Halverwege de jaren 2000 was de ‘Star Trek’-franchise een tijd lang feitelijk dood. Een ‘Trek’-film had sinds ‘Star Trek: Nemesis’ uit 2002 niet meer de binnenkant van een theater gezien. een van de slechtste “Star Trek”-films ooiten UPN had de meest recente tv-serie, ‘Enterprise’, in 2005 geannuleerd. Maar in de zomer van 2009 explodeerde de franchise weer in het popculturele bewustzijn dankzij ‘Star Trek’ van JJ Abrams, een groot filmevenement dat wereldwijd $385 miljoen opbracht.
Hoewel de film zeventien jaar later nog steeds een goede reputatie heeft, was het destijds geen gegarandeerd succes. In het /Film-archief vindt u rapporten over de budget steeds groter en de film de oorspronkelijke releasedatum ontbreekt – niet altijd een vreselijk voorteken, maar voeg deze zorgen toe aan een cruciale beslissing van Paramount, en het is gemakkelijk in te zien waarom nerdblogs en commentatoren uit de industrie misschien een beetje op hun hoede waren. De beslissing die de studio nam was riskant: ‘Star Trek’ uit 2009 zou geen ruimteavonturenverhaal vertellen met een gloednieuwe cast van personages, maar in plaats daarvan bekende personages als Kirk, Spock en Uhura uit ‘The Original Series’ herschikken met jonge, opkomende acteurs.
Vergelijkbaar met EON’s keuze om Daniel Craig als James Bond te casten in “Casino Royale” of Warner Bros.’ De beslissing om Heath Ledger te casten als The Joker in ‘The Dark Knight’, voelt achteraf gezien slim aan, maar het verliep destijds niet soepel. In een bezorgde /Film-post uit 2007 waarin commentaar werd gegeven op de casting van PinePeter Sciretta schreef:
“Ben ik de enige die teleurgesteld is dat de man die mogelijk de grootste rol van Captain f’n Kirk tot nu toe zou kunnen spelen, in een waardeloze Lindsay Lohan-film zat? Hoe zijn we van Matt Damon naar de man uit ‘Just My Luck’ gegaan?”
Star Trek (2009) maakte Trek toegankelijk voor een geheel nieuwe doelgroep
Gelukkig bewees JJ Abrams’ ‘Star Trek’, net als ‘Casino Royale’ en ‘The Dark Knight’ ervoor, dat zorgen over de castings uiteindelijk niet gerechtvaardigd waren. De moedige zet van de studio om de meest iconische personages uit de franchise opnieuw te casten, heeft veel opgeleverd. Elk lid van dat kernensemble – Chris Pine, Zachary Quinto, Zoe Saldaña, John Cho, Karl Urban, Simon Pegg en wijlen Anton Yelchin – maakte zich die rollen eigen, en met Abrams’ supersnelle tempo, strakke esthetiek en indrukwekkende decorstukken werd ‘Star Trek’ plotseling mainstream na tientallen jaren als een soort niche-eigendom te hebben doorgebracht.
Er zou kunnen worden beweerd dat als deze film niet had gewerkt, we nooit het moderne tijdperk van “Star Trek” op televisie zouden hebben gekregen – of, op zijn minst, als we dat nog steeds hadden gedaan, het er misschien heel anders uit had gezien. Maar de film werkte wel en leidde tot twee sequels: ‘Star Trek Into Darkness’, die wereldwijd 467 miljoen dollar opbracht, en ‘Star Trek Beyond’, die uitkwam op 343 miljoen dollar en helaas heeft de zogenaamde “Kelvin-tijdlijn” gedood (films met de cast uit het Abrams-tijdperk). Ondanks tientallen geruchten en ontwikkelingsupdates door de jaren heen, is Paramount er in de tien jaar sinds de release van die film niet in geslaagd om met succes een nieuwe “Star Trek”-film naar het grote scherm te brengen.
Trekkies zullen zeker blijven discussiëren over de vraag of de actie-voorwaartse invloed van Abrams wel of niet de juiste richting was voor een franchise die voorheen bekend stond als meer cerebraal, maar ‘Star Trek’ uit 2009 trok ongetwijfeld de aandacht van een geheel nieuwe doelgroep. Waar de films en tv-shows (stoutmoedig) vanaf hier naartoe gaan, is een raadsel, maar bijna twintig jaar later verdient Abrams de eer voor het weer tot leven wekken van een dode franchise op een poppy, onderhoudende manier.
