Wanneer creatief uit Londen Ronan McKenzie neemt de telefoon op, ze is op weg naar huis van een freelance bloemistenoptreden bij het geliefde Peckham-instituut Salie bloemen. “Ik wilde heel graag iets aan mijn creatieve selectie toevoegen dat alleen maar meditatief, leuk en speels was”, zegt ze, terwijl het geluid van haar auto-indicator op de achtergrond pulseert en klikt, “dus vroeg ik of ik daar stage mocht lopen.”
Dit voelt als een passend startpunt voor McKenzie’s verfrissende kijk op het leven: als je ergens in geïnteresseerd bent, waarom probeer je het dan niet? Of, zoals ze het zegt: “Het heeft geen zin om het niet te doen! Ik ben de enige persoon die gaat verliezen als ik het niet probeer.”
Er is een bijzonder stoutmoedig en leergierig type voor nodig om de touwtjes in handen te blijven houden, terwijl die boog al een lange lijst met beroepen omvat. Eerst en vooral staat ze bekend als een gerespecteerd fotograaf, die verbluffend zachte, intieme en toch krachtige portretten maakt van onder meer FKA-takken, Solange En Serena Williamsnaast zijn werk als regisseur en curator. Dan is er een ontwerper bij haar eigen label, Selasidat geliefd is vanwege strakke lijnen, tastbare materialen en sculpturale esthetiek die geworteld is in dingen die ze zelf wil dragen (“Ik heb altijd alleen maar ontworpen en gemaakt met mezelf in het middelpunt”). McKenzie was voorheen ook stylist en eigenaar van een kunstruimte. Ze richtte op en liep Thuisdat bekend stond om het onder de aandacht brengen van achtergestelde gemeenschappen in de kunstwereld, in Noord-Londen van 2020 tot 2023. Dit alles zonder melding te maken van haar korte periode als podcastpresentator en haar incidentele werk in de journalistiek; ze heeft onlangs een gratis maandkrant uitgebracht, Selasi-verhalenals uitloper van het label. Ze heeft ook een druk sociaal leven, zoals de jaarlijkse sportdag die ze voor haar vrienden organiseert, waar ze rounders spelen en eieren-, lepel- en zakraces doen voor een scala aan leuke prijzen. En als we elkaar spreken, werkt ze aan de nieuwe Selasi-collectie, die ze aan het voorbereiden is om te presenteren tijdens de London Fashion Week in februari: “Ik heb nog nooit op schema getoond, daar ben ik erg enthousiast over!”
van links: ISSEY MIYAKE en SPORTMAX
Voor iemand anders lijkt dit misschien een overweldigende lijst. Voor McKenzie is dit echter niet het gevolg van een bijzonder rusteloosheid als persoon, maar eerder van een aangeboren nieuwsgierigheid. Het is iets dat ze gedeeltelijk dankt aan het opgroeien in Walthamstow, Oost-Londen. “Het is een cultureel rijke en diverse plek,” zegt ze, “de meeste mensen in mijn straat kwamen uit verschillende plaatsen, wat de liefde bevorderde om de culturen en het eten van mensen te leren kennen, en om respect te hebben voor verschillen, net zoals de manieren waarop we samenkomen.”
Het was dit aspect van McKenzie’s jeugd, samen met het feit dat haar ouders haar en haar broers en zussen aanmoedigden met constante ‘positieve bekrachtiging’ en een smeekbede om niet stil te zitten, waardoor ze een passie kreeg om nieuwe dingen te leren. “We konden niet zomaar televisie blijven kijken”, zegt ze, “we moesten iets doen dat óf creatief, productief, leerzaam of op de een of andere manier nuttig was. Ik heb toen waarschijnlijk geleerd om mijn tijd te vullen met dingen die ik leuk vind of waarin ik geïnteresseerd ben. Ze moedigden me altijd aan om alles te proberen wat ik leuk vond en te kijken of het werkte.”
Naast het zoveel mogelijk meenemen van hun kinderen naar musea en parken, ging haar moeder zelfs zo ver dat ze McKenzie en haar oudere zus naar de plaatselijke dierenarts, Goddard, bracht, omdat ze allebei dachten dat ze destijds dierenarts wilden worden. Aan dat specifieke streven kwam een einde na een halve dag werkervaring, herinnert ze zich lachend: “We zaten op de basisschool en we hadden zoiets van: ‘Oh, eigenlijk is het niet alleen maar de hele dag konijntjes aaien…’”
Maar zelfs als dat korte intermezzo van de dierenartsopleiding niet bleef hangen, is die vroege aanmoediging om dingen uit te proberen een integraal onderdeel geworden van McKenzie’s creatieve praktijk gedurende haar hele leven. Naast dat ze vanaf haar 16e verschillende baantjes in de detailhandel had, deed ze een kunstbasiscursus en wisselde ze tussen verschillende stages om dingen uit te proberen op maat. “Ik denk dat de kans om dingen uit te proberen waardevol voor mij is geweest”, zegt ze, voordat ze aarzelt. Ze vervolgt: “Ik begrijp volledig dat onbetaalde stages uiteraard enorme nadelen hebben, vooral als je niet al in de stad woont. Maar tegelijkertijd zijn cursussen erg duur.” Ze wijst op de bloemisterij, met leerprogramma’s die meer dan £ 3.000 kunnen kosten. “En dus dacht ik: ik wil leren, maar ik wil niet betalen, dus als ik ergens een stageplek kan vinden, dan kan ik gratis leren.”
van links: jasje van LOUIS VUITTON en HERMES
Hoewel ze een plaats kreeg bij Centrale Sint Maarten Om Modecommunicatie te gaan studeren, voelde ze al niet lang na haar studie dat deze niet de juiste keuze was. Ze stopte ermee en begon te werken als assistent-stylist voor redactionele shoots via iemand die ze bij een bedrijf had ontmoet NTS-Radio feest. Terwijl ze op de set was, begon ze de rol van de fotograaf van dichtbij te observeren en raakte ze geïntrigeerd door het medium. Ze had tijdens haar basiscursus kunst met het maken van foto’s gespeeld, maar het was niet iets waar ze ooit serieus over had nagedacht. “Ik begon er gewoon meer tijd aan te besteden, het te delen en te zien wat er gebeurde”, zegt ze. “Ik denk niet dat er een moment was waarop ik dacht: ‘Ik wil echt fotograaf worden’; ik genoot ervan, dus ik deed het, en daarna deed ik het meer omdat ik er plezier in had.” Ze woonde toen nog thuis en werkte in de detailhandel, dus, zegt ze, “had ik de capaciteit om te verkennen. Ik begon banen te krijgen en toen werd ik benaderd door een agent met wie ik nog steeds samenwerk – dat was tien jaar geleden.”
Net zoals ze het geld van haar baan in de detailhandel had gebruikt om fotografie te beoefenen, gebruikte ze een deel van dat fotografiegeld om de galerieruimte te openen. Over het algemeen zegt McKenzie dat ze er graag voor zorgt dat haar werk zichzelf in stand houdt. “Ik heb mezelf veel vrijheid gegeven om in mezelf te investeren”, zegt ze. “Ik heb altijd scenario’s gecreëerd waarin ik kan doen wat ik wil. En dat heb ik gedaan door er niet op te vertrouwen dat andere mensen mij geld geven.”
van links: jasje en rok van MAX MARA en jasje en schoenen van CHLOE
Dat wil niet zeggen dat ze niet geïnteresseerd is in samenwerking; ze doet de creatieve leiding en de art direction voor de albums en liveshows van muzikant Anaiis, en geniet van het inzicht van andere fotografen die haar eigen werk voor Selasi fotograferen: “Het is geweldig om hun aandacht te kunnen vestigen op wat ik doe. Het bouwt de wereld verder op en versterkt de visie.”
Ze vermeldt ook dat ze werkt met mensen die over vaardigheden beschikken die verder gaan dan wat ze voor Selasi kan doen, waaronder illustrator Moya-garnizoen-Msingwana (ook bekend als Gangbox) en grafisch ontwerper Shawn Sawyersen hoe ze hun creatieve perspectieven samenvoegt om meer alledaagse voorwerpen tot leven te brengen. “Selasi is een balans tussen mij die dingen doet die ik wil doen en dat ook vertalen naar dingen waar mensen echt van kunnen genieten”, zegt ze. “Er is een heel ambitieus, performatief, onpraktisch ontwerp waar ik van hou, maar dan is er ook, zoals… mijn droom is om afwashandschoenen te maken, zoals Marigolds, omdat ze zo alledaags zijn dat ze veel gebruikt zouden worden. Dingen doen die het dagelijkse leven van mensen onderbreken, is leuk en samenwerken helpt daarbij.”
Deze ambitie om met haar werk het dagelijkse leven van mensen te infiltreren ligt misschien niet buiten bereik, aangezien McKenzie de afgelopen jaren steeds sterker is geworden. Met de toenemende bijval is er echter een licht ongemak ontstaan en een verlangen om te herpositioneren hoeveel mensen over haar persoonlijke leven weten. Waar ze in haar eerste huis, dat ze in 2021 kocht, diverse fotoshoots en interviews gaf over de interieurkeuzes, is ze inmiddels verhuisd en is ze voor haar self-shot 10 cover, is voorzichtig met wat ze onthult. “Ik denk dat er op dit punt in mijn leven een niveau van privacy is waar ik naar op zoek ben”, zegt ze. “Dus toen ik deze beelden voor dit verhaal ging maken, dacht ik: ‘Oké, hoe ga ik dit doen op een manier die me nog steeds in staat stelt mijn privacy en zelfgevoel te behouden, terwijl ik mezelf en mijn eigen huis nog steeds vastleg?’ Het was een echte uitdaging.” De resulterende foto’s maken gebruik van licht en donker, de hoeken van kamers, en zien hoe McKenzie rekwisieten gebruikt die specifieke delen van zichzelf signaleren: tijdschriften, een schilderij van Kofi Perry dat haar partner voor haar heeft gewonnen tijdens de jaarlijkse sportdag zaklopen, kopieën van Selasi-verhalen. “Ik was bedachtzamer en bewuster over mezelf in mijn ruimte en hoe kneedbaar het kan zijn voor hoe ik het nodig had. Ik had het nodig als mijn studio. Dus dat werd het, en ik denk dat dat representatiever is voor waar ik op dit moment in mijn leven ben.”
Ze is nu eind twintig en staat nog helemaal aan het begin van haar carrière. Maar deze foto’s zijn indicatief voor iemand die een niveau hoger gaat en zichzelf volledig op haar eigen voorwaarden in de voorhoede van het Britse creatieve talent vestigt. Haar grenzeloze passie, zorgzaamheid en nieuwsgierigheid – als fotograaf, curator, ontwerper en wat ze verder ook kiest – lijkt alleen maar te groeien, terwijl ze alle mooie manieren blijft verkennen waarop ze zichzelf kan uiten. “Het is alsof je een andere taal spreekt”, zegt ze. “Weet je hoe bepaalde woorden in sommige talen niet bestaan en andere geen vertalingen hebben? Ik denk dat één vocabulaire behoorlijk beperkt kan zijn, vooral op creatief vlak. Deze verschillende media zijn gewoon mijn verschillende vocabulaires.”
Afkomstig uit 10 Magazine nummer 76 – CREATIVITEIT, VERANDERING, VRIJHEID – NU verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.
RONAN MCKENZIE: IN BLOEI
Fotograaf, mode-editor en talent RONAN MCKENZIE
Tekst TARA JOSHI
Mode assistenten GEORGIË EDWARDS En TOMMY DOWLING
Productie SONYA MAZURYK
