In 2015 begon een vijfjarige jongen uit Ohio te beschrijven wat volgens hem herinneringen waren aan een vorig leven als vrouw die omkwam bij een brand, een claim die zijn moeder aanvankelijk afwees, voordat hij details vond die leken te passen bij een echte zaak van meer dan twintig jaar eerder. Het verslag, dat later op televisie werd vertoond en naast soortgelijke gevallen werd onderzocht die door onderzoekers waren gedocumenteerd, vestigde de aandacht op de specificiteit van de verklaringen van het kind en de mate waarin deze overeenkwamen met opgenomen gebeurtenissen.
Een naam die zonder uitleg verscheen
Luke Ruehlman begon voor het eerst over ‘Pam’ te praten toen hij ongeveer twee jaar oud was. Zijn moeder, Erika Ruehlman, zei dat de naam herhaaldelijk ter sprake kwam in alledaagse gesprekken, ondanks dat de familie niemand met die naam kende. Aanvankelijk dacht ze dat het denkbeeldig was. Dat veranderde toen ze hem rechtstreeks vroeg wie Pam was. “Nou, dat was ik.” Toen ze vroeg wat hij bedoelde, vervolgde Luke met een gedetailleerder verslag: “Nou, dat was ik vroeger ook, maar ik stierf en ging naar de hemel. Ik zag God en uiteindelijk duwde God me weer naar beneden en ik was een baby en jij noemde me Luke.”
Erika, de moeder van Luke, nam contact op met de familie van Pam en hoorde over overeenkomsten tussen de overledene en haar zoon. Afbeelding: Fox8
Erika zei later in interviews met Ohio’s Vos 2 dat dit vooral verwarrend was omdat het gezin niet religieus was en nooit met hem over de hemel, God of reïncarnatie had gesproken.
Details over een leven dat hij naar eigen zeggen had geleefd
Naarmate hij ouder werd, bleef Luke aspecten van dit vermeende vorige leven met consistente details beschrijven. Hij zei dat hij een vrouw was geweest, waarbij hij vaak verwees naar het feit dat hij zwart haar had en oorbellen droeg, en hij wees naar sieraden en merkte op: “Ik had zulke oorbellen toen ik een meisje was.” Hij vertelde ook over reizen met de trein naar Chicago, een plaats waar zijn familie, die in Cincinnati woonde, nog nooit was geweest.
Luke begon te praten over een mysterieuze vrouw genaamd Pam toen hij nog maar 2 jaar oud was. Afbeelding: Fox8
Toen zijn moeder vroeg hoe ‘Pam’ was gestorven, antwoordde Luke: “Ja, het was vuur.” Erika zei dat hij toen een beweging met zijn hand maakte alsof hij uit een gebouw sprong. Hij omschreef de omgeving ook als een hoog gebouw. Deze herhaalde, specifieke details brachten haar ertoe te onderzoeken of een dergelijk incident zich had voorgedaan.
Een echte brand, en een slachtoffer met dezelfde naam
Erika’s zoektocht leidde haar naar berichten over een brand in het Paxton Hotel in Chicago in 1993, waarbij 19 mensen omkwamen. Onder de slachtoffers bevond zich Pamela Robinson, een vrouw van in de dertig die stierf nadat ze tijdens de brand uit een raam was gesprongen. De afstemming tussen wat haar zoon had beschreven, een vrouw genaamd Pam, een brand, een val uit een gebouw in Chicago, en de gedocumenteerde zaak was wat Erika ertoe bracht zijn beweringen serieuzer te nemen.
Toen Luke meer details begon te delen, hoorde zijn moeder van een vrouw genaamd Pam Robinson die 24 jaar stierf voordat Luke werd geboren. Afbeelding: Fox8
Later kreeg ze een foto van Pamela Robinson en plaatste deze tussen andere papieren zonder er de aandacht op te vestigen. Volgens haar verhaal vond Luke het beeld zelf en herkende haar.
Televisietesten en verdere verificatie
De familie verscheen later in het televisieprogramma The Ghost Inside My Child, waar producenten een gecontroleerde test uitvoerden. Luke kreeg een volledige pagina met foto’s te zien van verschillende zwarte vrouwen, waaronder Pamela Robinson, en werd gevraagd haar te identificeren.Volgens zijn moeder, Erika Ruehlman, wees hij zonder aarzeling naar het juiste beeld en zei:“Ik herken niemand. Maar ik weet nog dat deze werd meegenomen.”Erika nam ook contact op met de familie van Pamela Robinson om meer over haar leven te weten te komen en zei dat ze overeenkomsten ontdekte tussen haar zoon en de vrouw, waaronder een gedeelde interesse in Stevie Wonder en het spelen van keyboard.
Pam Robinson stierf in 1993 bij een brand in het Paxton Hotel in Chicago. Afbeelding: Fox8
De familie is publiekelijk over de ervaring blijven spreken, ook in interviews met Fox 2, terwijl ze volhielden dat ze niet gemotiveerd waren door financieel gewin. “We hebben geen geld ontvangen voor de show”, zegt Lisa Trump, de grootmoeder van Luke, die nauw betrokken is geweest bij het delen van de rekening van de familie.Erika zei dat ze ervoor kozen om erover te praten vanwege wat zij denken dat het verhaal vertegenwoordigt. “Het is een positieve. Het is er een van eenwording, het is er een van liefde”, zei ze.Lisa Trump voegde eraan toe dat de ervaring voor haar een bredere boodschap met zich meebracht: “Ik denk dat het ons vertelt dat we de ziel niet moeten definiëren op basis van ras of geslacht.”De familie heeft ook benadrukt dat ze niet religieus zijn en Luke niet hebben opgevoed met overtuigingen over reïncarnatie, de hemel of vorige levens, waardoor zijn uitspraken voor hen moeilijker uit te leggen zijn.
Soortgelijke gevallen en hoe ze worden bestudeerd
Gevallen waarbij jonge kinderen betrokken zijn die beschrijven wat zij beweren dat het vorige levens zijn, zijn gedocumenteerd en bestudeerd, met name door Jim Tucker, een medisch directeur van de Child and Family Psychiatry Clinic en universitair hoofddocent psychiatrie en neurogedragswetenschappen aan de University of Virginia School of Medicine. In zijn boek uit 2013 Keer terug naar het levenTucker verzamelde verhalen van kinderen die gedetailleerde herinneringen aan eerdere identiteiten rapporteerden. Deze omvatten een vijfjarige genaamd Ryan die een leven in Hollywood beschreef en een driejarig golfwonder dat geloofde dat hij de reïncarnatie was van golfer Bobby Jones uit de jaren dertig, evenals een tweejarige wiens bezoek aan een vliegmuseum herinneringen opriep die verband hielden met de Slag om Iwo Jima. Onderzoekers merken op dat dergelijke verhalen vaak op zeer jonge leeftijd ontstaan en na verloop van tijd vervagen.
Herinneringen die uiteindelijk verdwenen
Dat patroon leek ook in het geval van Luke op te gaan. Volgens zijn moeder stopten zijn verwijzingen naar ‘Pam’ geleidelijk naarmate hij ouder werd, en vervaagden de gedetailleerde herinneringen die hij ooit beschreef. Uiteindelijk hervatte hij wat het gezin omschreef als een normale jeugd, zonder verder te praten over de eerdere beweringen.Terwijl de familie van Luke publiekelijk over de zaak sprak, weigerden de familieleden van Pamela Robinson over het algemeen commentaar te geven toen ze destijds door verslaggevers werden benaderd. De zaak blijft een van de vele veel aangehaalde voorbeelden waarbij het verhaal van een kind nauw leek aan te sluiten bij gedocumenteerde gebeurtenissen, hoewel er geen verklaring is gevonden waarom dergelijke overeenkomsten voorkomen.
