ONDER dekking van de duisternis brullen RAF Top Guns de nachtelijke hemel in op een missie in het Midden-Oosten om door Iran afgevuurde zelfmoorddrones en ballistische raketten te vernietigen.
Formaties van F-35 Bliksem en Typhoon-straaljagers scheuren door de inktzwarte duisternis op 7.000 meter hoogte tijdens een negen uur durende “zoek en vernietig”-vlucht.
Aan boord van een Voyager lucht-luchttankerThe Sun voegde zich bij een kleine groep passagiers en bemanningsleden om te kijken hoe de elitevliegers het luchtruim boven de “gevarenzone” van de regio verdedigden
Hun orders waren duidelijk: detecteer, volg en onderschep de dodelijke raketsalvo’s van de schurkenstaat.
Toen we vertrokken RAF Akrotiri op Cyprusop het zuidelijkste puntje van het eiland in de Middellandse Zee, had de inzet niet hoger kunnen zijn.
Misrekeningen en menselijke fouten aan beide kanten van dit wekenlange conflict riskeren dat de oorlog zich uitbreidt en dat de hele regio in de afgrond stort.
Het aantal RAF snelle jets verdrievoudigd tot 24 na de Amerikaanse president Donald Trump losgelaten Operatie Epische Furie op 28 februari.
Ze werden voor een belangrijk deel in de war gebracht nadat Iran en zijn bondgenoten een terugvechtactie begonnen zag een hangar in Akrotiri getroffen worden door een drone bewapend met een kernkop van 8 kg.
De voltreffer veroorzaakte minimale schade, maar diende als een zenuwslopende herinnering aan de dreiging waarmee de strategisch belangrijke vliegbasis werd geconfronteerd.
En het concentreerde de geest toen we zagen hoe de snelle jets vlak voor 21.00 uur lokale tijd vanaf het asfalt in actie kwamen.
De Voyager, tweemaal zo groot als een Lancaster-bommenwerper en het grootste vliegtuig bij de RAF geschiedenisis de belangrijkste legermacht van het Verenigd Koninkrijk lucht-lucht bijtankende tanker.
Hij taxiede naar het einde van de landingsbaan voordat ook wij omhoog vlogen.
Nog geen veertig minuten later kondigde de geniale piloot, alsof hij een vliegtuig vol vakantiegangers toesprak, met een sprong in zijn stem aan: “F-35 komt eraan op de linkervleugel.”
We haastten ons naar beneden en tuurden intens uit de ramen toen de straaljager van £ 75 miljoen voorbij de 60 meter lange vleugel van de Voyager verscheen.
Hij maakte een duik naar rechts voordat hij vlak kwam met een 88 meter lange brandstofslang en, met een snelheid van 700 km/uur en op niet meer dan 12 meter afstand, vakkundig aangesloten.
De F-35 bleef tien minuten op zijn plek rondrijden – de piloot afgetekend in het licht van de maan – terwijl we vol ontzag toekeken naar het sci-fi-achtige spektakel.
Nadat hij was aangevuld, liet hij los, zakte plotseling in hoogte en vertrok weer om de lucht boven de hemel te blijven verdedigen Midden-Oosten. Een paar minuten later arriveerde een Typhoon, vertraagde en voerde dezelfde ongelooflijke routine uit.
De cockpit van de Voyager, bemand door twee piloten en een Mission Systems Officer (MSO) met gecombineerde vliegervaring van 26 jaar, was kalm en ontspannen.
Chats over snorren en de koffie pot wacht op hen terug op de basis, geboekt radio commando’s voor het vullen van de Top Guns.
Ze waren feitelijk, ingetogen en bescheiden over hun missie en omschrijven deze als niet anders dan de oefeningen die ze thuis uitvoeren.
Eén zei: “De snelle jet-jongens bevinden zich aan het puntige uiteinde.”
Maar de gevaren voor hen zijn daarna heel reëel Iran heeft onlangs zijn aandacht gericht op het bijtanken van vliegtuigen van de luchtmacht.
Minstens zeven van de VS zijn beschadigd of vernietigd door de Islamitische Staat in een poging de mogelijkheden van hun vijanden om bombardementen uit te voeren te beperken.
Ondertussen, eerder deze maand, twee KC-135-tankvliegtuigen van de Amerikaanse luchtmacht kwamen met elkaar in botsing — waardoor een van de vliegtuigen tegen de grond stortte. Alle zes bemanningsleden kwamen om, de Pentagon aangekondigd.
De families van de RAF-helden in de cockpit van de Voyager zijn uiteraard bezorgd. Een van de piloten pauzeert even, draait zich naar mij toe en zegt gekscherend over zijn moeder: “Ze maakt zich elke keer zorgen als ik de voordeur uitstap.”
Het lachen stopt met de komst van nog een Top Gun. Via een koptelefoon luister ik naar het nieuwste commando: ‘Visuele Typhoon linkerkant… 20 seconden om uit te rollen.’
De MSO, met zijn rug naar de twee piloten, wordt verlicht door een reeks computerschermen. Hij bestudeert een live-feed van de straaljager terwijl deze richting de brandstofslang nadert.
Tijdens onze missie heeft de Voyager zeven vliegtuigen bijgetankt en 30,5 ton brandstof afgeleverd, terwijl hij vanwege zijn vorm een vasthoudpatroon handhaafde dat bekend staat als een “racebaan”.
Het besloeg meer dan 3.300 zeemijlen en legde 50 ronden af op de baan, maar wat nog belangrijker was, het onderhield de ononderbroken missie van de snelle jets door het Midden-Oosten.
De Voyager kan normaal gesproken 290 troepen vervoeren, maar vrijdagavond waren er slechts twaalf man aan boord, inclusief de drie bemanningsleden.
Onze aanwezigheid was misschien een weerspiegeling van het scherpe verlangen van de RAF om weer op de voorgrond te komen nadat hun politieke meesters aan het begin van de oorlog zo spectaculair wankelden.
Er was begrijpelijke frustratie bij Akrotiri nadat Epic Fury op Teheran was losgelaten, niet in de laatste plaats na de Een drone van Iraanse makelij, afgevuurd vanuit Libanon, liet een gat achter in een van de hangars.
Meneer Keir Starmerbeschuldigd van vertrek Groot-Brittannië stelde de HMS Dragon bloot en bracht deze in verlegenheid.
Maar het duurde drie weken voordat de luchtverdedigingsvernietiger Cyprus bereikte. Wildcat- en Merlin-helikopters werden ook ingezet om de luchtverdediging te versterken en sloten zich aan bij op de grond gestationeerde Stormer-eenheden.
Generaal-majoor Tom Bewick OBE, commandant van de Britse strijdkrachten op Cyprus, is berouwvol.
Hij zei: “Iran kreeg ontzettend veel geld voor heel weinig geld.
“In de onmiddellijke nasleep daarvan wisten we niet wat er was gebeurd. We hebben onze gezinnen van de basis gehaald.
“We weten nu veel meer over de dreiging en wat er is gebeurd, en we hebben iedereen terug kunnen verplaatsen. Er zijn nu nog maar ongeveer 100 mensen buiten de basis.”
Generaal-majoor Bewick houdt vol dat het overgrote deel van het luchtverdedigingspakket al bestond lang voordat het conflict begon.
Er volgden er meer en het aantal troepen op de basis is gestegen van 2.500 naar 4.000.
Hij voegde eraan toe: “In de loop van de tijd is onze verdediging verdikt, zowel in ons vermogen om dingen te zien, met meer radar, meer vroegtijdige waarschuwing en ons vermogen om dingen neer te schieten.
“HMS Dragon speelt daarin een rol, en dat geldt ook voor de Wildcat-helikopters en Stormer-eenheden.”
Groepskapitein Adam Smolak, stationcommandant van Akrotiri, zei dat de drone-aanval een herinnering was aan wat er op het spel staat.
Hij voegde eraan toe: “Toen we werden aangevallen, werd opnieuw benadrukt dat we klaar moeten zijn om te reageren en klaar moeten zijn om met de nasleep om te gaan.
“Ik denk dat de acties van de mensen die hun werk moesten doen, levens hebben gered.”
Sinds het begin van de oorlog hebben Britse piloten en bemanningsleden meer dan 1.200 vlieguren verzameld en 70 “succesvolle gevechten” geregistreerd.
In één nacht schoten Britse troepen van het RAF-regiment in Erbil, Noord-Irak, veertien Iraniërs neer drones.
En een marinepiloot in een F-35 schreef geschiedenis nadat hij er nog twee had neergeschoten boven de woestijnen van Jordanië – wat de eerste keer was dat het snelle straalvliegtuig uit woede had geschoten en een ander vliegtuig had neergehaald.
De piloot, wiens naam niet genoemd kan worden, zei na afloop: “De gevolgen van het neerschieten van het verkeerde ding zijn eigenlijk ondenkbaar.”
Squadronleider Bally, wiens volledige naam niet bekend kan worden gemaakt, heeft sinds het begin van het conflict tien missies gevlogen.
Hij zei: “We worden er behoorlijk goed in. We maken deel uit van een gelaagde verdediging in de hele regio. Het is een zoek-en-vernietigingsmissie, maar er zit ook een aanwezigheidselement in.
“We zijn in een constante staat van paraatheid om de lucht in te gaan. De kloof tussen training en uitvoering is aanzienlijk kleiner geworden. Maar je voelt zeker dat er meer achter zit en dat het belangrijker is om het goed te doen.”
De vroege aarzeling van Westminster wordt niet vergeten, maar de RAF is verder gegaan.
Zoals Bally zegt: “De tijd om te leren is voorbij. Het is tijd om te doen bedrijf.”
