Door Jonathan Klotz
| Gepubliceerd
Battlestar Galactica is de meest succesvolle reboot van een serie in de geschiedenis. De verandering van het verschrikkelijke Galactica 1980 met zijn afhankelijkheid van beeldmateriaal en vervelende karakters met de donkere, grimmige toon van Ronald D. Moore’s opnieuw opstarten was een schot in de roos.
Het hielp ook dat de meer volwassen serie rechtstreeks kon inspelen op de staat van de Amerikaanse politiek van begin jaren 2000 en erin slaagde de Cylons te veranderen in een voor de hand liggende metafoor voor de ongebreidelde paranoia die de samenleving opnieuw vormgaf. In aflevering 6, ‘Litmus’, werd de subtiele metafoor aan het publiek gepresenteerd met alle subtiliteit van een voorhamer, terwijl de kolonisten vrijheid inruilden voor veiligheid en zekerheid.
De paranoia van de Skinjob Cylons van Battlestar Galactica
Na de sabotage van de watertanks in aflevering 2, ‘Water’, en een zelfmoordaanslag door Cylon door een kopie van Number Five (Matthew Bennett), beveelt commandant William Adama (Edward James Olmos) sergeant Hadrian (Jill Teed, een gastrol in elke jaren 90/00) sciencefiction series) om een onderzoek te starten dat, op haar aandringen, een onafhankelijk tribunaal is. Het nieuws dat de Cylons nu in menselijke vorm kunnen verschijnen, kan niet langer geheim worden gehouden. President Roslin (Mary McDonnell) doet de aankondiging aan de Koloniale Vloot, in de hoop dat het, hoewel het paranoia gaat aanwakkeren, uiteindelijk zal leiden tot de verovering van nog meer Nummer Twee- en Nummer Vijf-modellen die zich in het volle zicht verbergen.
De aankondiging van Roslin is een groot neonbord dat net zo goed direct kan verwijzen naar de acties van de regering-Bush na 11 september, toen, in een poging om het publiek te beschermen, de TSA werd opgericht als een extra beveiligingslaag op alle luchthavens, en er een grote, landelijke campagne werd opgezet waarin burgers werden gevraagd tips te delen met de FBI over alles wat vreemd en verdacht was dat ze tegenkwamen. Talloze shows en films maakten gebruik van de politieke beweging van die tijd om te laten zien hoe deze burgers straft, of een noodzakelijk kwaad is. Het is een complexe vraag: hoe kun je een samenleving beschermen zonder hen op de hoogte te stellen van een zeer reëel gevaar, maar dat gevaar kan er wel of niet daadwerkelijk zijn, en of iedereen kan een Cylon zijnIs dat niet het opzetten van een heksenjacht?
Battlestar Galactica liet zien dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn
Het tribunaal van Hadrianus komt over als een heksenjacht in het universum, maar voor de kijker weten we hoe dicht ze bij het achterhalen van de waarheid kwam. Hadrian concentreert zich op een hangluik dat open werd aangetroffen en dat naar een kamer leidde met een dode marinier en de ontbrekende explosievenopslagplaats.Aäron Douglas), die het beveiligingsfalen op haar probeert terug te draaien, wanneer Hadrian een verbale omgekeerde UNO legt en zegt dat het echte veiligheidsprobleem Boomer (Grace Park) is. Ze weet niet dat Hadrian de hele puzzel in elkaar kan zetten, van de relatie tussen Tirol en Boomer tot de ware aard van de piloot als Cylon.
Het feit dat Adama het Tribunaal heeft gesloten en het tot een heksenjacht heeft verklaard, is zowel bevredigend, aangezien Tyrol en Boomer sympathieke karakters zijn, als gruwelijk omdat Hadrian op het punt stond Boomer, een echte Cylon, weg te zetten. In plaats daarvan is Hadrianus degene die wordt gearresteerd, en Socinus, een laaggeplaatste specialist in de cockpit, neemt de schuld op zich omdat het luik wordt geopend. Tyrol beweert dat zijn vriend hem dekt, en maakt openheid over de relatie met Boomer, maar Adama dwingt de Chief om te vertrekken met de gevolgen van zijn daden.
“Litmus” is geschreven door Jeff Vlaming, een naam die je misschien niet kent, maar waarvoor hij schreef De Avonturen van Brisco County Jr., NCIS, Xena, Sterrenpoort Universum, De X-bestanden, Zoomen nog meer sciencefictionhits tijdens zijn lange carrière. Het is een bewijs van zijn vaardigheid Battlestar Galactica’s De zesde aflevering was helemaal niet subtiel in waar het werkelijk over ging, maar slaagde erin de vraag open te laten welke weg, die van Hadrianus of die van Adama, de juiste was. Het komt neer op de persoonlijke politiek en filosofie van de kijker, maar zoals bij de meeste vragen die de serie oproept, is er geen eenvoudig antwoord.
