‘Scrubs’-ster Judy Reyes melkt Hollywood uit voor alles wat het waard is

Judy Reyes zorgt ervoor dat elk moment telt.

Eerder dit jaar hernam de in de Bronx geboren Dominicaanse acteur haar baanbrekende tv-rol als Carla Espinosa tijdens de reboot van de geliefde medische sitcom van ABC, ‘Scrubs’. Slechts vier afleveringen lang keerde ze terug naar het Sacred Heart Hospital als hoofdverpleegster en een uitgeputte moeder van vier dochters, die ze samen met haar man op het scherm, hoofd chirurgie Dr. Christopher Turk (gespeeld door Donald Faison), opvoedde.

Terwijl fans slechts een korte glimp opvingen van Carla – van wie wordt gezegd dat ze elders extra diensten op zich neemt – blijft haar naam hangen in het script.

“Ik ben als de Heer”, zei Reyes onlangs tijdens een videogesprek met The Times. “Net als je denkt dat je ergens mee wegkomt, is daar Carla!”

In werkelijkheid heeft Reyes haar tijd op de set verdeeld met een ander ABC-werkdrama. In ‘High Potential’, dat nu in het tweede seizoen zit, leidt Reyes een topteam van misdaadoplossers als luitenant Selena Soto, tegenover Kaitlin Olson en Daniel Sunjata. “Ik weet geen andere manier om te zijn!” zei ze over de rol. ‘Latino’s zijn luitenants en verpleegsters en doktoren, enzovoort!’

Toen The Times contact maakte met Reyes, zat ze backstage in het Lovinger Theatre op Lehman College in de Bronx. We spraken slechts enkele uren voor het debuut van “Vrije slag: een liefdesverhaal”, een toneelproductie die twee geliefden volgt die elkaar ontmoeten tijdens een freestyle-show en twintig jaar later opnieuw verbinding maken tijdens een concert.

Het verhaal, gecreëerd en geregisseerd door George Valencia, met Reyes als een van de uitvoerende producenten, verweeft de geschiedenis van de freestyle-muziek: een hybride Latijns-hiphop- en popgenre dat in de jaren tachtig populair werd gemaakt door acts als Lisa Lisa & Cult Jam, George Lamond en Judy Torres.

“Ons bestaan ​​is hoe dan ook politiek. Onze vreugde is voor veel mensen een probleem”, aldus Reyes. “Het is heel belangrijk voor ons om onze verhalen te vertellen.”

Tussen het passieproject en twee hoog gewaardeerd Hulu-shows, die ondanks eventuele plannen op het platform blijven streamen samenvoegen in de Disney+ appReyes beschouwt haar schijnwerpers niet als vanzelfsprekend, vooral niet in een het zinkende Hollywood-industriemodel dat heeft het voor sommigen moeilijk gemaakt om werk te vinden. ‘Ik waardeer het omdat het allemaal om hem draait,’ zei ze.

Dit interview is voor de duidelijkheid bewerkt en ingekort.

Hoe heb je zowel de reboot van ‘Scrubs’ als seizoen 2 van ‘High Potential’ kunnen filmen?
ABC was bereid om het te laten werken. ‘Scrubs’ was al een hele tijd in de maak. Van Zach Braff en Donald Faison die hun podcast deden (tijdens de pandemie) tot de reclamespots van T-Mobile … Een hele nieuwe generatie raakte geïnteresseerd in en sloot zich aan bij ‘Scrubs’.) Het gebeurde gewoon op hetzelfde moment dat ‘High Potential’ plaatsvond. Mijn manager zorgde er geweldig voor dat (filmen) meegaand was.

Voelde het natuurlijk om terug te keren als jouw personage Carla in ‘Scrubs’?
Dat deed het. Ze hebben er goed aan gedaan om al deze karakters ouder te maken. We waren allemaal ouder met elkaar. We zijn allemaal vrienden die niet per se elke dag met elkaar praten (behalve) Zach en Donald – ze zijn vrijwel getrouwd – maar het was alsof we nooit zijn weggegaan.

Wat is er veranderd in Carla – en wat is er niet veranderd?
Wat er bij Carla veranderd is, is dat ze vier kinderen heeft, dat ze moe is en ouder. De verterende passie van haar werk is niet meer wat het was, omdat het fysiek is. Het leven is aan het inhalen. Haar kinderen zijn ouder, dus alles verandert en ze kan zich niet meer uitleven zoals vroeger en ze moet daarmee geconfronteerd worden.

In seizoen 2 van ‘High Potential’ wordt je personage luitenant Soto geconfronteerd met een moment van nederlaag wanneer ze niet is gekozen als kapitein. Welke gedachten kwamen er in je hoofd toen je de scène repeteerde?
Het is buitengewoon goed geschreven. Een nederlaag is heel herkenbaar als vrouw – (en) als gekleurde vrouw, als vrouw van een bepaalde leeftijd en als vrouw met een bepaalde positie. Ik denk dat we ons allemaal, als acteurs, kunnen identificeren met het niet krijgen van iets waarvan je zeker weet dat je het verdiende. Maar er is ook de overgave. Het stelt je open voor alle (mogelijkheden), want als je dat niet doet, raak je verlamd. Het stopt je in je spoor. ‘Nou, wat als ik deze nederlaag opnieuw voel?’ Dat zou kunnen, maar wat is je alternatief? Je moet s eten om verder te komen.

Judy Reyes speelt luitenant Selena Soto in ‘High Potential’ en leidt een eersteklas team van misdaadoplossers tegenover Kaitlin Olson en Daniel Sunjata.

(Jessica Pérez / Disney)

Er zijn enkele momenten in “High Potential” waarop je personage een mok met de vlag van de Dominicaanse Republiek omhoog houdt. Hoe vind je andere manieren om jouw Latinidad in het verhaal te verwerken?
Toen we de pilot ‘High Potential’ deden, zei de rekwisietenafdeling dat ik een mok in de scène had en of ik er iets op wilde hebben. Ik dacht: “Hmm, niemand heeft het mij ooit gevraagd. Kun je een Dominicaanse vlag maken?” Dat was in Vancouver en sindsdien heb ik het gehad. De Dominicanen verliezen hun verstand op sociale media en ik vind het geweldig. Het vult mijn hart.

De andere dingen zijn gewoon mezelf zijn, en dat is het doel van kunstenaar zijn. Ik weet niet hoeveel zin het heeft om het Spaanse woord erin te gooien, tenzij je andere Latino-mensen bij je hebt.

Latino’s zijn historisch gezien niet vertegenwoordigd als leiders in Hollywood. Is het geëvolueerd?
De zaken vorderden voordat DEI instortte. Er was een actieve poging en streven om mensen van kleur in leiderschapsrollen te plaatsen. Ik ben dankbaar dat het is gebeurd. Ik vind het jammer dat het een beetje is teruggetrokken, maar ik denk dat het achter de camera moet beginnen. We moeten schrijvers, regisseurs, producenten en de verhalen verdedigen, anders riskeren en durven we te casten.

 Wat is er veranderd in Hollywood en wat is er in jouw perspectief niet veranderd?
Er zijn veel dingen veranderd in de manier waarop we televisie kijken. Alles wordt gestreamd. Nu is alles een beperkte serie. Er zit zo’n politieke impact in wat gezien wordt en wat niet. Het is op dit moment erg moeilijk voor mensen en ik voel me uitgedaagd om te zeggen hoe het beter is, omdat ik werk. Ik zie hoe moeilijk het is. Het beste wat ik kan doen is het platform grijpen en in contact komen met andere creatievelingen die een gokje willen wagen en willen investeren in verhalen.

Nu met de groei monopolies in de entertainmentindustrie weet ik zeker dat dit waarschijnlijk ook Hollywood zal veranderen.
Het blijft gevolgen hebben voor de beroepsbevolking. De beroepsbevolking zal zwaar getroffen worden. Hoe meer je samenvoegt, hoe meer mensen je ontslaat en hoe meer machines je in hun plaats zet. Het is een beangstigend moment.

Ik ben dankbaar dat ik Noah Wyle zag vertegenwoordigen tegen de fusie (Paramount-Warner Bros.). Ik ben gemotiveerd, omdat ik denk dat we elkaar uiteindelijk moeten beschermen en de kunst zo lang mogelijk moeten beschermen.

Wat grondt jou en je kunst in een tijdperk dat je vaak probeert te ontnemen van je creatieve vrijheden?
Mijn bedrijf GoodTalk Films, ikzelf en mijn partner en echtgenoot George Valencia werken samen met de Watford FC Women’s League om hier in LA een Latina Women’s Football Club te lanceren. Wij (willen) Latinas opleiden tot coaches. Dat is een andere manier om de gemeenschap te bereiken en mensen te helpen zichzelf te zien. Zo blijf je gegrond in het creatieve proces.

Ik zie veel theater. Ik maak veel reizen naar New York. Ik zag net (de Broadway-bewerking van) “Honddagmiddag”, geproduceerd door Stephen Adly Guirgis. Mijn kind houdt van kunst en ik ga veel met hem om en help hem met zingen en optreden. Het proces brengt vreugde in het werken met andere mensen die in hetzelfde geïnteresseerd zijn.