Loredana Crisan zegt dat haar relatie met creativiteit begon toen ze zeven jaar oud was, toen ze met haar moeder in de keuken van haar familie in Boekarest, Roemenië zat. “De vraag die ze stelde was: ‘Wil je piano leren spelen’, en als kind dacht ik: ‘Ja!’ –– waarschijnlijk omdat ik in huis aan het zingen was.” Vanaf dat moment, zegt Crisan, is ze nooit meer gestopt met spelen. Sterker nog, ze eindigde als studente klassieke muziek aan een conservatorium.
“Ik was een heel lange periode van mijn leven zeer toegewijd aan muziek”, zegt Crisan. Nu, als Chief Design Officer bij Figma, zegt Crisan dat haar muzikale opleiding haar relatie met haar werk heeft beïnvloed op manieren die ze nooit had verwacht. “Als we succesvol zijn, laten we mensen iets voelen door ons werk”, zegt ze. Hier deelt ze hoe haar relatie met creativiteit is ontstaan door het opgroeien met de iPhone, haar liefde voor interdisciplinair werken en de strijd tegen burn-out.
Dit interview is bewerkt en ingekort.
Ik heb klassieke piano gestudeerd. Als tiener kwam ik in opstand tegen klassieke muziek en pakte ik techno en andere soorten muziekproductie op. Dit is een soort Roemenië dat overgaat van het communisme naar het daadwerkelijk openstaan voor westerse muziek en andere soorten dingen die het land binnenkomen. Dat was mijn eerste verkenningsfase. Die carrière in de muziekproductie bracht me eigenlijk naar de Verenigde Staten, waar ik in opnamestudio’s werkte als geluidstechnicus en als producer. En ik deed dit in San Francisco, vanuit Roemenië naar de Verenigde Staten. Toen ik besefte dat San Francisco niet de platenindustrie was, besefte ik dat ik twee opties voor me had: naar LA verhuizen of lid worden van een startup. Nogmaals, mijn onderzoekende neiging was als: “Laten we ons aansluiten bij een startup en uitzoeken waar dit ding over gaat.” Dus sloot ik me aan bij een startup genaamd Lexy als geluidstechnicus om prototypes van audio-interfaces te maken voor een assistent-achtige ervaring.
Ik was geen visueel ontwerper, maar wat ik wist was hoe het voelt om op je gemak te zijn bij het creëren in een medium. Dat creëerde bij mij een heel diep verlangen om pixels te leren en net zo op mijn gemak te zijn met pixels als met geluid. De enige manier waarop ik weet hoe ik dit moet doen, is door middel van een stage. Je duikt erin en je leert zien, net als bij piano, je duikt erin en je leert horen.
Ik ben groot in de neurowetenschappen. Ik denk na over hoe mijn hersenen reageren op de verschillende omgevingen die ik ervoor creëer. Als je gewoon gaat wandelen zonder enige stimulatie, komt dit ding in je hersenen, dat altijd actief is, gewoon naar boven. Daar komen ideeën vandaan.
Burn-out is een feit. Waar ik me vaak op concentreer, is ervoor zorgen dat mensen de tijd hebben om te ademen. Ik heb eigenlijk een raamwerk voor de manier waarop ik teams leid waar ik vaak op terugkom: doel, vooruitgang en gemeenschap. Dit alles moet in goede balans zijn om werk zinvol te laten zijn en ervoor te zorgen dat mensen niet opbranden.
Ik heb het grote geluk dat ik bij Figma discipline-overstijgend zit: de productontwerp team, het onderzoeksteam, de branding team. Het stelt mij in staat om over alle onderdelen van de productontwikkeling na te denken, omdat onderzoek ons duidelijk helpt te begrijpen wat we vervolgens willen bouwen en wat de markt van ons wil. Design kijkt naar welke vorm dat zou kunnen aannemen. En natuurlijk werken we samen met PM’s en engineers. En dan praten we aan de merkkant over ons doel, hoe we communiceren en wat het verhaal is over de producten die we bouwen. Ik gedij echt in het vermogen om over dingen heen te kijken.
Als muzikant en als ontwerper ben je gefocust op je publiek. Als je muziek speelt, is het natuurlijk ook voor jou. Het is iets dat je wilt voelen, maar je zendt iets uit. En een goed design brengt ook iets over. Als we succesvol zijn, laten we mensen iets voelen door ons werk. En dus voelde die vertaling altijd heel, heel soepel voor mij.
Ik train dagelijks, en dat is een van mijn fundamenten. Het eerste dat ik doe als ik wakker word, is een krachttraining. Dit soort helpt bij het bepalen van de dag en tijdens die tijd luister ik vaak naar podcasts, dus er komt veel inspiratie binnen. Ik ben heel diep in de neurowetenschappen, dus sommige van de podcasts waar ik naar luister gaan over hoe onze hersenen de wereld verwerken. Als leider is dat heel nuttig. Ik probeer de dag te beginnen met een beetje een agenda. Ik ga naar kantoor en begin met mensen te werken. Dit kan van alles betekenen, van het samenbrengen van ontwerpers om enkele problemen te bespreken, of het bekijken van het werk dat ze voorstellen. Het kan zijn dat u tijd doorbrengt met het leiderschapsteam om strategieën te onderzoeken.
Samenwerking is zó belangrijk. Hoe vaker mensen elkaars zinnen afmaken, hoe meer rituelen ze hebben waarbij ze elkaar en het proces waarmee ze samenwerken niet hoeven te overdenken. Ik denk altijd aan de teams en de omgeving om hen heen en de levensduur van hun relaties. Dat is heel belangrijk. Door verschillende gezichtspunten in de mix te brengen, wordt het product altijd beter. Bouwrituelen kunnen zo eenvoudig zijn als de momenten waarop de teams samenkomen. Komen ze op maandag samen om te beslissen hoe de week eruit gaat zien? Sluiten ze het vrijdag af met een reflectie? Het is erg succesvol geweest om het team bij elkaar te krijgen en ze aan de gebruikers te laten staan om vragen te stellen om echt een gedeelde taal op te bouwen.
