Eind januari 1977 werd de neurobiologische wetenschap van de staat New York uitgedaagd door de meteorologie met een abnormale sneeuwstorm of grondsneeuwstorm die sneeuw van Lake Erie naar Buffalo verplaatste met aanhoudende winden met bijna orkaansnelheden (69 mijl per uur). Normaal gesproken, als het sneeuwt, zorgen wolken voor de sneeuw die zich vanuit de lucht op de grond ophoopt. In dit geval hielp de wind om de totale sneeuwval op of meer dan 45 voet in Buffalo te maximaliseren en om whiteouts of geen zicht te veroorzaken in Buffalo. Deze gebeurtenis toonde aan dat het mogelijk is dat er een sneeuwstorm ontstaat zonder daadwerkelijk nieuwe sneeuwvlokken toe te voegen aan de opeenhoping van sneeuw op de grond, aangezien er al aanzienlijke hoeveelheden sneeuwvlokken aanwezig waren. Door aan te tonen dat sneeuwval kan optreden als gevolg van het gebruik van krachtige wind om eerder vallende of gevormde sneeuwdeeltjes te transporteren, demonstreerde deze gebeurtenis verder dat het weer niet noodzakelijkerwijs afhankelijk is van nieuw materiaal, maar uitsluitend afhankelijk is van het verplaatsen van reeds bestaande materialen in de omgeving.
Hoe de staat New York verdween onder de sneeuw die nooit uit de wolken viel
De winterstorm van 1977 in Buffalo, New York, was het gevolg van een ongebruikelijke weersgebeurtenis die bekend staat als een ‘grondblizzard’; een weersysteem waarbij sterke wind verantwoordelijk is voor het transporteren van sneeuw die al op de grond ligt in plaats van atmosferische neerslag.Vóór 28 januari had Buffalo al recordhoeveelheden sneeuw ontvangen. Omdat Lake Erie bevroren was en bedekt met dik, los poeder, blies er een hoge snelheidswind met windstoten van meer dan 120 km per uur door het meer toen er een arctisch koufront doorheen kwam, waardoor grote hoeveelheden sneeuw in de stad Buffalo werden geblazen, waardoor het ging sneeuwen.De storm veroorzaakte een vallende sneeuwgebeurtenis die niet door neerslag ontstond, aangezien het weer overwegend helder was en er geen neerslag viel. Anders zou de grote hoeveelheid opwaaiende sneeuw alleen maar kunnen bestaan uit gerecyclede ijskristallen, waardoor een weergebeurtenis zou ontstaan die niet zou kunnen worden gedetecteerd door conventionele weersatelliet-neerslagsensoren.
Waarom hield een bevroren oppervlak de storm niet tegen?
Hoewel de meeste sneeuwstormen met meereffecten plaatsvinden als er open water is en de omstandigheden voldoende vocht in de vorm van wolken mogelijk maken, vond de gebeurtenis uit 1977 plaats nadat het hele oppervlak van het meer met ijs bedekt was. Volgens NOAA zorgde het oude sneeuwpakket van de koude periode van de vorige maand ervoor dat de resterende sneeuw uit het meer erg licht en droog was. De weersafhankelijke windsnelheden, die anders waren dan normaal, en de extreem lage temperatuur creëerden de omstandigheden die nodig waren om gedurende langere tijd een toestand van nul zicht te creëren. Door deze toestand kwamen 17.000 mensen vast te zitten in hun auto’s en op hun werkplekken in West-New York en Zuid-Ontario.
Hoe het legerkorps Buffalo heropende
De wind blies niet alleen de sneeuw weg, maar comprimeerde de sneeuw ook en veranderde deze in een harde, betonachtige substantie. De hoge windsnelheden verdichtten ook de individuele sneeuwkristallen, waardoor de sneeuwhopen meer dan 9 meter hoog werden en daardoor te zwaar waren en niet met typische ploegapparatuur konden worden verwijderd. President Jimmy Carter vaardigde zijn eerste federale verklaring van ‘noodtoestand’ uit als gevolg van een sneeuwstorm en startte ‘Operatie Snow Go’. Zware industriële laders en sleuvengravers werden door het Amerikaanse legerkorps van ingenieurs en de Nationale Garde gestuurd om letterlijk wegen door het ijs te graven.
