Als je wilt begrijpen waar AI-ondersteund ouderschap is aan de gang, sla het onderzoekslaboratorium over en kijk om 02.00 uur in een rommelige woonkamer. Enkele van de meest onthullende gebruiksscenario’s vinden plaats in de huizen van AI-ingenieurs die net ouders zijn geworden.
Er zijn maar weinig omgevingen die veeleisender zijn: hoge inzet, weinig slaap, een eindeloze stroom van beslissingen in een fractie van een seconde met onvolmaakte informatie. Geen enkele moeder of vader (inclusief wij) heeft geduld voor een hulpmiddel dat wrijving, lawaai of schuldgevoelens toevoegt aan de dagelijkse uitdaging van de kinderopvang. Dit is de reden waarom ouders – vooral degenen die producten bouwen – tegenwoordig een waardevolle en over het hoofd geziene bron van AI-productintelligentie zijn.
Overwegen Deense Masood. Toen zijn zoontje bij hem was, stond hij er alleen voor. Hij had geen partner die de dagelijkse lasten van het vroege ouderschap kon delen. Wat hij wel bezat, was een diepgaande technische beheersing en een dringende behoefte aan praktische oplossingen. Daanish bouwde zijn eigen AI, getraind in onderzoek naar de ontwikkeling van kinderen en filosofische teksten zo gevarieerd als Rumi en de Tao Te Ching. Het resultaat was ‘Robot’, een agent die uitstapjes kon voorstellen die bij de leeftijd passen, kon helpen met maaltijdplannen en nieuwe hoofdstukken kon genereren in een originele epische ruimte-odyssee die een vast onderdeel werd van hun gedeelde bedtijdroutine.
De naam, Robot, was opzettelijk – een voortdurende herinnering dat dit geen mens was. Het was een kans om te praten over wat het betekent om mens te zijn. Daanish en zijn zoon gebruikten Robot samendoor vragen te stellen zoals hoe je je kunt verkleden als een zwart gat voor Halloween, waardoor hun interacties worden verrijkt en niet worden vervangen. Toen Robot dingen verkeerd deed, werden die fouten lessen over de grenzen van de technologie en de rol van het menselijk oordeel. Bij het ouderschap gaat het bij optimalisatie, zoals in zoveel aspecten van het leven, niet om hoeveel AI voor ons kan doen, maar om hoe het ons helpt zichtbaar te worden.
AI OM OUDERS EN KINDEREN TE ONDERSTEUNEN
Dezelfde dynamiek komt naar voren in bedrijven die zijn opgericht door oprichters die de problemen met het ouderschap uit de eerste hand hebben ervaren. Kort nadat Luis Garza vader werd, realiseerde hij zich, net als de meeste ouders, dat hij blind werd tijdens de neurologisch meest kritieke jaren van het leven van zijn kind. Hij bouwde Kinedaeen door AI aangedreven app die nieuwe ouders ondersteunt in hun rol als de eerste leraar van hun kind. Wat begon als een oprichter die zijn eigen ouderschapsprobleem oploste, is uitgegroeid tot een wereldwijd platform dat meer dan 18 miljoen dollar ophaalde en 19 miljoen gebruikers bereikte.
Dan is er Carla Small, wier zoon moeite had met lezen, maar pas in de tweede klas gespecialiseerde ondersteuning kreeg. Zij bouwde Vroege Vogeleen op games gebaseerd beoordelingsinstrument dat AI gebruikt om potentiële leesproblemen zoals dyslexie te detecteren voordat kinderen naar school gaan. Het platform is ontwikkeld in samenwerking met cognitieve neurowetenschapper Nadine Gaab en weerspiegelt een eenvoudig maar krachtig inzicht: we beginnen de basis van taal in de baarmoeder te leren. Nu kunnen gezinnen en docenten leesuitdagingen identificeren die traditionele instellingen vaak missen. Het beleid maakt steeds meer een inhaalslag. De screeningwetgeving is onlangs in veel Amerikaanse staten veranderd. Het product volgde de ervaring en het beleid volgde.
PROXIMATE EXPERTISE
Alles bij elkaar zijn deze verhalen krachtige signalen van één bijzonder leerzame groep: mensen die dicht genoeg bij zowel de technologie als het probleem staan. De wereld van sociale innovatie noemt dit ‘proximate expertise’: het unieke perspectief dat voortkomt uit het leven in het probleem dat je probeert op te lossen. Ouders navigeren door de grootste belofte van AI (het uitbreiden van het menselijk potentieel) naast het grootste risico (het uithollen van de menselijke keuzevrijheid en het vertrouwen). Ze maken die afwegingen elke dag, waarbij hun favoriete kleine mens door de uitkomst wordt beïnvloed.
Ouders kunnen deze unieke, nabije expertise naar het laboratorium brengen. Ze zullen vraagtekens zetten bij op schuldgevoelens gebaseerde nudging, zich verzetten tegen de overdaad aan informatie vermomd als innovatie, en goed nadenken over de onbedoelde gevolgen – nu en in de toekomst. Ze kunnen ook belichten wat onmiskenbaar menselijk moet blijven in wat ze weigeren te delegeren: comfort, moreel oordeel, aanwezigheid en het relationele werk van het opvoeden van een kind. De hacks die ze midden in de nacht ontwikkelen, kunnen de productroadmap van iemand anders zijn; hun ontwerpbeperkingen kunnen de beleidsvangrails zijn die we hebben gemist.
Ouderschap is het oudste besturingssysteem van de mensheid. Het draait op minimale slaap, voortdurende improvisatie en een niet aflatende realtime feedbackloop: huilen, aanpassen, herhalen. Innovatie onder druk op zijn best. Ouders die toevallig ook AI-ingenieurs, productontwerpers en oprichters zijn, kunnen bepalen hoe we intelligente systemen bouwen, reguleren en inzetten die beter zijn voor iedereen.
De beste bètatesters brengen hun kinderen naar bed.
Hala Hanna is uitvoerend directeur van MIT Solve. Michael Feigelson is CEO van de Van Leer Foundation.
