Dit toneelstuk in LA wil dat je het verhaal diepgeworteld voelt – door je geblinddoekt te houden

Ik ben geblinddoekt en zit in een vintage fauteuil in het midden van een verduisterde, rood verlichte kamer met gotische accenten. In de buurt treedt een acteur op. Ik hoor hun stem, maar kan ze natuurlijk niet zien. Ik spring plotseling omhoog in mijn stoel, gealarmeerd door de aanraking van een soort stof – of misschien een veer? – over mijn enkels.

Ik zal het nooit helemaal zeker weten. Omdat het dragen van de kleine sluier voor mijn ogen een vereiste was om deel te nemen aan ‘Poe: Pulse & Pendulum’, het debuutaanbod van de nieuwe groep Theatre Obscura LA. De eerste uitvoering van het gezelschap bevat twee toneelstukken in één bedrijf, moderne interpretaties van Edgar Allan Poe’s ‘The Pit and the Pendulum’ en ‘The Tell-Tale Heart’.

Hoewel de verhalen voor velen bekend zijn, vergroot Theater Obscura het ongemak. In deze kamer ben ik soms onrustig, volg ik meteen de bewegingen van de acteurs en probeer ik me hyperbewust te blijven van elke plotselinge aanraking of geur. ‘The Pit and the Pendulum’, de eerste helft van het programma, vertaalt zich bijzonder goed naar deze setting, waarbij het duistere gevoel van krankzinnige opsluiting mijn zenuwen scherp houdt.

Het was de bedoeling om een ​​dergelijke staat van angst op te roepen.

“Als je het visuele wegneemt, krijg je een ongemakkelijk gevoel”, zegt Paul Millet, de bedenker van het concept.

Er zijn jump-scares. De evenementenruimte Count’s Den in het centrum is uitgerust met ongeveer 50 luidsprekers voor de Obscura-shows, die tot en met 12 april plaatsvinden. Sommige zijn zichtbaar voordat je de blinddoek omdoet. Velen zijn echter verborgen onder stoelen of banken, omdat het geluid de acteurs door de kamer zal volgen, of misschien zal een plotselinge crash of het openen van de deur ervoor zorgen dat ik mijn aandacht ergens anders heen stoot.

‘The Pit and the Pendulum’ is een verhaal over marteling, en terwijl de verteller, hier gespeeld door Melissa Lugo, wanhopig spreekt over een mes dat boven ons zwaait, zullen de acteurs ons toewaaien en hun golven met elkaar timen. swoosh van de audio. Daar was ik op voorbereid, toen een mede-theaterbezoeker in de buurt een zachte kreet slaakte toen de onzichtbare gebaren voor het eerst boven hun hoofd arriveerden.

Voor velen is zicht het meest begeerde zintuig. “Als je dat wegneemt, voel je je natuurlijk al ongemakkelijk”, zegt Millet. “Dus daar leunen we op. We weten dat je je ongemakkelijk zult voelen. We weten dat dit niet de norm is. Maar ga met ons mee op pad. Wees bereid om je ongemakkelijk te voelen. Ongemak helpt, denk ik, om de ervaring te versterken, en laat het idealiter de emotionele reacties oproepen die het verhaal teweegbrengt.”

Toch is de aanraking beperkt in de show. Af en toe een gerammel van een stoel, maar meer niet. Het fladderen dat ik bij mijn enkels voelde, moest het gevoel van een rennend beestje nabootsen. De groep zal om toestemming van het publiek vragen en deelnemers kunnen zich afmelden. Terwijl ik me afvroeg of ‘Poe: Pulse & Pendulum’ zou proberen extremere spookervaringen op te roepen met langdurige ontheffingen, wilde Millet het luchtig houden – in de eerste plaats een audiospel met slechts een paar signalen uit het vlees.

“We willen dat mensen zich ongemakkelijk voelen, maar ik wil niet dat iemand uit het verhaal wordt gehaald omdat er een grens of lijn is overschreden”, zegt Millet.

Ook geur wordt met terughoudendheid gebruikt. Er zijn momenten waarop gasten een geur opsnuiven die bij de verhaallijn past. Millet beschouwt de eerste editie van Theatre Obscure als een experiment in hoeveel aanraking en geur het publiek wil verdragen. Geur, zegt hij, is lastig, omdat het aroma kan blijven hangen en een afleiding kan worden.

Millet is het concept sinds 2023 aan het aanscherpen. Eerder maakte hij deel uit van het team achter Wicked Lit, dat in 2019 eindigde na een aantal jaren op unieke locaties te hebben gelopen, zoals Altadena’s Mountain View Mausoleum. Bij die meeslepende uitvoeringen zouden casts en gasten door de zaal lopen. Theater Obscura zit echter vol.

“Poe: Pulse & Pendulum” richt zich op de angst dat ons iets kan overkomen als we uit het zicht zijn ontdaan.

(Joe Camareno / Theater Obscura)

En hoewel de verhalen van Poe zich lenen voor het Halloweenseizoen, worden er steeds meer griezelige gebeurtenissen gepleegd komen het hele jaar door voor. Langlopende productie “De wilgen” zal begin april worden afgerond, en “Monsterpartij,” een historisch stuk dat gasten meeneemt naar een duivels extravagante cocktailparty, wordt medio april opnieuw gelanceerd. Millet, een oude theaterproducent die dagelijks televisiemontage heeft, hoopt op te vallen door de ‘overvloed’ aan horror-evenementen die elk jaar in september en oktober plaatsvinden te vermijden.

Theater Obscura kan voor uitdagingen komen te staan, namelijk potentiële gasten ervan overtuigen dat ‘The Pit and the Pendulum’ meer is dan alleen een live voordracht met audio-effecten.

“Je voelt de beweging van de personages om je heen”, zegt Millet. “Je bent in de omgeving van het verhaal terwijl het zich ontvouwt. Je kunt het op een meer diepgaand niveau ervaren.”

Geblinddoekt had ik het gevoel dat Theater Obscura vooral onze angsten uitspeelde in plaats van eraan toe te geven, en grotendeels inspeelde op onze verwachting dat er iets met ons zou kunnen gebeuren als we uit het zicht zijn ontdaan. Lugo in een groot deel van ‘The Pit and the Pendulum’ cirkelt rond gasten, die sporadisch in de kamer zitten, waardoor ieder van ons zich kan voorstellen hoe dichtbij of ver we zijn van het gat waarvan ons wordt verteld dat het zich in het midden bevindt. Elke show gaat op de een of andere manier over claustrofobie, hetzij van een ruimte, hetzij van een geest.

“The Tell-Tale Heart” is luider en drukker. Door de geluiden van brekend glas en krakende vloerplanken werkte mijn hoofd overuren om een ​​plattegrond te tekenen, maar deze werd vervolgens vervormd toen acteurs onverwachts in mijn beide oren fluisterden om de nachtmerries van de hoofdpersoon naar voren te brengen. Hoewel ik had verwacht dat Theater Obscura iets agressiever zou zijn in het gebruik van aanraking en geur, is het een show die ons vraagt ​​om in ons hoofd te leven en in ons eigen gevoel van schroom te zitten.

“Ik was geïntrigeerd”, zegt Millet, “omdat ik echt probeerde de verbeelding van het publiek aan te spreken.”