Toen de tijd dinsdagavond 10.30 uur naderde – bijna drie uur nadat Bruce Springsteen samen met 18 van zijn muzikale kameraden het podium van Inglewood’s Kia Forum op was gelopen – vertelde de 76-jarige rocklegende het publiek dat hij niet van plan was daar te zijn.
“Dit is een tour die we nooit hadden gepland”, zei hij. “De E Street Band is hier vanavond bij je omdat we je hoop en kracht moeten voelen. En we willen wat hoop en kracht voor je brengen.”
Het was niet onmogelijk om hem te geloven.
Na een twee jaar durende trektocht die afgelopen zomer eindelijk werd afgerond tijdens de release van een gigantische boxset En een spetterende Hollywood-biopichad van Springsteen verwacht kunnen worden dat hij in 2026 zijn geld en lofbetuigingen zou tellen. Maar zoals hij het vertelt, hebben de acties van een ‘corrupte, incompetente, racistische, roekeloze en verraderlijke’ president en zijn regering hem weer tot actie aangezet.
“Als je je hulpeloos voelt, als je je hopeloos voelt, als je je verraden voelt, als je je gefrustreerd voelt, als je boos bent – ik bedoel, ik weet het Ik heb geweest”, zei hij.
De show van dinsdag was de eerste van twee deze week in Forum.
(Allen J. Schaben / Los Angeles Times)
Aldus de haastig gearrangeerde Land of Hope & Dreams-tour: twee maanden aan Amerikaanse concertdata die vorige week in Minneapolis begonnen, waar federale immigratieagenten in januari twee Amerikaanse burgers vermoordden, en die 27 mei zullen afsluiten met een stadionshow in Washington, DC
“Het Witte Huis – dit Het Witte Huis – vernietigt het Amerikaanse idee”, verkondigde Springsteen tijdens het optreden van dinsdag, de eerste van twee deze week op het Forum.
Voordat we naar de voorstelling zelf gaan, moeten we erkennen dat de baas hier zijn nek uitsteekt. Natuurlijk wordt hij beschermd door zijn rijkdom en zijn beroemdheid; Zeker, hij preekt voor het koor in elke stad die hij en de E Street Band bezoeken.
Maar welke andere muzikant op het niveau van Springsteen spreekt zich op de manier uit zoals hij nu doet?
Dinsdag introduceerde hij ‘Streets of Minneapolis’ – een gloednieuw protestlied waarin hij zowel Alex Pretti als Renée Good bij naam noemt – met een levendig gedetailleerde monoloog over de omstandigheden van hun dood. Vervolgens leidde hij zijn spelers door een vurige vertolking van het stuwende folkrocknummer.
“It’s our Blood and Bones / And these fluitjes en telefoons / Against Miller and Noem’s f– lies,” zong Springsteen – een tekst die president Trump deze maand zou kunnen hebben geïnspireerd om zijn volgers aan te sporen de zanger te boycotten, die hij in een post op sociale media vergeleek met een “uitgedroogde pruim die enorm heeft geleden onder het werk van een hele slechte plastisch chirurg.” (In werkelijkheid genoot Springsteen daar waarschijnlijk van.)
Bruce Springsteen en de E Street Band
(Allen J. Schaben / Los Angeles Times)
Wat de risico’s van zijn toespraak ook mochten zijn, je moest – hier in onze tijd van politiek infotainment – de natuurlijke finesse bewonderen waarmee Springsteen zijn voorbereide retoriek in de set van dinsdag verwerkte. Hij wist precies wanneer hij de E Streeters-vamp moest inschakelen, zodat hij over de NAVO en USAID kon praten; hij wist wanneer het verstandiger was om het publiek te leiden met een gezang van ‘ICE out’.
Hoezeer hij ook zijn mening uitsprak, Springsteen gaf zijn fans de kans om hun eigen angsten te uiten in rumoerige meezingversies van klassiekers als ‘Born in the USA’, ‘No Surrender’, ‘The Promised Land’ en ‘Out in the Street’.
Terwijl de bezielende impuls van het concert verontwaardiging was, was de overheersende emotie vreugde, zelfs – of vooral – wanneer de muziek op zijn scherpst was, zoals in covers van Edwin Starr’s ‘War’ en ‘Clampdown’ van The Clash.
Met een extra E Street-lid in Tom Morello van Rage Against the Machine liet Springsteen “Badlands” en “Death to My Hometown” zinderen en stampen; “Murder Incorporated” was een gruizige soul-rock rave-up, terwijl “Youngstown” een schurftige gitaarsolo kreeg van Nils Lofgren die deed denken aan zijn andere optreden in Neil Young’s Crazy Horse. (Springsteens vrouw, Patti Scialfa, die zei in 2024 dat ze kanker heeft, maakte dinsdag geen deel uit van de band.)
Ongeveer halverwege de show zong Springsteen ‘American Skin (41 Shots)’, het lied uit begin jaren 2000 over racistisch politiegeweld dat hij schreef na de moord op Amadou Diallo door vier NYPD-agenten; hij volgde dat met ‘Long Walk Home’, dat hij omschreef als ‘een gebed voor ons land’.
Bruce Springsteen
(Allen J. Schaben / Los Angeles Times)
Achter elkaar afgespeeld deden de nummers je denken aan hoe weinig overeenstemming we de afgelopen kwart eeuw hebben bereikt over wie Amerikaan mag worden genoemd. De identiteit wordt altijd aangevallen en wordt altijd verdedigd.
Iedereen behalve een Bruce Stan zou toegeven dat Springsteen een beetje hard leunde op recente dingen hier: ‘House of a Thousand Guitars’, ‘My City of Ruins’, ‘Wrecking Ball’ en dergelijke.
Maar net als bij zijn speeches kan hij nog steeds een kamer lezen. ‘Het moet gebeuren,’ zei hij met een grijns terwijl de band ‘Hungry Heart’ opvoerde, een van de weinige oude pophits die hij maakte die loskwam van de actuele thema’s van de avond.
Tegen het einde – in een toegift die van ‘Born to Run’ overging in ‘Bobby Jean’ naar ‘Dancing in the Dark’ – nam Springsteen, zijn shirt doordrenkt van het zweet, plaats op het podium en bedankte leden van het Immigrant Defenders Law Center voor het bijwonen van de show. (Ook dinsdag in huis: Henry Winkler.)
Daarna hield hij nog een laatste homilie voordat hij sloot met Bob Dylans ‘Chimes of Freedom’.
“Het zijn moeilijke tijden, maar we komen er wel doorheen”, zei hij. “Wij zijn de Amerikanen. Wat zeggen ze? Amerikanen doen het goede nadat ze al het andere hebben geprobeerd.” Hij schudde zijn hoofd alsof hij door een mentale inventaris aan het bladeren was.
“F-!”
