LA Festival helpt de transgemeenschap te genezen door middel van komedie

“Ik heb het uitgemaakt met iemand met wie ik drie jaar samen was via FaceTime,” zei Vico Ortiz, terwijl hij het uitgangspunt uitlegde van hun nieuwe comedyshow “Libros” over twee zelfbenoemde genezen weegschalen die voor de rechter staan ​​tijdens een losgeslagen spelshow waarin niemand en iedereen wint. “We deelden samen een appartement, een bankrekening, een hond… veroordeel me daar alsjeblieft op. Dat was een twintigjarige ik, maar veroordeel me niet omdat ik transgender ben.”

De show van Ortiz gaat in première op THet Joy Who Lived Festival geniet van het losgeslagene en spoort mensen aan elkaar te beoordelen op fouten uit het verleden, met de mogelijkheid om zichzelf te verlossen door middel van komedie. “Het is genezing. Het is een manier om te zeggen: ‘we zijn al zo vaak veroordeeld, maar hoe zit het met het beoordelen van onszelf en dan genezen we daardoor, en houden we daarna gewoon van elkaar.'”

Transgenders zijn vaker de clou dan artiesten in live comedy-settings, maar bij Joy Who Lived kunnen transcomedians en acteurs schitteren in de schijnwerpers die door en voor trans-creatieve mensen zijn gecreëerd, waardoor een unieke ruimte ontstaat waar mensen hun waakzaamheid kunnen laten verslappen en kunnen lachen en huilen, zowel bij uitdagingen als bij vreugden.

Festivalorganisatoren zijn van mening dat een breed scala aan podiumkunsten, gecreëerd door transgenderkunstenaars, een reddingslijn kan zijn. Twink death, burlesque dansen, kerkers en draken, het leven van Claude Cahun verteld door middel van poppen, en een cryptische talkshow zijn slechts enkele onderwerpen van meer dan 30 shows met lokaal en reizend talent die te zien zullen zijn op verschillende locaties in LA, waaronder het Hudson Theatre, Dynasty Typewriter, MCC United Church of Christ in the Valley en het LA LGBT Center. Het festival begon dinsdag en loopt tot en met 12 april.

De naam van het festival is een brutale variant op de bijnaam van Harry Potter, ‘de jongen die leefde’, die aan het personage werd gegeven nadat hij een doodsvloek had overleefd. Komiek en muzikant Laser Webber creëerde het festival samen met zijn partner Maddox Pennington, geïnspireerd door gesprekken met conflicterende Harry Potter-fans die het zien van de musical verdedigden om te ontsnappen aan een verhaal over magie, ondanks de transfobische auteur JK Rowling.

Het festival biedt de mogelijkheid om live komedie te zien waarbij transgenders niet “constant zwerfdieren vangen”, zegt festivalproducent en acteur Petey Gibson. “Je hebt een geweldige avond, je hebt 20 dollar betaald voor een kaartje, en dan hoor je opeens niet alleen iets dat zo aanstootgevend is, vaak tot op het punt van geweld aan toe, en je ervaart dat in een zaal met mensen die erom lachen.” Het festival biedt ruimte om deze shows te doen, maar ook voor het publiek om een ​​avondje uit te gaan en erop te vertrouwen dat de show je geen pijn zal doen.”

Komiek en toneelschrijver Nina Nguyen.

(Jill Petracek)

Komiek Nina Nguyen zal op 4 april haar eerste toneelstuk, ‘Sleepover’, in première brengen tijdens de Short Play Incubator Showcase in het Hudson Theatre, het hoogtepunt van een twee maanden durend programma dat 11 trans-toneelschrijvers samenbracht om nieuw werk te creëren dat debuteerde in de Joy Who Lived. Nguyen begon stand-up op te treden in een club genaamd Sherlocks, waar ‘elke dronken idioot het podium op kon komen’, zegt ze, terwijl ze herinneringen ophaalt aan de slechte komedie die haar inspireerde om een ​​risico te nemen, en haar slechte komedie die onvermijdelijk iemand inspireerde om ook het podium op te gaan.

Nguyen zei dat het werken met transschrijvers betekende dat je kon lachen om typische stijlfiguren in het vertellen van verhalen en meteen aan de slag kon gaan. “Het kan overweldigend zijn als je de enige transcomic bent op een show of festival, maar nu verheffen we onze gezamenlijke stem. Het voelt prachtig om deel uit te maken van iets groters met een gedeelde missie”, zegt Nguyen. “Het is alsof we allemaal kleine beestjes zijn die onze stemmen verenigen en een grote, gigantische tekenfilmvuist worden.”

Ortiz is verheugd om vanuit Puerto Rico naar Los Angeles te reizen om deel te nemen aan meerdere evenementen voor de Joy Who Lived. Naast de losgeslagen “platonische erotische” spelshow “Libros” die samen met Gibson is gemaakt, neemt Ortiz ook deel aan een lezing om geld in te zamelen voor Heather Nguyens nieuwe speelfilm “Access Denied”, en doet hij drag voor een variétéshow.

Drag was een belangrijk onderdeel van Ortiz’ benadering van het spelen van Jim Jimenez, de grensverleggende niet-binaire piratenhartbreker in HBO’s cultshow ‘Our Flag Means Death’. Hoewel Ortiz Walter Mercado beschouwt als een van hun vroegste en meest engelachtige gender-non-conforme wortels, maakten ze voor het eerst kennis met de wereld van drag kings in 2016 toen ze werden gevraagd om op te treden bij Them Fatale, een lokale koningsshow die geld inzamelt voor LGBTQ-liefdadigheidsinstellingen.

Terwijl Ortiz de dragcultuur en mannelijkheid verkende, werden ze bewuster in het opnemen van de Puerto Ricaanse cultuur in hun verhalen. “Slepen is een ongelooflijk genezende ervaring geweest”, zegt Ortiz. “Gelukkig heeft het mijn relatie met mijn moeder verdiept, ik heb er een hele soloshow over gemaakt.” Hun intrede in de stand-upcomedy was recent: de manager van Ortiz smeekte hen om het medium uit te proberen in plaats van een Only Fans-account te openen. “Komedie is zoveel kwetsbaarder dan mijn kleren uittrekken”, zegt Ortiz.

E Zaalan zal de nieuwe show “Syrian Soap” uitvoeren op het Joy Who Lived Festival.

(Afrina Razi)

E Zaalans nieuwe show “Syrian Soap” verbindt ook drag, cultuur en familie-erfenissen. Het is een hilarische kijk op de band met voorouders, in dit geval in een intergalactisch badhuis waar de Syrische voorouders van Zaalan onaangename eerstewereldvragen van duizendjarige nakomelingen moeten beantwoorden. “Ik denk niet dat ik de wildste droom van mijn voorouders ben, ik denk dat ik hun ergste nachtmerrie ben”, zegt Zaalan lachend.

Komedie en clownerie zijn manieren waarop Zaalan na de Syrische revolutie contact heeft gemaakt met hun thuisland. “Na de val van de dictator had genderexpressie het natuurlijke verlengstuk van dat soort vrijheid moeten zijn. Maar er vindt een soort vergelding plaats”, vertelde Zaalan. Hun familie zag hun drag-act onbedoeld online, waardoor ze het contact met Zaalan verbraken vanwege homofobie, een probleem dat Zaalan terugvoert tot het kolonialisme. “In deze ironie van ironie, toen we allemaal voor het eerst sinds jaren herenigd konden worden in ons thuisland, was ik niet uitgenodigd.”

De Syrische Revolutie inspireerde Zaalan om een ​​clown te worden nadat hij vrienden, kennissen en inspiratiebronnen had verloren die waarheidsvertellers en kunstenaars waren. Zaalan houdt ervan hoe moderne clownerie mislukkingen omarmt en gedeelde menselijke ervaringen benadrukt. Ze waren ontroerd door de erfenis van journalist Raed Fares. Fares, die in 2018 werd vermoord, stond bekend om zijn droge gevoel voor humor en wekelijkse protesten met memes op spandoeken. “In mijn verdriet dacht ik: ‘Wat kan ik doen om de nalatenschap van Fares te eren? Het gevoel dat ik kreeg was: gebruik je stem om de waarheid te vertellen.’

Humor heeft de mensheid geïnspireerd om door te gaan in donkere tijden, iets dat belangrijk lijkt voor de transperformers die deelnemen aan Joy Who Lived. “Als mensen in Joy Who Lived stappen, weten ze dat er voor hen gezorgd zal worden, en dat houdt ook in dat ze mogen lachen; we hebben dringend behoefte aan lachen”, zegt Gibson.

Toegankelijkheid en gemeenschapszorg zijn belangrijk; Het festival biedt glijdende prijzen, livestreams voor de meeste shows, 11 evenementen met ASL-tolken, en heeft zelfs een genderbevestigende zorgbeurs geprogrammeerd op 11 april, waar bezoekers echte trans-beoefenaars in de gezondheidszorg kunnen ontmoeten. Het festival heeft ook een bewuste poging gedaan om jongeren en ouderen te begeleiden en een gemeenschap op te bouwen, velen van verschillende generaties, maar zich op hetzelfde punt in hun transitie bevinden.

Het festival hoopt artiesten en fans aan te moedigen zich te wenden tot komedie, theater, creativiteit en gemeenschap in plaats van tot wanhoop. Een thema dat vooral krachtig was op Trans Day of Visibility, een vakantieorganisator die Joy Who Lived wilde laten samenvallen. Zichtbaarheid is vaak een eendimensionale boog in de verhalen van transgenders op tv, film en gedrukte media, en werd bijna tien jaar lang gepresenteerd als de weg naar vooruitgang en stabiliteit in het pre-Trump-tijdperk. Het gewelddadige verzet tegen de zichtbaarheid van transgenders komt duidelijk tot uiting in het beleid dat heeft geprobeerd transgenders uit het openbare leven, zoals de nieuwe, uit te roeien stelde een verbod in op transvrouwen op de Olympische Spelen van 2028 (ondanks dat er geen transvrouwelijke atleten zijn die van plan zijn deel te nemen), en bezuinigingen die drastisch hebben bezuinigd op trans- en queer-activiteiten karakters met meer dan 40% op tv en in films. Maar zelfs daarmee is trans-zichtbaarheid nog steeds een belangrijke, gecompliceerde en krachtige kracht.

In tegenstelling tot reguliere comedy, waar transgenders vaak de clou zijn, creëert het festival een veilige ruimte waar transgenderartiesten schitteren en het publiek erop vertrouwt dat ze niet gekwetst of beledigd zullen worden.

(Jill Petracek)

“Transzichtbaarheid is de reden dat ik leef”, vertelde Webber. Het zien van transgenders op podia en schermen toonde aan dat hij echt was en het verdient om te leven. “Dit gebeurde omdat andere mensen dapper genoeg waren om zichtbaar te zijn.”

“Ik vind het absoluut geweldig om trans te zijn”, zegt Gibson. “Ik zal verdoemd zijn als ik incompetente verliezers laat bepalen of ik een goede dag heb of niet, of laat bepalen of ze denken dat ik geldig ben. Ik hou van wie ik ben. Ik hou ervan om in contact te staan ​​met mijn eigen nieuwsgierigheid en mijn eigen gevoel van eigenwaarde.” Gibsons personage C Hemingway in Fox’s ‘Alert: Missing Persons Unit’ is ook transgender, iets wat hij onthult op zijn werk als forensisch antropoloog die de gezichten reconstrueert van verdwenen mensen.

“Vroeger was ik een vrouw die aan komedie deed, en nu ben ik een man die aan drama doet. Ik weet niet wat daar gebeurde”, zegt Gibson lachend over het meest verrassende deel van zijn eigen overgangsboog. “Ik ben erg enthousiast over het festival, omdat ik komedie mag doen in plaats van te acteren in moordshows. Dit is het moment waarop ik een gekke Billy kan zijn. En dat vind ik leuk aan mezelf.”