MIAMI – Vroedvrouw Sheila Simms Watson leunde voorover om zachtjes op de buik van de zwangere vrouw te drukken. Me’Asia Taylor lag op een bed voorzien van gebatikte paarse bedrukte lakens in de hoek van de camper.
Deze camper is verre van een typische camper en herbergt een mobiele verloskundigenkliniek voor prenatale, postpartum- en algemene gezondheidszorg voor vrouwen.
“Rollen als je opstaat, en wij kunnen je helpen. Je kunt daar even zitten, oké, zodat je niet licht in je hoofd wordt, niet duizelig”, zegt Watson, die door patiënten en doula’s “Mama Sheila” wordt genoemd.
Kalm en langzaam, geleid door Watsons rustgevende en attente houding, zijn de afspraken niet gehaast.
De mobiele verloskundigenkliniek wordt beheerd door het Southern Birth Justice Network en brengt meerdere keren per maand zorg naar overwegend zwarte en latino-wijken in Miami-Dade County. De kliniek streeft ernaar een meer ontspannen omgeving te bieden, waar vrouwen zich op hun gemak voelen en gehoord worden, hun culturen geïntegreerd zijn en ze contact kunnen maken met doula’s met verschillende achtergronden.
Op de halvemaanvormige bank in de camper zitten Watson, een doula en een vroedvrouw in opleiding bij patiënten. Ze nemen de bloeddruk en nemen bloed af. Ze vragen de vrouwen naar hun leven: hoe is het met hun geestelijke gezondheid en slaap? Hebben ze ondersteuning thuis? Willen zij bevallen in een ziekenhuis of geboortecentrum met een verloskundige?
Taylor zei dat pre-eclampsie, een gevaarlijke zwangerschapsaandoening, in haar familie voorkomt. Ze wilde er zeker van zijn dat ze ruimte en tijd had om haar zorgen over haar eerste zwangerschap te uiten.
Taylor zei dat ze een verloskundige nodig heeft voor haar bevalling. Veel gekleurde vrouwen hebben zich gemeld zich gemarginaliseerd of afgewezen voelen in medische omgevingen. ‘Ik heb gewoon gezien dat te veel mensen slechte ervaringen hebben’, zei Taylor tegen Watson.
De VS hebben aanzienlijk hogere moedersterfte- en kindersterftecijfers vergeleken met andere landen met hoge inkomens, en vrouwen en gekleurde baby’s zijn het slechtst af. De moedersterftecijfers van zwarte vrouwen zijn drie keer hoger dan die van blanke vrouwen, en de cijfers van Amerikaanse Indianen en inheemse vrouwen uit Alaska zijn tweemaal zo hoog als die van blanke vrouwen. Onderzoekers wijzen erop impliciete vooringenomenheidminder regelmatige toegang tot prenatale zorg en hogere armoedecijfers.
Tekorten aan gynaecologische zorgcentra en het sluiten van arbeids- en bezorgafdelingen blijven het verkrijgen van zorg moeilijker maken. Vorig jaar, ruim twee dozijn ziekenhuisarbeids- en bevallingseenheden in het hele land zijn gesloten, waaronder enkele in Zuid-Florida. En zwangere patiënten die kilometers ver weg wonen, of zich ongemakkelijk voelen om naar de dokter te gaan, kunnen dat zelfs zijn zorg achterwege laten.
Vroedvrouwen kunnen helpen leemtes op te vullen, zeggen voorstanders van gelijkheid van moeders, en mobiele klinieken kunnen patiënten ontmoeten waar ze zich ook bevinden.
(Foto door Nada Hassanein/Stateline)
“Het helpt echt om dit idee te ontwrichten dat patiënten door deze complexe systemen moeten navigeren om zorg te ontvangen – en in plaats daarvan herziet (mobiele verloskunde) de zorg als iets dat moet reageren op de behoeften van patiënten en gemeenschapsgericht moet zijn”, zegt Ndidiamaka Amutah-Onukagha, professor aan de Tufts Universiteit en wetenschapper op het gebied van de moedergezondheid.
Maar mobiele eenheden zijn niet zo gebruikelijk voor verloskunde als voor andere zorggebieden, zoals tandheelkunde of huisartsgeneeskunde, vertelde het American College of Nurse-Midwives aan Stateline. Andere prenatale mobiele outreach-inspanningen in de staat omvatten een Door OB-GYN beheerde mobiele eenheid van de Universiteit van Florida dat gebieden rond noord-centraal Alachua County bedient en een operatie heet De verloskundigenbus in Centraal-Florida.
Om de toegang tot zorg te vergroten, dringen voorstanders van moedergezondheid er ook bij staten op aan om de regelgeving te wijzigen die verloskunde aan banden legt. Het American College of Nurse-Midwives heeft onlangs een aanvraag ingediend rechtszaak tegen Mississippi omdat het van verpleegsters-vroedvrouwen verlangde dat zij overeenkomsten met artsen hadden om te kunnen oefenen. Deze week heeft Jamarah Amani, een verloskundige en uitvoerend directeur van het Southern Birth Justice Network, samen met andere eisers een aanvraag ingediend rechtszaak tegen Georgië vanwege zijn beperkingen. Maar voorstanders van de regels zeggen dat ze bedoeld zijn om patiënten te beschermen en de communicatie tussen artsen te bevorderen.
Het aanbieden van cultureel gecentreerde prenatale zorg waar vrouwen eerder gebruik van maken, kan de ongelijkheid in de gezondheid van moeders helpen aanpakken, zei Amani. De groep leidt doula’s op, biedt telezorg aan, verwijst door naar bijvoorbeeld therapeuten in de geestelijke gezondheidszorg en pleit voor een rechtvaardig beleid in het hele Zuiden.
De meeste klanten van de mobiele kliniek – ongeveer 70% – gebruiken Medicaid of zijn niet verzekerd, en de kliniek wordt gefinancierd door federale en universitaire subsidies, maar ook door donaties.
“(Verloskunde) presenteert zich als een luxe conciërge-achtige dienst,” zei Amani. “Ons doel is om dat echt te veranderen en het op een basismanier terug te brengen naar de gemeenschap.”
Behoud van traditie
Het Southern Birth Justice Network bewaart een kleine trommel op een tafel bij een nabijgelegen kraampje. Het vertegenwoordigt de hartslag en de voorouderlijke eerbied, zei Amani. Drums zijn een universele taal en het instrument is bedoeld om cultuur te symboliseren.
Voor doula’s en veel vroedvrouwen zoals Amani en Watson is het brengen van hun beroep naar gemeenschappen vandaag de dag de voortzetting van een aanzienlijk deel van het zwarte Amerikaanse erfgoed.
Door de geschiedenis heen werden zwarte vroedvrouwen vereerd in hun gemeenschappen. Veel praktijken waren geworteld in West-Afrikaanse tradities. Deze vroedvrouwen hielden de zwarte voorouderlijke gegevens bij en brachten veel blanke vrouwenbaby’s ter wereld. Tot slaaf gemaakte vrouwen die vroedvrouwen waren, reisden voor bevallingen. Sommige routes, lang en te voet afgelegd, waren gevaarlijk in het diepe landelijke zuiden. Tijdens het Jim Crow-tijdperk kregen zwarte Amerikanen geen zorg in ziekenhuizen of kregen ze inferieure zorg.
“Ze hadden alleen bescherming als iemand een rijtuig voor hen zou sturen als ze de baby van een blanke vrouw gingen afleveren. Maar om voor de zwarte families te zorgen, moesten ze vaak midden in de nacht alleen gaan”, zei Amani. “We praten over de erfenis van zwarte vroedvrouwen als zorgverleners, maar ook als sociale pijlers, als gemeenschapsleiders, als weerstanden van onderdrukking.”
In de 20e eeuw begonnen medische instellingen zich tegen de verloskunde te verzetten, waarbij ze soms racistische en seksistische campagnes gebruikten om de praktijk aan te pakken. Ze beweerden dat dat zo was onhygiënisch en lobbyde in verschillende staten om de verloskunde te ontmantelen. Tegelijkertijd voerden artsen, terwijl ze het gebied van de verloskunde ontwikkelden, gynaecologische experimenten uit op zwarte vrouwen. Het American College of Obstetricians and Gynecologists heeft dat gedaan erkend deze geschiedenis en zei dat het zich inzet voor de bestrijding van racisme en ongelijkheid.
Dr. Jamila Perritt, een gynaecoloog en president en CEO van Physicians for Reproductive Health, zei dat om structurele barrières aan te pakken en hiaten te dichten, het beleid prioriteit moet geven aan de toegang tot zorg, zoals het toestaan van verloskundigen om hun praktijken uit te breiden. Vooral in het Zuiden zijn er nog steeds staten beperken vroedvrouwen kunnen niet zelfstandig hun praktijk uitoefenen, ondanks de wijdverbreide gezondheidszorg voor moeders. Ze wees ook op onderzoek waaruit blijkt dat verloskunde geassocieerd is met minder keizersneden, minder vroeggeboorte en een betere patiënttevredenheid.
“Het uitbreiden van de toegang tot verloskundige zorg en het uitbreiden van de samenwerking tussen artsen en verloskundigen verbetert de resultaten alleen maar”, aldus Perritt.
Het cultiveren van vertrouwen
Op een recente, frisse en frisse zaterdagochtend waren de vroedvrouwen en doula’s van het Southern Birth Justice Network gestationeerd op de parkeerplaats van het Freedom Lab, een lokaal gemeenschapscentrum dat voedsel- en kledingdistributie organiseert en een gratis spoedeisende zorgcentrum.
Op de stand bij de mobiele kliniek, in de schaduw van een koninklijk-paarse luifel, galmde meditatiemuziek, rustig en zacht, uit een kleine luidspreker. Er stond een koelbox gevuld met sinaasappels, water en andere snacks voor de zwangere patiënten van de kliniek.
“Ik blijf je eten geven. Je moet genoeg eten”, zei een doula tegen een patiënt, terwijl ze haar een sinaasappel en een liter bronwater overhandigde.
(Foto door Nada Hassanein/Stateline)
Het personeel beschikte over enquêtes om de behoeften van een nieuwe patiënt te helpen beoordelen, en over Florida-specifieke pamfletten over de rechten van zwangere patiënten. De groep werkt aan andere staatsspecifieke gidsen voor Louisiana, Massachusetts, Tennessee en Texas.
Op de tafel stond ook een portret van wijlen verloskundige Ada ‘Becky’ Sprouse, die rond 2008 de mobiele verloskundigenkliniek oprichtte. Ze zou ermee naar de stad Homestead rijden, een landbouwknooppunt in Miami-Dade County. Daar bood ze gratis verloskundige zorg aan migrerende landarbeiders, van wie velen zich tijdens hun zwangerschap geen zorg konden veroorloven.
Sprouse gaf de kliniek door aan Amani, die de mobiele eenheid opnieuw lanceerde en de reikwijdte van het Southern Birth Justice Network verbreedde.
Patiënten vertelden dat vertrouwen een van de belangrijkste redenen was dat ze naar de kliniek gingen. Eén patiënt zei dat ze die dag 2,5 uur met het openbaar vervoer doorbracht, zodat ze het team kon zien.
Voorlopig vinden de bevallingen plaats in ziekenhuizen of naburige geboortecentra, waar ook enkele vroedvrouwen van de groep werken. Maar de organisatie kocht onlangs een gebouw om haar eigen vrijstaande geboortecentrum te openen, met als doel volgend jaar, samen met een grotere camper.
Eén patiënt, Isis Daaga, wendde zich tot Amani om haar andere kinderen te bevallen na haar eerste bevalling in een ziekenhuis. Ondanks de druk die ze voelde en haar drang om te persen tijdens de bevalling, zo herinnerde Daaga zich, verhinderde het ziekenhuispersoneel dat ze kon bevallen.
“Ze hielden letterlijk mijn knieën bij elkaar”, zei Daaga. “Ze zeiden: ‘de dokter is er nog niet’, en de verpleegsters waren bang om de baby ter wereld te brengen.” In veel ziekenhuizen is het protocol het wachten op de arts in geval van een noodsituatie.
Tegen de tijd dat de dokter kwam, had Daaga een ernstige perineale scheur, en ze beviel de baby in één keer. Ze was al 15 uur aan het bevallen.
“Ik had pijn, ik was van streek”, zegt Daaga, een therapeut in de geestelijke gezondheidszorg die 35 weken zwanger is.
In de mobiele kliniek en bij de verloskundigen zegt Daaga dat ze zich gesteund voelt.
“Ze geven mij het gevoel dat ik mijn cliënten het gevoel probeer te geven dat het een veilige ruimte is. Je wordt hier niet beoordeeld. Er is veel aan de hand”, zei ze. “Als ik vermist ben of zoiets, zullen de meesten van hen me bellen en sms’en en zeggen: ‘Meisje, je moet binnenkomen.'”
