Shepard Fairey vertelt Mark Mothersbaugh dat hij niet bang is voor AI-kunst

De legendarische straatartiest en activist Shepard Fairey was alomtegenwoordig op de Kunstbeurs in de Hoge Woestijndie zich afgelopen weekend in en rond Pioneertown afspeelde tijdens twee ongebruikelijk warme dagen. Ruim zeven jaar geleden opgericht door kunsthandelaar Nicholas Fahey en kunstenaarsmanager Candice Lawler is het evenement veranderd van een paar dozijn mensen in de woonkamer van Lawler naar een paar duizend die ronddwalen door de stoffige, zonnige omgeving van de kitscherige stad in het Oude Westen, met aanvullende evenementen in Twentynine Palms en Joshua Tree.

Fairey, die tijdens de COVID-19-pandemie een huis in de omgeving kocht, gaf een pittig openingsavondfeest in de Red Dog Saloon – waarbij hij punk-, post-punk- en new wave-hits van Joy Division, Fugazi en Black Flag draaide voor een volle zaal vol kunstfans die met verf bespatte DIY-couture droegen – en hij sprak tijdens het meest verwachte panel van het weekend samen met Devo-frontman en galeriehouder Mark Moedersbaugh in een gesprek onder leiding van singer-songwriter Harper Simon, zoon van folkicoon Paul Simon.

Fairey was openhartig over zijn opvattingen over kunst, politiek en technologie, en kreeg op een gegeven moment applaus omdat hij zei dat het gebruik van AI in de kunst niet iets is om bang voor te zijn. Zijn oordeel kwam nadat hij klaagde over het feit dat algoritmen voor sociale media ‘fatsoen’ bestraffen en ‘flamboyant narcisme en controverse’ belonen. Vervolgens grapte hij dat het “algoritme hier dol op zal zijn. S- wordt gek”, voordat hij sprak over zijn recente samenwerking met de digitale kunstenaar die bekend staat als Beeple, die berucht is in de kunstwereld omdat hij in 2021 een NFT van zijn kunst verkocht voor $ 69,3 miljoen.

De Red Dog Saloon zat vol met kunst- en muziekfans tijdens het vrijdagavond openingsfeest van de High Desert Art Fair, dat tijdens het laatste weekend van maart duizenden mensen naar Pioneertown trok.

(Jessica Gelt/Los Angeles Times)

‘Hij is óf de voorhoede van een nieuwe manier van werken, en een buitenbeentje, een pionier, óf hij is het ergste wat de kunst ooit is overkomen, of daar tussenin, of allebei, of geen van beide,’ zei Fairey terwijl de menigte lachte. “Dat is helemaal mijn mening.”

Tijdens een evenement eind maart in Fairey’s geboorteplaats Charleston, SC, presenteerde Beeple Studios ‘Shepard Fairey: Obey and Resist’, waarbij gebruik werd gemaakt van AI om gasten te helpen hun eigen op Fairey geïnspireerde schilderijen te maken. Tijdens het panel noemde Fairey de resultaten ‘bijna idiot-proof’.

Vervolgens ging hij dieper in op zijn gevoelens over de inbreuk van AI op de kunstwereld, door te zeggen dat als hij deel zou uitmaken van het ‘traditionele kunstwerelddenken’, hij niet zou durven ‘naar de duistere kant van digitale kunst en AI over te gaan, want dat is bedrog.’

“Al diezelfde mensen een paar honderd jaar geleden, toen Da Vinci de Camera Obscura gebruikte, zeiden: ‘Zorg dat je verhoudingen goed zijn, gewoon op het oog. Gebruik geen vals gereedschap'”, zei Fairey voordat ze de analogie met grotschilderingen nam en opmerkte dat diezelfde soorten nee-zeggers ongelukkig zouden zijn geweest toen ontdekt werd dat paardenharen aan het uiteinde van een stok nuttig waren voor het verspreiden van pigment en hadden kunnen zeggen: “Dat houdt het niet echt, man. Gebruik bloedige elleboog zoals iedereen anders.”

Fairey noemde dat soort denken ‘idioot’.

“Een instrument ten dienste van iemand met een echte visie die het gereedschap naar zijn hand zet, in plaats van zich voor het gereedschap te laten buigen – dat is waar creativiteit over gaat,” zei Fairey.

Het gesprek over AI-kunst begon toen Mothersbaugh, die later die avond headliner was op een muziekset bij Pappy & Harriet’s, toegaf dat hij “aan het rommelen was met AI” en “mezelf alleen maar aan het lachen maakte, zoals het muteren van oude Devo-foto’s en -video’s. Ik word er gek van. … Ik weet niet wat er ooit mee gaat gebeuren. Misschien blijven ze gewoon altijd op mijn telefoon leven en worden ze uiteindelijk weggegooid of verloren of zoiets.”

Het podium is klaar voor een experimentele muziekshow van de General, met de stijl van Devo-frontman Mark Mothersbaugh.

(Jessica Gelt/Los Angeles Times)

Het is een rock-‘n-roll-kunstbeurs

Het idee dat AI kunstenaars en hun werk niet op grote schaal zal kannibaliseren is verfrissend utopisch, maar dat gold in veel opzichten ook voor de beurs zelf. Er is magisch denken voor nodig om iets te kweken in de barre woestijnomgeving, en daarom maken kunstenaars deze tocht al tientallen jaren. Er hing een jeugdige, rock-‘n-roll-sfeer in het geheel, die punk van kwaliteit was, maar serieus in zijn zoektocht om gezien te worden.

Mothersbaugh’s galerij, MutMuz, bezette een van de twintig kamers die opnieuw waren ingericht als showruimtes in het Pioneertown Motel, net als deed Gross!, een Chinatown-galerij opgericht door voormalig Liars-drummer Julian Gross en bevolkt met het werk van muzikanten als Karen O, O’s kostuumontwerper Christian Joy en TV op de Radio’s Tunde Adebimpe.

Een werk van beschilderde stof van Karen O’s kostuumontwerper Christian Joy hangt in Gross! Galerij in het Pioneertown Motel tijdens High Desert Art Fair. De galerij is eigendom van voormalig Liars-drummer Julian Gross, die veel werk van collega-artiesten toont.

(Jessica Gelt/Los Angeles Times)

Woestijnpioniers zijn de sleutel tot de geest van de plek

De beurs bood rondleidingen langs een aantal van de meest interessante attracties in de omgeving, waaronder het Noah Purifoy Desert Art Museum of Assemblage Art in Joshua Tree en het kunstvoorpost- en residentieprogramma van kunstenaar Andrea Zittel, High Desert Test Sites.

Oude computers staan ​​gestapeld in het midden van een installatie getiteld “Carousel” (1996) van Noah Purifoy in het Noah Purifoy Desert Art Museum of Assemblage Art in Joshua Tree.

(Jessica Gelt/Los Angeles Times)

Purifoy’s fantastische assemblages gemaakt van gevonden voorwerpen en onbemind afval vormden het meest passende voorbeeld van de creatieve woestijnmentaliteit. Outsider kunst in elke betekenis van het woord, en beladen met vernietigend politiek en sociaal commentaar, de installaties van Purifoy veranderen en veranderen in de elementen. Er bestaat een non-profitorganisatie om ze te behouden, maar gids Teri Rommelmann zei dat pogingen tot behoud niet bedoeld zijn om de loop van de natuur en de tijd te veranderen, maar eerder om te voorkomen dat het werk in het zand wegzakt.

Noah Purifoy’s installatie ‘White/Colored’ uit 2001 is het meest vernielde stuk in het openluchtmuseum Joshua Tree dat aan zijn werk is gewijd.

(Jessica Gelt/Los Angeles Times)

Een ander aspect van het conserveringswerk is het uitroeien van vandalisme, wat het meest gebeurde tijdens de pandemie, en dat veelzeggend was vanwege het hoofddoel: een installatie met een waterfontein gemarkeerd met ‘Wit’ naast een toilet met een mondstuk voor een waterfontein en het opschrift ‘Gekleurd’.

Noah Purifoy’s sculptuur “Ode to Frank Gehry” (2000) staat in het zand als onderdeel van het Noah Purifoy Desert Art Museum of Assemblage Art. Het stuk was ooit te zien in een tentoonstelling in het Los Angeles County Museum of Art, en het vervoeren ervan kan behoorlijk lastig zijn.

(Jessica Gelt/Los Angeles Times)

Op High Desert Test Sites worden de beroemde AZ West-ontsnappingscapsules van Zittel niet langer gebruikt om te kamperen nadat de stad zei dat de non-profitorganisatie een commerciële kampeervergunning zou moeten verkrijgen om door te kunnen gaan. Niettemin herbergen de 80 hectare van de organisatie een verscheidenheid aan kunstenaarsresidenties, die de winderige isolatie van de woestijn gebruiken om sluimerende ideeën te activeren. Er werd zojuist aangekondigd dat milieukunstenaar Lita Albuquerque een residentie op de locatie zal hebben.

De beroemde AZ West-ontsnappingscapsules van Andrea Zittel op High Desert Test Sites kunnen niet langer worden gebruikt om te kamperen, maar ze staan ​​nog steeds verspreid over de 80 hectare grond van de non-profitorganisatie als voorbeeld van de creativiteit die de woestijnomgeving ontketent.

(Jessica Gelt/Los Angeles Times)

De betegelde keuken die kunstenaar Andrea Zittel ontwierp voor het hoofdverblijf van High Desert Test Sites, waar ze bijna 20 jaar in woonde en nu kan worden gehuurd door kunstenaars in residentie.

(Jessica Gelt/Los Angeles Times)

Kunst is overal in de woestijn – en groeit

Het succes van de High Desert Art Fair van dit jaar is een goed voorteken voor de toekomst van het gebied als culturele bestemming.

Volgend jaar zal Desert X terugkeren, dat voor het eerst zijn grootschalige, locatiespecifieke installaties zes maanden lang zal laten staan, getimed om samen te vallen met andere SoCal-culturele evenementen, waaronder het Coachella Valley Music & Arts Festival en Frieze. Overal in de omgeving staan ​​semi-permanente kunstinstallaties, ook langs opritten en langs de weg. Dit omvat een kapsalon en museum in Joshua Tree, en het onlangs geopende Reset hotel in Twentynine Palms beschikt over tientallen kamers in achteraf ingerichte zeecontainers, sommige met buitenbaden en vuurkorven. Het hotel heeft ook woestijnpaden in de achtertuin aangelegd, met plannen om een ​​kunstpark vol installaties te bouwen.

De zeecontainerkamers van het nieuwe Reset Hotel in Twentynine Palms zijn voorzien van buitenruimtes met vuurkorven en badkuipen. Sommige kijken uit op paden die leiden naar een gepland kunstpark op het terrein.

(Jessica Gelt/Los Angeles Times)

Een toestroom van kunstenaars, verzamelaars en kunstliefhebbers zal zeker een impact hebben op een gebied dat al op zijn hoede is voor gentrificatie en de stijgende kosten van levensonderhoud die daarmee gepaard gaan. Maar de vooruitgang zal niet worden tegengehouden, alleen een utopische, Fairey-achtige hoop dat degenen die komen geïnspireerd zullen worden om de magische kwaliteiten van de plek te behouden en te koesteren.