Riz Ahmed heeft een prachtige nieuwe serie gemaakt en speelt er in, “Aas,” gaat woensdag in première op Prime Video. Er zitten geen wormen in, hoewel virale video een rol speelt, en roem – het nastreven daarvan is een onderwerp – een lokmiddel is.
Maar wat zit er in een naam? Een komedie met een andere naam zou net zo grappig zijn – als hij grappig was, en deze is op een gekke, serieuze en menselijke manier opgebouwd rond een personage in een crisis die weigert te geloven dat zijn leven uit de hand is gelopen en zo geïnvesteerd is in het opzetten van een front dat hij zijn eigen leugens is gaan geloven. Bijna. Het is een serie waarin hallucinaties, dromen, magisch realisme en herinneringen, die de ‘normale’ gang van zaken in het verhaal onderstrepen en verstoren, allemaal op hetzelfde neerkomen, en waarin de stijl van het filmen verandert met de actie.
Ahmad speelt Shah Latif, een Brits-Pakistaanse acteur, die, dankzij de inspanningen van zijn trouwe, vaak gefrustreerde agent Felicia (Weruche Opia), onwaarschijnlijk auditie doet om de volgende James Bond te worden. Maar hij vergeet herhaaldelijk zijn zin als zijn scènepartner, een meisje met een pistool, vraagt: “Vertel me eens, als je alleen bent, hoe leef je dan met jezelf? Weet je wel wie je bent?” het vaststellen van een thema. (De zin die hij zich niet kan herinneren: “Ik leef niet met mezelf, ik leef met wie je maar wilt dat ik ben.” Spionnen en acteurs!)
Bij het verlaten van de auditie slaagt hij erin om gefotografeerd te worden door een van de paparazzi die buiten op de loer ligt, snuffelend naar een Bond-primeur; zijn foto wordt gepubliceerd, wat voor opschudding en enige racistische terugslag zorgt, met als hoogtepunt een pakket dat door de voorruit van het huis van zijn ouders wordt gegooid. (Het is geen venster dat opengaat.) Wat er in het pakket zit, laat ik aan jou over om te ontdekken, maar het zal een rol spelen in de rest van de show.
De terugkerende vraag wie de volgende James Bond zal zijn, genereert veel popculturele hitte in onze wereld; typ gewoon “volgende James Bond” in de zoekmachine van uw keuze. Op een gegeven moment herinner je je misschien: Idris Elba werd regelmatig afgeschilderd als een potentiële 007, wat zoveel anti-zwarte reacties teweegbracht dat hij zichzelf officieel uit de onofficiële running haalde. Het kan zijn dat Ahmed hier aan dacht – Shah claimt een hoog doel voor zijn Bondean-aspiraties, dat hij ‘hen wil laten zien dat dit ook is hoe Groot-Brittannië eruit ziet.’
Aan de ene kant heeft Shah genoeg van zijn carrière om te worden omgezet in een ‘collectible action figure’ in beperkte oplage, met de hoofdrol in een goed aangeschreven maar ondergewaardeerde kleine film, gespeeld ‘de vertaler in ‘Thuisland’ serie zeven” en verdiende een rijzende ster-onderscheiding van een Frans festival; aan de andere kant is hij, professioneel gesproken, geen Idris Elba – geen niemand, maar niet al te veel sporten daarboven. (Hij is ook niet Dev Patel, met wie hij herhaaldelijk wordt verward.)
Aan het begin van de tweede aflevering wordt Shah schijnbaar geïnterviewd op een podcast: ‘Sir Chatwick Stewart, met mij, Heer Patrick Stewart” — gespeeld door de man zelf, die we horen maar nooit zien — over zijn ambities, hoewel het al snel duidelijk wordt dat Stewart een mentale projectie is, een innerlijke criticus en inquisiteur. Hij blijft de hele serie rondhangen, met prikkelend commentaar en zoiets als steun: “Als ik je verneder, is dat om je te redden van de grotere vernedering om te blijven zoals je bent.”
Als hoofdpersoon die zichzelf voortdurend in de weg zit, is Shah een klassiek komisch personage. Hij creëert kansen om ze vervolgens te verspillen; merkt dat hij stemloos is nadat hij zichzelf op het podium heeft gedwongen tijdens een black-tie-gala of in een underground club (hij was ooit een politiek provocerende MC). Na een nieuwswaardig ongeluk raadt zijn agent hem aan zich stil te houden, wat voor hem onmogelijk is; er is geen jeuk waar hij niet aan krabt, en er is geen goed advies dat hij daadwerkelijk zal opvolgen. Behalve een rivaliserende acteur (Himesh Patel) is hij een protagonist zonder antagonisten, behalve hijzelf. Hij is de mensen die hij iets verschuldigd is onvoldoende dankbaar en verontschuldigt zich onvoldoende tegenover degenen die hij onrecht heeft aangedaan.
De zelfbetrokkenheid van Shah zal worden uitgedaagd door ex-vriendin Yasmin (Ritu Arya), die eerst per ongeluk werd aangetroffen en vervolgens werd opgezocht – als schrijfster heeft ze een opiniestuk gepubliceerd met de kop: ‘Nee, Shah Latif, we hebben geen bruine band nodig’ – waarin ze hem ervan beschuldigt ‘zijn politieke kunst in te ruilen voor vanille-afleiding.’ Tot zijn familie, die hij maandenlang verwaarloost, behoort de hartelijke neef Zulfi (Guz Khan), die een moslimritaandelenbedrijf is begonnen; een no-nonsense zus (Aasiya Shah) – de naam van haar personage wordt weergegeven als “Q” op IMDb en elders, maar in de serie zelf heet ze Ainy – liefhebbende moeder Tahira (Sheeba Chaddha); en zijn sceptische vader, Parvez (Sajid Hasan), die zich niet aan zijn doktersafspraken heeft gehouden en aan Shah vraagt: “Wat doe je eigenlijk? Ik kijk de hele dag tv – jij bent er nooit bij.”
Passend bij een personage dat leeft om op het scherm te verschijnen, speelt ‘Bait’ met de taal van de film – gruizige procedures, een uitbarsting van Bollywood, romantische komedie – maar niet noodzakelijkerwijs met de gebruikelijke doeleinden. Framevullende titels identificeren de Londense wijken waar de actie plaatsvindt – Wembley, Kentish Town, Brick Lane, Ladbroke Grove – zoals Parijs, Moskou en Mexico City in een internationale thriller zouden kunnen voorkomen. De serie is zowel satirisch als feestelijk; ‘Bait’ voelt overvloedig aan, zowel in de presentatie van een cultuur, die de klank van documentaire waarheid heeft, als in de vorm van een prachtig gerealiseerd kunstwerk.
Bond kan wachten.
