Dit zoals verteld-aan-essay is gebaseerd op een gesprek met Jeff Bürgerpartner bij Hal en zaal. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Er is niets romantisch aan opgroeien op een ranch. Tenminste, dat was er niet toen ik een kind was. Ik was al bezig met het irrigeren van de velden toen ik zeven was, en op mijn tiende reed ik dertig kilometer te paard. Mensen houden ervan koude duikjes tegenwoordig, maar ik doe ze al sinds ik een kind was; in een koude greppel springen was de manier waarop we schoon werden.
Het helpen werken op de 6500 hectare grote boerderij van mijn familie was een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan, maar ook een van de meest lonende. Mijn jeugd was zwaar, maar er waren ook mooie momenten: mijn grootmoeder was een geweldige vliegvisser. Ze leerde me de kunst van het vliegvissen langs de twee mijl lange rivier die onze ranch doorsnijdt, en deelde het belang van een zachte aanraking, ritme en geduld.
Een vriend die boer was, heeft mijn carrière helpen starten
Ik verliet de ranch om universiteitsvoetbal spelenmaar keerde terug nadat ik mijn knie had uitgeblazen. Mijn familie kocht vroeger stieren van een man die de patriarch was van de ranchonroerendgoed in Colorado. Op een dag zag ik hem op een aandelenbeurs en hij vroeg wat ik aan het doen was.
Ik besefte op dat moment niet wat een gedenkwaardig gebaar dat was. Zijn mentorschap hielp me om als jong kind aan de slag te gaan in een spel dat werd gerund door een man met grijs haar. Mensen wilden mij niet de tijd geven, maar hoe meer mensen nee zeiden, hoe harder ik werkte. Door op te groeien op de ranch had ik zelfvertrouwen gekregen en de mogelijkheid daartoe tegenslag overwinnen.
Ik verkoop al 31 jaar ranches. De meeste van mijn cliënten zijn miljardairs, en ik heb ranches ter waarde verkocht miljoenen dollarsinclusief een ranch van $ 115 miljoen in New Mexico die vorig jaar werd gesloten.
Dergelijke klanten zal ik ze eerlijk vertellen
Ik mag samenwerken met enkele van de slimste mensen ter wereld. Hun hersenen denken gewoon anders. Toch huren mijn klanten mij in omdat ik niet bang ben om nee te zeggen. Ik luister naar wat ze willen en vertel ze dan waarom het niet werkt zoals ze voor ogen hebben. Het is dezelfde regel die ik heb met mijn drie kinderen: vertel altijd de waarheid.
Jeff Buerger leert zijn kinderen de vaardigheden die hij als kind heeft geleerd. Met dank aan Jeff Buerger
Ik heb een verschil opgemerkt tussen selfmade miljardairs en degenen die hun rijkdom hebben geërfd. De selfmade mensen leren hun kinderen over arbeidsethos en manieren. Ze proberen hun kinderen dezelfde waarden bij te brengen die ik de mijne bijbreng. Ik wil dat mijn zoon en dochters – die vier, zes en acht zijn – het type mensen zijn dat een deur openhoudt, gewoon omdat dat het juiste is om te doen. Mijn geloof is een hoeksteen van mijn leven, en ik weet zeker dat ik ze daarmee ook zal opvoeden.
Financieel heb ik het goed gedaan, maar ik kan mijn eigen ranch niet betalen
Soms word ik jaloers op de kinderen van mijn cliënten. Het doet me pijn om te zien dat de kinderen er niet in geïnteresseerd zijn het bezitten van een boerderij. Ik zou er alles voor over hebben om in hun schoenen te staan, om geadopteerd te worden door die ouders – en ik werd geadopteerd, dus ik weet wat dat betekent.
Ik heb een lucratieve carrière gehad en ben miljonair. Toch ben ik niet in de positie om een ranch te bezitten. Dat doet mij ook pijn: ik zou bijna alles geven om mijn kinderen het soort leven te bieden dat ik had toen ik opgroeide op de ranch.
In plaats daarvan hebben we een huis in de stad en een perceel van 27 hectare omgeven door een nationaal bos. Ik neem de kinderen mee met jagen, vissen en zwemmen. Ik wil dat ze weten hoe het is om het koud te hebben of honger te hebben, zodat ze warme maaltijden en warme douches zullen waarderen. Ik ben iemand die God elke dag dankt voor een warme douche, omdat ik weet hoe het is om die niet te hebben.
Mijn biraciale kinderen hebben extra kalmte nodig
Ik kan mijn kinderen niet opvoeden op het soort ranches dat ik verkoop, maar ik kan ze wel leren wat ik in die omgevingen heb geleerd. Mijn 8-jarige weet heel goed hoe hij een zakmes moet gebruiken, en ik heb de kinderen onlangs geleerd hoe ze Dakota-vuurgaten kunnen maken – een efficiënte manier om bouw een kampvuur.
Met dank aan Jeff Buerger
Mijn kinderen zijn half zwart, dus ik weet dat ik ze moet voorbereiden op dingen waarmee ik als kind niet te maken kreeg. Of ik het nu leuk vind of niet, ze zullen meer kalmte nodig hebben. Als gezin doen we samen jiujitsu. Bij jiujitsu ben je soms de hamer, soms de spijker. Het is vernederend om de spijker te zijn, maar de kinderen weten dat iedereen in de jiujitsu-gemeenschap wil dat ze slagen. Dat is het probleem met lijden: als je volhardt, kun je zoveel winnen.
