Lizzy Stewart is terug met haar tweede geïllustreerde roman, Het wrakna haar veelgeprezen debuut Alisonen het is een schoonheid. Het wordt niet voor niets omschreven als ‘genre-tartend’ en combineert komische panelen, volledig geschreven proza en paginagrote geschilderde illustraties, waarmee de grenzen van wat een boek kan zijn worden uitgedaagd. “Ik heb altijd gedacht dat ik boeken maakte zoals ik dat doe, omdat ik in de eerste plaats illustrator ben”, vertelt Lizzy aan It’s Nice That. “Dus ik denk zowel in beelden als in woorden.”
Het verhaal gaat over twee vrienden, Francesca en Charlie, die in de twintig jaar sinds hun universiteit uit elkaar zijn gegroeid, maar zich op een ongebruikelijke manier herenigen door samen te gaan wonen met hun echtgenoten. Een tijdlang is het gemeenschappelijke leven utopisch, totdat “wrok en jaloezie zich beginnen op te bouwen, verschillen in klasse, vertrouwen en vrijheden de goede werking van hun huishouden gaan belemmeren en alles gaat, nou ja, het gaat een beetje mis”, beschrijft Lizzy. Lizzy is zelf millennial en woont in de duurste stad van Groot-Brittannië en zegt dat het verhaal voortkomt uit “het gesprek dat we allemaal ooit hebben gehad: wat als we allemaal samen een huis zouden kopen? Over het algemeen ben ik behoorlijk geïnteresseerd in hoe mensen leven, wat een goed leven maakt, dat soort dingen.” Ze werd ook geïnspireerd door de manier waarop de kunstenaars Eric Ravillious en Edward Bawden samenleefden met hun vrouwen toen ze allemaal jong waren. De illustrator staat bekend om het behandelen van thema’s als vrouwelijke relaties, reflecties over klasse en kunst in haar werk, dus de setting leek een vruchtbare voedingsbodem voor een glorieus rommelig liefdesverhaal.
Het format voegt nog meer lagen toe aan het verhaal en hoe het wordt ervaren. Als ze prentenboeken maakt, bijvoorbeeld Er is een tijger in de tuin En De weg naar Treasure Islandbeschrijft Lizzy hoe ze een paar zinnen moet nemen en bedenken hoe beelden ze rijker kunnen maken. Afgezien van het feit dat dit Lizzy’s proces als auteur is, zegt ze dat ze ook wil dat de lezer “iets heeft om van te genieten, een soort rijkdom waar ze zich echt in kunnen verdiepen. Ik wil dat het boek er uitziet en aanvoelt als een traktatie.”
