Komiek John Early maakt zijn regiedebuut in ‘Maddie’s Secret’

Om te lachen of om te huilen? Het is een vraag die de laatste tijd een beetje te bekend aanvoelt – een vraag die vaak wordt geconfronteerd tijdens het kijken naar ‘Maddie’s Secret’, het debuut als schrijver-regisseur van cabaretier en performer Johannes Vroeg.

Early speelt de titelrol met een zenuwslopende oprechtheid en een verrassend gevoel van kwetsbaarheid en schittert als Maddie Ralph, een jonge vrouw die de ranglijst beklimt als voedselinfluencer in Los Angeles terwijl ze in het geheim haar worsteling met boulimia verbergt.

Early’s optreden is werkelijk een opmerkelijke act, vooral vanwege de pruik, opvulling en protheses die hij draagt ​​om het personage te spelen. Gemaakt in de serieuze stijl van een televisiefilm die de ziekte van de week is, zonder ooit in knipogende ironie te vervallen, is de film zowel grappig als teder.

“Dat is voor mij het echte geheim van Maddie”, zegt Early, 38, in een recent video-interview vanuit het appartement dat hij huurt in New York City terwijl hij op het podium verscheen in Wallace Shawns nieuwe off-Broadway-toneelstuk “What We Did Before Our Moth Days.”

“Het geheim van de film – de echte wending van de film – is niet een of andere trope-onthulling”, zegt Early. “De twist is eigenlijk een tonale twist. Wat ik dan hoop is dat Dat wordt grappig: de pure toewijding aan de inzet ervan.

“Je kunt het op elk gegeven moment als volkomen oprecht ervaren, je kunt het oprecht in je opnemen en erdoor ontroerd raken”, vervolgt Early, “of je kunt een korte pauze nemen en eruit stappen en het ronduit grappig vinden dat we dit überhaupt al doen.”

Early’s vakkundig opgebouwde psychodrama, dat afgelopen herfst zijn wereldpremière beleefde op het Toronto International Film Festival, is nu de openingsavondselectie voor de film van dit jaar. Filmfestival van Los Angelesdonderdag spelend in Eagle Rock’s Vidiots met leden van de cast aanwezig voor een Q&A, en dan opnieuw op vrijdag in 2220 Arts + Archives in Historic Filipinotown.

“Maddie’s Secret”, dat op 12 juni in de bioscoop te zien is, zorgt voor een passende aftrap voor het evenement van dit jaar. Hoewel de programmering films van over de hele wereld omvat, hebben de organisatoren zich uiteindelijk sterk gericht op films gemaakt in Los Angeles.

“Dit jaar voelt het echt als een festival van eigen bodem”, zegt Sarah Winshall, medeoprichter en festivaldirecteur van LAFM. “Wat het uiteindelijk deed, is dat we LA als een kleine stad gaan beschouwen.”

“Ik vind de film een ​​ongelooflijke prestatie”, zegt Micah Gottlieb, medeoprichter en artistiek directeur van LAFM. “Het is gemaakt door iemand die niet alleen een geweldige cabaretier is, maar ook een cinefiel is, de geschiedenis van de cinema kent, iets probeert te maken dat binnen die lijn past, en tegelijkertijd gewoon een ronduit vermakelijke film maakt.”

‘Maddie’s Secret’ is opgenomen in dezelfde alledaagse, creatieve buurten waar LAFM zich afspeelt. (Maddie’s huis in de film is Early’s eigen huis.) De acteur en filmmaker beschrijft het als een “zeer Echo Park, Silver Lake, Eagle Rock, Frogtown, Glassell Park, Highland Park, Los Feliz-film.”

Het verhaal is ook geworteld in Early’s eigen gecompliceerde gevoelens over de eetcultuur in LA.

“Het komt volledig voort uit mijn tijd in LA en mijn eerste schok toen ik werd geconfronteerd met een snelgroeiende restaurantscene”, zegt Early, die opgroeide in Nashville en in 2016 vanuit New York naar LA verhuisde.

“Ik wil het niet altijd over millennials hebben, maar het leek heel erg op mijn generatie”, zegt hij, “specifiek dit soort restaurants waar het eten erg duur is, maar je op een melkkrat zit en veel Midden-Oosters eten eet, gemaakt door blanke mensen. Er was gewoon iets heel grappigs aan dit alles, ook al vond ik het ook oprecht geweldig en vind ik het nog steeds.”

De ondersteunende cast van de film komt grotendeels uit Early’s eigen vriendenkring, waaronder zijn meest frequente medewerker, de komiek en schrijver. Kate Berlantsamen met Conner O’Malley, Claudia O’Doherty, Eric Rahill en Vanessa Bayer. De productieontwerper van de film, Gordon Landenberger, is zijn ex-vriend en Early is enthousiast dat een aantal andere belangrijke medewerkers, waaronder kostuumontwerpers Kimme Aaberg en Izzy Heller en cameraman Max Lakner, voor het eerst aan een speelfilm werken, net zoals hij dat doet als schrijver-regisseur.

“Ik denk dat ik mezelf onder schot in een plaats van onschuld en naïviteit wilde dwingen”, zegt Early. “Ik denk dat deze film een ​​vreemde mutatie is van de kamptraditie.”

(Justin Jun Lee / For The Times)

Berlant speelt Maddie’s beste vriend in de film. Zij en Early hebben samengewerkt aan korte films, liveoptredens en hun Peacock-special uit 2022 “Would It Kill You to Laugh?” De twee delen altijd wat ze ontwikkelen en dus hoorde Berlant voor het eerst over “Maddie’s Secret” toen het nog maar als een idee doorsijpelde.

“Het was een heel wild voorstel”, herinnert ze zich lachend terwijl ze over Beverly Boulevard in LA reed. “Hij zegt: ‘Ik ga een vrouw spelen die worstelt met boulimia.’ Ik dacht: ‘Veel succes.’ Ik was verbaasd dat hij het helemaal voor elkaar kreeg en dat hij zo’n echte filmmaker is. Het was een soort wonder.”

Berlant beschrijft hun gedeelde gevoeligheid, het vermogen om tegelijkertijd komedie en pathos te spelen, als een soort vrijheid. “Alleen al de onderliggende absurditeit of grap geeft je echt de mogelijkheid om naar deze echt intense emotionele plaatsen te gaan”, zegt ze. “Het geeft je de toestemming om naar plaatsen te gaan waar anders te ondraaglijk sacharine zou zijn.”

Voor Early was het ook een kans om zijn jarenlange wens om een ​​old-school ingénue te spelen in vervulling te laten gaan.

“Ik denk dat ik mezelf onder schot in een plaats van onschuld en naïviteit wilde dwingen”, zegt Early. “Ik denk dat deze film een ​​vreemde mutatie is van de kamptraditie.”

“Ik was verbaasd dat hij het helemaal voor elkaar kreeg en dat hij zo’n echte filmmaker is”, zegt Kate Berlant, al jarenlang medewerker van Early. “Het was een soort wonder.”

(Justin Jun Lee / For The Times)

Hij verwijst Susan Sontag’s beroemde essay ‘Notes on Camp’ zegt dat er twee soorten kamphumor zijn: de ene is onwetend en de andere is weten. Het is nu bijna onmogelijk om de eerste soort echt te creëren, maar het proces van het maken van “Maddie’s Secret” ging in zekere zin over de tweede zijn en streven naar de eerste.

“In het tijdperk van internet en in het soort afbrokkelende, deprimerende wereld waarin we leven, is het bijna onmogelijk om het eerste soort kamp te zijn”, zegt Early, “om je onschuldig en naïef te voelen en rond te draaien. Maar er is duidelijk een deel van mij, er is een deel van ons allemaal, dat heel kinderlijk en onschuldig is en hoop heeft. Dus ik denk dat deze film zichzelf kent als een kamp, maar het verlangt ernaar meer op het eerste soort kamp te lijken. Het verlangt ernaar om meer op het eerste soort kamp te lijken. wees puur en naïef.”

Hoewel het misschien gemakkelijk is om wat Early doet in de traditie van drag-artiesten te plaatsen, zoals Divine’s werk met filmmaker John Waters, valt Early zijn optreden in ‘Maddie’s Secret’ daarbuiten.

“Drag gaat vaak duidelijk over een bepaald soort extravagantie en fabelachtigheid en Maddie is heel bescheiden”, zegt hij. “En dus zie ik het niet echt als slepen. Het voelde niet als slepen, wat dat ook betekent. Het voelde eerlijk gezegd gewoon als acteren voor mij.”

Bij het behandelen van het serieuze onderwerp boulimia zorgde Early ervoor dat de eetstoornis nooit een grap werd. Hij wijst naar een drietal tv-films: ‘Kate’s Secret’ uit 1986, met Meredith Baxter Birney in de hoofdrol; “Perfect Body” uit 1997, met Amy Jo Johnson in de hoofdrol; en ‘The Best Little Girl in the World’ uit 1981, met in de hoofdrol Jennifer Jason Leigh – samen met de documentaire “Thin” van Lauren Greenfield uit 2006 als belangrijke invloeden op de manier waarop hij de weergave van de ziekte in de film benaderde. (Andere niet-boulimia-invloeden zijn onder meer ‘Marnie’ van Alfred Hitchcock, de rommelige muziek van Paul Verhoeven “Showgirls” en die van Adrian Lyne “Flashdans.”)

“Ik vind boulimia op zich niet grappig”, zegt Early. “De genre van deze films – dat is wat grappig is. Het is de emotionele toonhoogte van die films en de manier waarop ze gemaakt zijn en de acteerstijl en het soort moralistische kwaliteit terwijl ze totaal pervers zijn. Dat vond ik allemaal grappig. En dan ook nog eens het hedendaagse leven – de jonge, gentrificeerde LA-cultuur van voedselcontentbeïnvloeders – door een melodrama-achtig filter laten gaan, dat vond ik grappig.”

Tijdens het schrijven van het scenario zei Early dat hij vaak huilde, overmand door de emoties van wat hij creëerde. “Ik denk dat ik helemaal niet boven het genre sta”, geeft hij toe.

Maar het spelen van de rol was een andere zaak, omdat iedereen die bij de productie betrokken was, op een heel specifieke toon en opvatting van wat ze samen zouden doen, werd verkocht.

“Ik dacht: ‘Ik ben zo stom, ik kan niet geloven dat ik mezelf in deze positie heb gebracht'”, zegt Early lachend bij de herinnering. “Ik had mezelf ertoe aangezet iets te doen waarvan ik echt geen bewijs had dat ik het kon, namelijk een bijna Juliet-achtig personage spelen dat deze extreme dingen doormaakt. En ik was degene die iedereen beloofde dat we het serieus zouden nemen. En toen dacht ik plotseling: ‘Oké, nou, je moet het doen. Je moet het echt doen.'”

Ook al was Early op dat moment onzeker, het resultaat valt niet te ontkennen: een duizelingwekkende, ontwapenende mix van humor en emotie – en een van de meest gedurfde optredens van het jaar.