De individuele filmsmaak van The Beatles is net zo eclectisch als de Fab Four zelf. Ze hebben er ook heel veel zin in. George Harrison heeft bijvoorbeeld altijd een ondeugende trek gehad als kunstenaar, dus het is geen verrassing dat hij dat doet genoten van Mel Brooks’ spottende, satirische komedieklassieker ‘The Producers’. John Lennon hield ondertussen van drugs en anti-oorlogsverklaringen, dus uiteraard was hij er helemaal bij betrokken filmmaker Alejandro Jodorowsky’s zure westerse/anti-Vietnamoorlog-allegorie ‘El Topo’. (Dat is nauwelijks een grapje.)
Vergelijk dat eens met Ringo Starr, wiens waardering voor film en televisie zo diep gaat dat hij in de loop der jaren in talloze films en tv-shows is opgedoken (vaak om geen andere reden dan om plezier te hebben, wat wederom kenmerkend voor hem is). Tenslotte brengt dit ons bij Paul McCartney, die de vrijheid heeft genomen om zijn favoriete films op zijn lijst te zetten Brievenbusd rekening. En hoewel het meestal gekoesterde Hollywood-titels uit de Gouden Eeuw zijn die hij waarschijnlijk voor het eerst zag op een beïnvloedbare leeftijd (‘The Girl Can’t Help It’, ‘On the Waterfront’) of, in het geval van de door Martin Scorsese geregisseerde ‘The Last Waltz’, een documentaire die rechtstreeks spreekt over zijn liefde voor muziek, maakte hij de enigszins onverwachte keuze om ‘Get Out’ als een van zijn keuzes te vermelden.
Nu is de Oscarwinnende horrorfilm uit 2017 van schrijver/regisseur Jordan Peele zonder twijfel een genrebepalende moderne klassieker en een van de meest invloedrijke films van de 21e eeuw (zoals de score van 98% van de critici op Rotte Tomaten is een bewijs van), maar waarom is McCartney er in het bijzonder dol op? “Ik denk dat Jordan Peele daar geweldig werk mee heeft geleverd”, zoals hij eenvoudigweg opmerkte in een vraag-en-antwoordsessie de officiële Paul McCartney-website. Als je echter wat beter kijkt, zul je merken dat McCartney’s werk en ‘Get Out’ eigenlijk enigszins vergelijkbare ruimtes in de geschiedenis van de popcultuur innemen.
Get Out wordt, net als McCartneys werk met de Beatles, vaak geïmiteerd maar nooit gedupliceerd
Net zoals je de Beatles niet de schuld kunt geven van de vele ongeïnspireerde copycats die in hun kielzog opkwamen (meer macht voor degenen die de voorkeur geven aan de Monkees natuurlijk), kun je Jordan Peele ook niet misgunnen omdat hij een film heeft gemaakt die zo goed is dat andere mensen de afgelopen bijna tien jaar hebben besteed aan het imiteren ervan zonder ooit te dupliceren wat hem drijft. Nog grappiger is dat veel van de beste nummers van de Beatles, zoals ‘Get Out’, de goede plek bereiken van goed gemaakte, eigenzinnige, publieksvriendelijke pop-art die erin slaagt iets betekenisvols te zeggen zonder de pure entertainmentwaarde op te offeren omwille van de boodschap.
De parallellen houden daar niet op. Net als de muziek van de Beatles, “Get Out” heeft gevoel voor humor, Toch belet dat niet dat het dodelijk ernstig is als de gelegenheid zich voordoet. Het is een film die je aanmoedigt om te grinniken bij de ineenkrimpende interacties die ontstaan wanneer de zwarte hoofdrolspeler, Daniel Kaluuya’s bedachtzame en gevoelige fotograaf Chris Washington, eindelijk de liberale familie van zijn blanke vriendin ontmoet… om die momenten op hun kop te zetten als duidelijk wordt dat de performatieve uitingen van bondgenootschap en micro-agressies waaraan Chris wordt blootgesteld, het minste van zijn zorgen zijn. Misschien wel het meest kritische is dat het dit allemaal doet door middel van niets anders dan sterke uitvoeringen, scherpe teksten en opvallende beelden zoals degenen die vroeger ‘de Verzonken Plaats’ realiseerden.
Veel van de ‘Get Out’-wannabes die in zijn kielzog volgden, misten die precieze toonbeheersing en vertelintentie, wat maar weer eens laat zien: er bestaat geen onfeilbare formule voor geweldige kunst. Het is dezelfde reden waarom Paul McCartney en zijn mede-Beatles nummers met volslagen onzin-teksten konden uitbrengen en iets diepzinnigs konden creëren, terwijl alle anderen gewoon met, weet je, onzin eindigden.
