A24
- Robert Pattinson en Zendaya spelen de hoofdrol in A24’s nieuwe film, “The Drama”, geregisseerd door Kristoffer Borgli.
- De plot draait om een provocerende onthulling over Zendaya’s karakter, de aanstaande bruid Emma Harwood.
- De bederfelijke wending zorgde voor veel reacties voordat de film zelfs maar in première ging, maar veel ervan mist het punt.
De afgelopen weken hebben twee van Hollywood’s grootste sterren een grootschalig charmeoffensief georganiseerd. Om hun nieuwe film ‘The Drama’ te promoten, aangekondigd als een ‘hedendaagse’ romcom van cool-kid studio A24 — Zendaya en Robert Pattinson zijn geweest het geven van relatieadviesverrassend pasgetrouwden in een kapel in Las Vegasen opduiken in New York City om de rekening te betalen voor een droomjurk van de aanstaande bruidallemaal in de hoop het publiek naar theaters te lokken.
Maar er broeide iets sinisters onder het zonnigere oppervlak van de persreis. Net als de centrale wending van de filmwaarin de relatie van een ogenschijnlijk perfect stel op de proef wordt gesteld nadat de helft een schokkende bekentenis doet in de week voorafgaand aan hun huwelijk, kreeg ‘The Drama’ in de weken voorafgaand aan de première op 3 april een eigen reactie van het elfde uur.
Na ademloze speculaties op Reddit over de aard van de wending in de film, dreigde een rapport van TMZ niet alleen de film te bederven, maar ook de vrolijke perstour tot stilstand te brengen: de vader van een Columbine-slachtoffer veroordeelde de film in grote lijnen en vertelde de tabloid dat hij er “walgde” van.
Elke film die ouders van slachtoffers van massale schietpartijen dwingt zich uit te spreken, gaat duidelijk over provocerende onderwerpen – filmcriticus van IndieWire David Ehrlich beschreef “Het drama” als een film die “graag zijn tong wil uitsteken en een van de laatste echte derde rails van het Amerikaanse discours wil likken.”
Als zodanig duurde het niet lang voordat dat discours overging, zelfs voordat de film in de bioscoop verscheen. Online reageerden commentatoren die spoilers lazen of raadden wat de film moest inhouden, graag scènes die ze nog moesten zien, moraliseren.
“Nu ik erachter ben gekomen wat Emma’s geheim is, denk ik niet dat ik ernaar ga kijken”, een gebruiker schreef op Redditverwijzend naar het karakter van Zendaya. “Ik heb het gevoel dat het iets heel ergs probeert te rechtvaardigen.”
Al snel was de tegencampagne om drama rond “The Drama” te creëren in volle gang. Reddit heeft een Essay uit 2012 van regisseur Kristoffer Borgli van “The Drama”. schreef voor een plaatselijk Noors tijdschrift over de romance van mei-december die hij had met een jonger meisje toen hij in de twintig was. Online commentatoren zweerden al snel op en neer dat de film verwerpelijk was, zowel vanwege de geruchten over het plot als vanwege de vermeende wandaden van de regisseur, allemaal voordat een van hen ook maar één frame ervan had kunnen zien buiten de fragmenten uit de trailer. (A24 en Borgli hebben niet gereageerd op verzoeken om commentaar.)
Ik ben bepaald niet de eerste die erop wijst dat in een zeer competitieve aandachtseconomie blinde verontwaardiging veel bevredigender is dan die van… mediageletterdheid. Maar de manier waarop het internet ‘The Drama’ al tot zijn schokkende wending heeft teruggebracht, mist het punt volledig.
Waarschuwing: We staan op het punt het echte spoilergebied te betreden, dus als je de film nog niet hebt gezien, is dit je kans om te stoppen met lezen.
‘The Drama’ gaat eigenlijk niet over de verontrustende wending ervan – het gaat over de relatiedynamiek en de prijs van toewijding
A24
“The Drama”, geschreven en geregisseerd door Borgli, volgt het verloofde stel Charlie (Pattinson) en Emma (Zendaya) in de dagen voorafgaand aan hun huwelijk.
Op een avond, terwijl ze wijn drinken met hun getrouwde vrienden Mike (Mamoudou Athie) en Rachel (Haim), besluit het viertal dronken om de tafel te gaan en het ergste te onthullen dat ze ooit hebben gedaan. Er volgen verhalen over romantische conflicten, wreedheid onder adolescenten en cyberpesten, maar Emma’s onthulling is een doozy. Ze zegt dat ze als tiener fantasieën had over het vermoorden van haar klasgenoten bij een massaschietpartij.
Wanneer Charlie het probeert weg te lachen, in de veronderstelling dat zijn mooie verloofde een grapje maakt, verdubbelt Emma: ze heeft het pistool van haar vader gestolen en naar school gebracht, zegt ze. Ze werd doof aan één oor omdat ze in het bos aan het oefenen was met richten en het pistool te dicht bij haar gezicht hield. Dit was geen vluchtige bevlieging, hoewel ze, wat cruciaal was, haar plan uiteindelijk niet doorvoerde.
De spannende scène van twintig minuten is het keerpunt en de plotmotor van de film, die Charlies steeds waanzinniger wordende existentiële crisis op gang brengt. Hij begint een geweer in Emma’s handen te hallucineren en stelt zich worstcasescenario’s voor. Als Britse expat klampt hij zich vast aan hun culturele kloof om Emma’s pre-puberale dwang te verklaren: Het is niet alsof het een origineel idee was, redeneert hij wanhopig. Er vinden voortdurend massaschietpartijen plaats in de VS.
Terwijl zijn spiraal zich voortzet, onthult Charlies reactie net zoveel over hem als Emma’s geheim over haar. Hij is een chique kerel, gepreoccupeerd met het ophouden van de schijn. Hij groeide niet op zoals Emma – een verstoten zwart meisje in Louisiana – en hoezeer ze ook haar denkproces probeert uit te leggen, hoe ze is veranderd en gegroeid, hij was er gewoon niet. Hij kan haar alleen maar op haar woord geloven, of niet.
In werkelijkheid is ‘The Drama’ geen film over wapengeweld of schietpartijen op scholen, omdat deze dichotomie blijft bestaan, ongeacht wat Emma’s geheim is. Charlie zal nooit zeker weten wat Emma denkt, en omgekeerd. Of je het er nu mee eens of oneens bent dat een afgebroken massa-opname de wending van een zwarte komedie moet krijgen, feit is dat de details alleen belangrijk zijn omdat ze een van de weinige universeel verwerpelijke dingen vertegenwoordigen die een persoon kan onthullen die zo’n grimmig moreel dilemma zou uitlokken.
Dat dilemma zorgt ervoor dat ‘The Drama’ grote vragen kan stellen over de liefde en de noodzakelijke raadsels ervan: hoeveel mysterie kunnen we verdragen in naam van een nog lang en gelukkig leven? Hoe ziet onvoorwaardelijke liefde er eigenlijk uit? Hoeveel van elke relatie bestaat uit projectie en perceptie, in plaats van een partner te zien zoals hij/zij werkelijk is?
“The Drama” geeft geen antwoord op deze vragen, maar het stellen ervan is krachtig genoeg. Er zijn geen antwoorden – alleen ingewikkelde mensen die hun best doen om elkaar te begrijpen.
Je zou die nuance niet uit de woede-aas krantenkoppenNatuurlijk. Die nodigen uit tot een onmiddellijk en definitief moreel oordeel, wat ironisch is, aangezien die impuls precies is waar Charlie en Emma de hele film moeite mee hebben om te overwinnen.
