Dit interview is gebaseerd op een gesprek met Camille Manaois, 25, senior social media executive bij een communicatiebureau in vegas. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik had bij mijn gewerkt eerste baan na de universiteit ongeveer drie jaar lang, toen ik erover begon na te denken om verder te gaan.
Hoewel ik mijn functie als marketingprojectmanager bij een architectuur- en interieurontwerpbureau leuk vond, wilde ik kijken wat er nog meer voor mij te doen was.
In mei 2025 begon ik actief te zoeken naar en te solliciteren via LinkedIn, andere wervingsplatforms en rechtstreeks op de websites van bedrijven.
Het duurde te lang
I een spreadsheet bedacht en solliciteerde naar 10 posities in mei, 12 in juni, zes in juli, 13 in augustus en 15 in september. Er kwamen zeven interviews uit, die mij altijd hoopvol stemden, maar ze leidden nergens toe.
Manaois solliciteerde naar 56 banen voordat hij goud pakte. Met dank aan Camille Manaois.
Ik probeerde er niet te somber over te zijn, maar er waren momenten waarop ik dacht: “Dit is echt klote, en het duurt veel te lang.”
Als ik het ergens de schuld van zou moeten geven, dan zou het aan de hele AI-integratie filtert mij er automatisch uit. Ik kreeg zo snel afwijzingen dat een recruiter mijn sollicitatie onmogelijk had kunnen beoordelen.
Half september werd ik wanhopig. Er moest een gemakkelijkere manier zijn om mijn sollicitaties door een levend mens te laten zien.
Ik had een aantal stempels klaar liggen om te gebruiken
Mijn grootouders leerden mij al op jonge leeftijd om altijd een bedankbriefje te schrijven bij cadeaus. Het sturen van een brief zat in mij ingebakken als een manier om dankbaarheid en respect te tonen.
Het was ook een manier om iemands aandacht te trekken, want als er een aan jou geadresseerde envelop arriveert, ben je verplicht deze te openen. “Waarom probeer ik niet de old school route?” vroeg ik mezelf af.
Ik zocht de beste kantooradressen uit om de brieven naartoe te sturen en markeerde ze ter attentie van HR. Het was gemakkelijk omdat ik thuis een printer had en een aantal postzegels klaar voor gebruik.
Manaois werkt in haar huidige rol in de communicatie. Met dank aan Camille Manaois
In totaal heb ik zes enveloppen verzonden met daarin een begeleidende brief, mijn cv, een aanbevelingsbrief van een collega en wat ik zou omschrijven als een ‘cringey’-briefje.
“Sommige aanvragers vertrouwen op algoritmen”, schreef ik. “Ik vertrouw liever op een betrouwbaardere route: uw bureau. Bedankt voor uw tijd bij het lezen van mijn materiaal.”
Over het algemeen ben ik een zelfverzekerd persoon, maar het bracht me buiten mijn comfortzone. Als je zo positief over jezelf spreekt, wil je niet eigenwijs overkomen.
De sterren stonden op één lijn
Ik heb niet van iedereen iets gehoord, maar er kwam iets veelbelovends uit een bedrijf voor sportweddenschappen Ik heb gesolliciteerd. Ik kreeg een persoonlijk antwoord van een vrouw van HR, die zei dat het “geweldig” was om een echte brief in haar hand te ontvangen.
Ze zei dat ze niet langer mensen aannamen voor de rol, maar ze had mijn vindingrijkheid zo bewonderd dat ze mijn cv had overhandigd aan Carma verbondeneen communicatiebureau voor de horeca gevestigd op de verdieping erboven. ‘Eindelijk,’ dacht ik. “Er lijkt iets op één lijn te liggen.”
Manaois en haar man, Ethan, op hun trouwdag in januari 2026. Met dank aan Camille Manaois.
Er was een openstaande vacature en ook zij waren onder de indruk. Ik had een online sollicitatiegesprek, gevolgd door een persoonlijk sollicitatiegesprek, en ik kreeg binnenkort de baan aangeboden – voor een leidinggevende rol op het gebied van sociale media-accounts. vóór Halloween. Ik was in de wolken, vooral omdat het samenviel met mijn verloving met mijn vriend, Ethan, 27, een dieselmonteur.
Ik ben hier nu vier maanden – ik ga trouwen terwijl het bedrijf op 2 januari 2026 winterstop had – en geniet enorm van deze nieuwe uitdaging. Het is leuk om te bedenken dat die ouderwetse post mij heeft gebracht waar ik moest zijn.
