Jennie Young is hoogleraar retoriek en vrouwen- en genderstudies aan de Universiteit van Wisconsin-Green Bay.
Ik heb de Dateringsmethode voor verbrande hooiberg om vrouwen te helpen dating-apps te overleven – toen stopte ik helemaal met daten.
Toen de methode viraal ging, had ik door het modereren van snelgroeiende onlinegemeenschappen naast mijn baan als retoriekprofessor geen tijd meer voor een persoonlijk leven.
In iets meer dan twee jaar hebben meer dan 265.000 vrouwen en niet-binaire mensen zich aangesloten bij mijn privé Facebook-groep. Mijn methode moedigt daters aan om tijdverspillers en alarmsignalen zo vroeg mogelijk uit te filteren.
Naarmate de gemeenschap groeide, ging ik ervan uit dat het moeilijk zou zijn om een man te vinden die bereid was met mij uit te gaan. Ik besteedde een groot deel van mijn tijd aan het publiekelijk bekritiseren van hun hele geslacht. Ik zou niet met mij uitgegaan zijn als ik een man was.
Ik had besloten dat als de prijs voor het helpen van andere vrouwen om geluk te vinden was dat ik alleen zou blijven, het een eerlijke handel was. Ik was gelukkig genoeg in mijn eentje.
Terug in de datingpool
Ik kreeg steeds vragen waarom ik de methode zelf niet toepaste. En misschien hield een deel van mij nog steeds vast aan het idee van liefde. Dus maakte ik een afspraak met mezelf en mijn volgers: ik zou het opnieuw proberen zodra ik mijn boekmanuscript had ingediend, “Verbrand de hooiberg.”
Op 1 juni 2025 heb ik Bommel gedownload en paste meedogenloos mijn eigen methode toe. Ik bleef twijfelen of het voor mij zou werken, gezien mijn groeiende aanwezigheid op sociale media en afnemende tolerantie voor mannen. Toch geloof ik in toegepaste retoriek zoals andere mensen in religie geloven, dus ik vertrouw erop.
Ik heb met niemand uit Bumble gedate. Elke wedstrijd vertoonde minstens één rode vlag. Tegen het einde van de maand stopte ik met woede en downloadde Hinge. Ik heb er honderden geblokkeerd en verbrand.
Halverwege verveelde ik me, zette de app op pauze en ging met mijn vriendinnen op reis naar het noorden van Michigan. Toen ik terugkwam, had ik nog maar een paar dagen abonnement.
Een match vinden
Op 27 juli kwam ik in contact met Pat, een leraar. Zijn Scharnier profiel viel op: vriendelijke toon, doordachte antwoorden, geen rode vlagpatronen. Hij leek een normaal, redelijk mens. Zijn foto’s waren duidelijk en passend: kanoën, met zijn honden, en een foto van de promotie van zijn dochter.
Ons berichtentempo was perfect, het was consistent maar niet constant. Hij raakte nooit boos als ik traag reageerde. Hij was aardig, grappig en aanwezig zonder druk, een moeilijke balans met iemand die je niet kent.
Ik vertrouwde hem snel, hoewel ik alles verifieerde – zoals vrouwen op datingapps vaak doen. Hij heeft uitgecheckt.
Hij maakte geen opmerkingen over mijn uiterlijk en flirtte niet, wat beide overeenkomt met mijn filters. Ik vertelde hem erover Verbrande hooiberg al vroeg. Of hij zou worden afgeschrikt, wilde ik weten voordat ik investeerde. Dat was hij niet. Hij ging met het idee aan de slag en luisterde er zelfs naar podcasts over.
Het was duidelijk dat zijn begrip van het feminisme doordacht en actief was, en niet alleen maar woorden.
Ongeveer een week later ontmoetten we elkaar voor een kopje koffie. De date voelde gemakkelijk en natuurlijk. Het gesprek vloeide. Het voelde niet als ‘vonk’ of ‘chemie’. Het voelde gezond, gelukkig en leuk.
Terwijl ik naar huis reed, met zonnebloemen op mijn passagiersstoel, sms’te ik mijn vrienden: “Date was goed! Hij is super aardig – VEEL te aardig voor mij – maar ik vind hem toch leuk!”
Young zegt dat het niet om de ‘vonk’ of ‘chemie’ ging, het voelde gewoon leuk. Geleverd door Jennie Young
En toen vond ik hem steeds leuker
Hij geplande doordachte data – een folkband bij een wijnmakerij, brunch gevolgd door een wandeling door zijn stad, waar we zijn studenten tegenkwamen.
Na verloop van tijd werd alles wat we samen deden leuk, zelfs het verhuizen van appartementen, wat meestal niet het geval is.
Ongeveer drie maanden later hadden we het gesprek ‘definieer de relatie’, geïnitieerd door Pat. Het voelde als een formaliteit. Natuurlijk wilde ik bij hem zijn.
Acht maanden later hebben we samen gereisd, elkaars families ontmoet en onze dierenhuishoudens samengevoegd. We hebben twee vogelhonden en een asielkat die, schokkend genoeg, allemaal met elkaar overweg kunnen.
Dit is wat ik tegen iedereen zou zeggen die dating-apps beu is: dat gevoel is rationeel. De apps zijn vreselijk en zorgen ervoor dat iedereen zich slecht voelt. Maar als u de methode vertrouwt en geaard blijft, zult u misschien verrast zijn.
