Deze week voelde ik een golf van algemene angst, zoals dat het geval is…
Ik heb mijn hele leven last van angstgevoelens, hoewel ik als tiener dacht dat ik gewoon een standaard claustrofobische eerstgeboren dochter van het type A was. Huilen we niet allemaal midden in de winter, omdat het voelt alsof de hemel dichterbij komt? Lopen we niet allemaal 23 trappen in het kantoorgebouw van hun vader omdat de liften misschien vastlopen? Willen we dat niet allemaal sla tegen de muur als iemand schreeuwt of niest? Begrijpen we het niet allemaal? intellectueel dat we volhouden maar nog steeds niet kunnen stoppen?
Sindsdien heb ik genoeg bedtijdspiralen gehad met een zweterig voorhoofd en een kloppend hart om te weten dat de oorzaak fysiek is, en niet alleen mentaal. Mijn geliefde medicatie tegen angst het scherpe randje is eraf, maar zo nu en dan voel ik de aap op mijn rug.
Veel mensen doorlopen uiteraard soortgelijke fasen. Een van mijn slimste, meest capabele vrienden belde me onlangs omdat ze ervan overtuigd was dat haar huis trilde. Ik liep naar haar toe en ging naast haar in bed liggen. ‘Ik voel niets,’ zei ik ten slotte. En ze glimlachte droevig en zei tegen mij: “Nou, dat is maar goed ook. Omdat het betekent dat het gewoon mijn gedachten zijn.”
Kortom, geesten kunnen u echt waar voor uw geld geven!
Dus toen ik deze week mijn hart voelde versnellen, herinnerde ik me iets Freddie vertelde mij afgelopen herfst. Op een doordeweekse avond, toen ik me overweldigd voelde, vroeg hij me aan de telefoon hoe hij kon helpen, en ik zweeg even, niet in staat helder genoeg na te denken om hem een antwoord te geven. ‘Het is oké,’ stelde hij me gerust. “Ik wil gewoon dat je weet: alles wat je doet is goed.”
Alles wat je doet is goed.
Die vijf woorden voelden onmiddellijk ontwapenend aan, en de duisternis begon op te trekken. Iedereen met gegeneraliseerde angst – of misschien iemand met een hartslag? – zorgen over hun levensbeslissingen, groot en klein. Natuurlijk maak je fouten en moet je van koers veranderen, of je maakt iets kapot en komt terug om het op te lossen, maar te horen dat alles wat je doet op zijn minst goed is en met aandacht en zorg wordt gedaan – of het nu ‘goed’ of ‘fout’ is, en misschien is er niet eens een ‘goed’ of ‘fout’ – was een versterkend middel voor mijn zorgende hart. De zin voelde als wanneer je moeder de deken parachuteert als je een kind bent dat in bed ligt, en het zweeft over je heen en voelt zo vredig aan.
Dus voor iedereen die zich met liefde en zorgen vasthoudt, of voor een zieke vriend of familielid zorgt, of alle vingers en tenen kruist voor een baby, of zich druk maakt over financiën of politiek, of een onzichtbare strijd voert die niemand anders kan zien, wil ik je vertellen, en ik wil dat je diep ademhaalt en dit hoort:
Alles wat je doet is goed.
Ik stuur liefde, mijn geliefden. En vertel me hoe het deze week met je gaat, als je wilt. Xoxo
PS Veertien dingen die ik op mijn veertigste heb geleerdEn de Grand Canyon-truc.
(Foto door Meaghan Curry/Stocksy.)
