Het vliegveld is chaos. Lijnen slingeren voorbij de aangewezen barrières en de deuren uit terwijl uitgeputte reizigers hun bagage trekken en fronsend naar hun telefoons kijken, hun grimasige gezichten nog dramatischer in het harde licht.
Ik sta in de rij voor de beveiliging en voel de stress die van iedereen om me heen afstraalt als zwermen zoemende vliegen. Een man achter mij zucht van dramatische verontwaardiging, een paar verderop kibbelt sissend fluisterend “we hadden eerder moeten vertrekken!”, en iemands roltas blijft tegen mijn hielen slaan.
Mijn vuisten balden zich terwijl de irritatie me steeds strakker omwikkelde. De veiligheidscontrole lijkt kilometers ver weg en mijn vlucht is over een uur. Ik voel dat ik wordt meegezogen in de collectieve draaikolk van ellende.
Dan, terwijl we onze eerste zig in de rij maken, trek ik de aandacht van mijn partner en neem ik in een fractie van een seconde een beslissing. Ik steek mijn hand op voor een high five.
“Ja!” roep ik met overdreven enthousiasme. “Eén bocht dichterbij!”
Mijn partner ziet er even verward uit, maar dan verschijnt er een halve grijns op zijn gezicht terwijl hij op mijn opgeheven handpalm slaat. Een paar mensen in de buurt kijken om, sommigen met een verbijsterde glimlach.
Toen we de volgende afslag bereikten, waren we klaar. “Draai nummer TWEE!” We kondigen het samen aan, met een high five van enthousiasme. Een vrouw achter ons laat een grinnik horen die zelfs haarzelf lijkt te verbazen.
Bij de derde beurt steekt een gezin met een peuter hun hand op voor high fives voordat we zelfs maar de onze kunnen aanbieden. “We zijn nu op dreef!” zegt de vader grijnzend.
Met elke zigzag groeit ons feest een beetje terwijl anderen zich aansluiten bij onze absurde viering van toenemende vooruitgang. Al snel heeft zich in ons deel van de rij een zak van oprecht gelach gevormd, die als een overgeslagen rots naar buiten golft terwijl anderen ons spel doorkrijgen.
Onder druk versus speels
Op dat moment van reischaos hebben we een keuze gemaakt: in plaats van de frustrerende situatie met gespannen wrok onder ogen te zien (wat ik nu “The Pressured Way” noem), besluiten we deze te transformeren door middel van lichtzinnigheid en verbinding (“The Playful Way”).
Deze simpele verandering verandert niets aan onze situatie. We staan nog steeds in dezelfde pijnlijk trage wachtrij bij de luchthavenbeveiliging. We lopen nog steeds het risico onze vlucht te missen. Maar het verandert hoe de situatie aanvoelt: van stress tot humor, van isolatie tot gemeenschap, van stormwolk tot zonnebrand.
Deze keuze tussen The Pressured Way en The Playful Way verschijnt voortdurend in ons leven: tijdens technologiecrashes, lastige gesprekken, machtsstrijd of geannuleerde plannen. Wanneer zich uitdagingen voordoen, kunnen we onze kaken op elkaar klemmen en ons er met onze vuisten doorheen slaan – of we kunnen verbeeldingskracht, onderzoek en openheid naar de situatie brengen. Deze keuze gaat niet alleen over het vergroten van het plezier (ik vond dat een welkome bonus), het gaat over toegang tot nieuwe oplossingen, diepere kameraadschap en een rijkere ervaring van het dagelijks leven.
Speelsheid is niet one size fits all. Terwijl ons luchthavenmoment een sociaal spel inhield, zou je je speelse kant kunnen uiten door schoonheid te vinden in de architectuur van de terminal, achtergrondverhalen te creëren voor medereizigers, of de scène te scoren met een film-soundtrack, waardoor een alledaags wachten verandert in de opening van je persoonlijke overvalfilm of Broadway-musical.
The Pressured Way verscherpt onze visie als paardenblinden, terwijl The Playful Way ons perifere zicht opent voor mogelijkheden die we anders volledig zouden missen.
Een transformatieve mentaliteit
Als ik het heb over speelsheid op volwassen leeftijd, krijg ik vaak verbaasde blikken. “Bedoel je sport?” vragen mensen. Of “Bordspellen met vrienden?”. “Oh, hard werken/hard spelen… feesten?”
Maar speelsheid gaat dieper dan geplande recreatie (hoewel dat belangrijk is). Het is geen vrijetijdsbesteding die gereserveerd is voor weekends of vakanties; het is een mentaliteit die de manier verandert waarop we alles ervaren.
Speelsheid is:
— Humor en lichtheid vinden, zelfs op gespannen momenten
— Door situaties navigeren met echte vragen in plaats van aannames
— Open blijven voor mogelijkheden in plaats van gefixeerd te zijn op één ‘juiste’ manier
— Experimenteren in plaats van perfectie te zoeken
– Een ethos van avontuur naar moeilijkheden brengen
— Het alledaagse opnieuw vormgeven door middel van reframes en games
– Bereid zijn om samen te werken in plaats van te controleren
Wanneer we ons speels door de wereld bewegen, blijven we flexibel, klaar om ons aan te passen, te veranderen en te werken met alles wat op ons pad komt: om behendig door obstakels te navigeren en zelfs de meest alledaagse taken te alchemiseren in micro-avonturen.
Speelsheid wordt vaak afgedaan als frivool; een charmante maar overbodige eigenschap die je het beste in de kindertijd kunt laten, naast knuffels en denkbeeldige vrienden.
Maar kijk hoe een kind een kartonnen doos in een ruimteschip verandert, of een stapel stokjes in een sprookjeshuis, en – afgezien van de schattige façade – zie je hoe ze enkele van de meest waardevolle capaciteiten van de mensheid uitoefenen: verbeeldingskracht, aanpassingsvermogen en vindingrijkheid.
Het goede nieuws? Speelsheid is een onderdeel van ons allemaal; het is een standaardprobleem voor de menselijke soort. Zelfs als je hem in de la hebt laten liggen en stof ligt te vergaren, kun je je speelsheid weer oppakken en hem opnieuw leren gebruiken.
Ik heb niet altijd de high-five-momenten kunnen vinden in de veiligheidslijnen van het leven. Er was een tijd dat ik diep verdwaald was in wat ik nu herken als ‘The Pressured Way’.
Voorbij een burn-out
Tijdens een bijzonder intense periode waarin ik mijn eerste bedrijf opbouwde, merkte ik dat ik op een avond laat alleen was, met de pen in de hand, en een lijst aan het maken was met de titel ‘Manieren waarop ik faal bij RN.’ Het bevatte elf minutieus gedetailleerde items – werkprojecten die achterop raakten, tekortkomingen in het leiderschap, vruchtbaarheidsproblemen, verwaarloosde vriendschappen en familierelaties – elk een messcherpe zelfkritiek. Onderaan had ik, bijna als een soort bijzaak, geschreven: ‘Ik raakte mezelf onder druk door mijn stress en mijn onvermogen om emotioneel te reguleren.’
Ik was de burn-out voorbij: overwerkt en onderbespeeld. Nacht na nacht kwam ik thuis, zakte in elkaar op de vloer van mijn appartement en snikte totdat ik leeg was en niets van het succes om me heen kon zien. De schitterend gekleurde, creatieve wereld die ik had opgebouwd, voelde alsof het iemand anders overkwam. Het gewicht van mijn perfectionisme was zo verpletterend geworden dat ik me geen weg vooruit meer kon voorstellen.
Wat mij door deze periode heen heeft geholpen, was niet harder werken of meer gedisciplineerd zijn. Het was de herinnering aan The Playful Way of Life die ik als kind had geleerd, terwijl ik met mijn gezin aan onze keukentafel in Maine zat en tijdens het eten wilde ideeën brainstormde.
Onze keuken was het kloppende hart van mijn ouderlijk huis, met zijn vrolijk beschilderde tegels, felgroene werkbladen en een muur vol familiefoto’s. Nadat mijn broer en ik onze ouders hadden geholpen met het serveren van het avondeten, begon de pret. Mijn woorden kwamen er opgewonden uit: “Hé, wat als we een karaokeclub voor kinderen zouden beginnen?” Mijn ouders wisselden een samenzweerderige blik. “Nu is er een idee!” Antwoordde mijn moeder terwijl ze naar voren leunde. “Hoe zou dat eruit zien? Waar zouden we het hosten?”
Tussen de happen penne door zei mijn broer: “We zouden thema-avonden kunnen houden – de ene week Disney-liedjes, de andere week pophits!” Mijn vader glimlachte en zijn door het lachen gerimpelde ogen fonkelden. “Ik vind het geweldig! Hoe zouden we het nu noemen?” Voordat iemand antwoord kon geven, hing zijn vork in de lucht, zijn gezicht lichtte op van enthousiasme. “Ooh! Ooh! Ooh! Ik weet het! Kiddieoke!”
Deze keukentafelsessies waren luidruchtig, terwijl we voortbouwden op elkaars ideeën. Geen enkel idee was te gek om te onderzoeken. We waren basisschoolleerlingen die brainstormden over zaken, en onze ouders namen ons serieus en stimuleerden ons.
Uiteindelijk zouden we de tafel moeten afruimen, ons huiswerk moeten doen en terugkeren naar onze dagelijkse verantwoordelijkheden. Maar op deze momenten leerde ik dat elke onderneming met een onderzoekende houding en een avontuurlijke geest kon worden aangepakt.
Ik had het geluk dat ik ouders had die me lieten zien dat verwondering en eigenzinnigheid in alle aspecten van het leven verweven konden zijn. Mijn moeder – een maatschappelijk werker, kunstenaar, tuinman – en mijn vader – een ondernemer, ingenieur, uitvinder – modelleerden hoe het eruit ziet voor volwassenen om speels te zijn en tegelijkertijd bedrijven op te bouwen, om te gaan met ziekte en verlies, en gezinnen en gemeenschappen te koesteren.
Mijn zoektocht naar vragen nam een nieuwe wending op 15-jarige leeftijd, toen ik merkte dat mijn hart fladderde als vlindervleugels wanneer ik in de buurt was van mijn beste vriendin en besefte dat ik me niet alleen tot één geslacht aangetrokken voelde. Toen ik katholiek opgroeide, leerde ik dat grenzen vast lagen: lijnen tussen goed en kwaad, heilig en profaan, goedgekeurde en verboden vormen van liefde. Maar mijn biseksuele hart paste niet in harde kerkbanken of stijve dozen; het stroomde naar buiten als levendig glas-in-loodlicht. Gelukkig vertelde mijn moeder me dat sommige regels voor buigen waren, dus wendde ik me tot speelsheid, waarbij ik op nieuwsgierige wijze de uitgestrektheid van het queer-zijn onderzocht en omarmde, in plaats van er bang voor te zijn.
Speelruimte uithakken
Deze ontdekkingstocht bracht me naar New York City, waar ik medeoprichter en bouwde van Refinery29, van een kleine website tot een van de meest invloedrijke digitale mediamerken voor vrouwen, die miljoenen bereikte met zijn kenmerkende mix van mode, cultuur en grensverleggende verhalen.
Zelfs in directiekamers heb ik ruimtes gecreëerd om te spelen, zoals mijn abrikooskleurige kantoor genaamd ‘The Peach Pit’ met zijn ronde tafel die onze magische cirkel voor brainstorms werd. Alle spelers rond de tafel waren nu volwassenen, dus ik moest wat extra maatregelen nemen om de ideeën te laten stromen, waaronder het houden van fysieke shake-pauzes en het hebben van een liefdevol betoverde Taboe! gamezoemer bij de hand voor als iemand in een te ‘serieuze modus’ terechtkomt.
Onze speelse aanpak leidde ertoe dat we innovatieve ervaringen creëerden, zoals 29Rooms – een funhouse van cultuur dat leegstaande pakhuizen opnieuw vormgaf tot caleidoscopische, door kunstenaars gemaakte wonderlanden waar 100.000 volwassenen langskwamen om te stoeien en in fantasierijke konijnenholen te vallen in steden in de VS.
Een nieuw hoofdstuk
In 2021 merkte ik dat ik klaar was om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. Maar het verlaten van het bedrijf dat ik in vijftien jaar had opgebouwd, was als het verlaten van een huis waar je van hield; zelfs als je klaar bent om te vertrekken, is er nog steeds een bitterzoete pijn. Voeg daarbij het wilde avontuur van het nieuwe moederschap en een wereldwijde pandemie, en ik navigeerde door meerdere identiteitsverschuivingen tegelijk. Intimiderende vragen doemden op: wie was ik, afgezien van de rol waar ik het meest bekend om stond? Wat voor soort ouder zou ik worden? Wat wilde ik hierna creëren?
Terwijl ik deze enorme transities onder ogen zag, fluisterde mijn geest een antwoord: experimenteer! In plaats van me te haasten om alles uit te zoeken, veranderde ik mijn leven in een speellaboratorium. Ik leidde cathartische dansfeesten op Zoom, creëerde openbare kunstervaringen die vreemden met elkaar in parken verbond, volgde lessen in improvisatie en verhalen vertellen, en zei ‘ja’ tegen vrijwel elk uitstapje dat nieuwsgierigheid wekte. Ik dook diep in het onderzoek naar de kracht van spelen voor onze gezondheid en geluk, en stapels boeken stapelden zich op op mijn bureau.
Mijn agenda vulde zich met wat ik liefdevol ‘speelafspraken met mogelijkheden’ noemde, en er gebeurde iets magisch: terwijl ik duizenden mensen leidde bij het ontsluiten van hun levendige geest, ontdekte ik mijn volgende hoofdstuk: het creëren van ruimtes voor speelse, creatieve oefeningen en gedeelde vreugde.
Speelsheid is mijn krachtinstrument en mijn levensbeschermer in alle aspecten van mijn leven, van ouderschap tot zelfzorg tot carrière. Zo heb ik innovatieve oplossingen op het werk bedacht, betekenisvolle relaties opgebouwd, een doel gevonden tijdens transities en herinneringen gemaakt op alledaagse momenten. Mijn relatie met speelsheid gaat niet alleen over vreugde; het is een essentieel medicijn geweest voor het navigeren door het leven met depressie, angst en ADHD.
Ik heb mijn eigen methoden ontwikkeld en heb gezien hoe de kracht van deze aanpak niet alleen mijn eigen leven transformeert, maar ook talloze anderen waarmee ik heb samengewerkt. En nu ben ik op een missie om die magie ook voor jou te ontsluiten – om je te helpen in die duizelingwekkende rivier te duiken die stroomt als we het leven met speelsheid benaderen.
Aangepast fragment uit De speelse manier, door Piera Gelardi, en herdrukt met toestemming van HarperOne, een afdruk van HarperCollins Publishers. Auteursrecht 2026.
