De onlangs geïdentificeerde 210 miljoen jaar oude longvisholen, gelegen in de Vlaamse Fjordformatie in Oost-Groenland, bieden waardevol inzicht in de vluchtige aard van het laat-Trias-klimaat in het oude Groenland. De gefossiliseerde holen geven aan dat de longvis een strategie had om in de modder te graven om de seizoensgebonden droogtes in het Laat-Trias Groenland te overleven via een biologisch proces dat ‘aestivatie’ wordt genoemd, wachtend tot de omgeving weer gastvrij wordt.Dit onderzoek, gepubliceerd op ResearchGate, heeft ons begrip (of het gebrek daaraan) van de Norisch-Rhaetische overgangsperioden vergroot, en laat zien dat omgevingsstress – en niet weelderige ecosystemen – deze ecosystemen definieerden tijdens de late Trias. Geologen en paleontologen reconstrueren de antieke wereld vanuit deze ‘gaten’ in de rotsen, waar dieren zich terugtrokken om onder het aardoppervlak te overleven.
Groenlandse holen onthullen de overleving van longvissen 210 miljoen jaar geleden
Onderzoekers ontdekten ‘sporenfossielen’ gemaakt door longvissen (de cilindrische structuren) in de sedimentaire lagen die in oude meerbekkens waren afgezet als resultaat van de geologische processen van de Fleming Fjord-formatie. In tegenstelling tot lichaamsfossielen, die de vorm en het uiterlijk van een organisme vastleggen, documenteren deze holen het daadwerkelijke gedrag van een organisme, met name het gedrag van het zich ongeveer 210 miljoen jaar geleden in het substraat ingraven om aan uitdroging te ontsnappen.
Het 210 miljoen jaar oude geheim van de Groenlandse vis
De ontdekking van deze holen levert het bewijs dat longvissen uit het Trias in staat waren een fase van rust in te gaan (bekend als aestivatie) als een methode om met de omstandigheden van hun omgeving om te gaan. Deze fysiologische reactie stelde longvissen in staat te overleven in een periodiek meer; dat wil zeggen dat deze vissen konden overleven in een meer dat onderhevig was aan het uitdrogen van waterbronnen als gevolg van de megamoessoncycli van Pangea.
Wat moddersteenholen onthullen over de continentale drift van Groenland
Volgens het boek ‘Geological Survey of Denmark and Greenland (GEUS) Bulletin’ bestaan de lagen met deze holgaten uit mudstones en siltstones; ze behielden ook de vorm van de holtes vanaf het moment dat de modder werd afgezet totdat deze hard werd. Dit soort formaties zijn van cruciaal belang voor onderzoekers om te blijven begrijpen hoe Pangea zich van de ene plaats naar de andere bewoog en waar Groenland zich gedurende deze periode op aarde bevond.
Hoe de kleine gaatjes van Groenland het Trias-klimaatmodel hervormden
Bovendien fungeren deze ‘kleine gaatjes’ als klimaatproxy’s voor het aangeven van fluctuaties in neerslag bij hoge amplitudes. De gegevens gepubliceerd in een onderzoek op NCBI geven aan dat de Trias-gebieden met hoge breedtegraden aanzienlijk meer thermisch hoger lagen dan wat in eerdere projecties werd gemodelleerd. Bovendien waren ze veel droger dan de huidige modellen laten zien. Dit suggereert dat de gebieden op hoge breedtegraden aanzienlijk verschilden van wat bestaande modellen suggereerden met betrekking tot atmosferische en klimatologische omstandigheden in het verleden.
