Project Weesgegroet Auteur Andy Weir nam geen blad voor de mond over deze Isaac Asimov-aanpassing

Het mag voor de lezer geen verrassing zijn dat auteur Andy Weir, de schrijver van ‘The Martian’ en ‘Project Hail Mary’, een grote fan is van Isaac Asimov. Dat bekende hij onlangs in een interview GQ interview waarin hij 10 sciencefictionboeken en films aanbeveelde die zijn smaak en stijl vormden. Een deel van wat hij aanbeveelt, is volkomen logisch, gezien zijn interesse in probleemoplossende sciencefictionverhalen en de onnavolgbare kracht van het goede humeur van een mens.

Hij geniet erg van Ron Howard’s biografische rampenfilm ‘Apollo 13’ uit 1995, bijvoorbeeld een film over de maanmissie die misging en wat er gedaan moest worden om de ruimtevaarders te redden. Hij raadt aan dat we allemaal de roman ‘Tunnel in the Sky’ uit 1955 van Robert A. Heinlein lezen, een ander verhaal over een groep vindingrijke astronauten, dit keer studenten, die gestrand zijn en moeten overleven op een verre planeet. En hij houdt ook van grote avonturenfilms, hij is dol op Nicholas Meyers film ‘Star Trek II: The Wrath of Khan’ uit 1982 en Irvin Kershners epische ‘Star Wars: The Empire Strikes Back’ uit 1980.

En ja, Andy Weir is dol op Isaac Asimovs collectie ‘I, Robot’ uit 1950, een compilatie van robotverhalen uit Asimovs carrière tot dan toe. Het bevat het korte verhaal ‘Runaround’ uit 1942, waarin voor het eerst Asimovs beroemde Three Laws of Robotics werd geïntroduceerd, een drietal ethische wetten die de basis vormen voor de meeste robotverhalen die volgden. Maar Weir wilde duidelijk maken dat het het boek van Asimov was dat hij leuk vindt, en niet Alex Proyas ‘verfilming uit 2004 met Will Smith (waarbij Smith bijna omkwam). Die film is een heel, heel, heel losse bewerking van de ‘I, Robot’-concepten, en Weir is er niet dol op. Hij zei dat het niet in het minst trouw was aan het originele boek.

Andy Weir was expliciet over zijn voorliefde voor het originele boek van Isaac Asimov en schreef:

“‘Ik, Robot’ begint met een eenvoudig idee: er zijn de drie wetten van de robotica, en er is een samenleving in de toekomst die robots heeft. Vervolgens creëert (Asimov) deze problemen die in tegenspraak zijn met de regels die hij heeft opgesteld, en vervolgens moet hij de problemen oplossen. Hier is een verhaal over wat er gebeurt als je een beetje met de tweede wet rommelt. En daar hou ik van. En dat is een groot deel van wat ik schrijf. Asimov is mijn favoriete auteur.”

De Drie Wetten van de Robotica zijn, voor de sciencefiction-leken, zoals Asimov ze schreef:

• Een robot mag een mens geen letsel toebrengen of, door niets te doen, toelaten dat een mens letsel oploopt.
• Een robot moet de bevelen gehoorzamen die hem door menselijke wezens worden gegeven, behalve wanneer dergelijke bevelen in strijd zouden zijn met de Eerste Wet.
• Een robot moet zijn eigen bestaan ​​beschermen, zolang deze bescherming niet in strijd is met de Eerste of Tweede Wet.

Deze wetten hangen boven veel robotverhalen en staan ​​aan het begin van de filmversie van Alex Proyas. Maar de film is een standaard actie-/detectiveverhaal en geen doordachte filosofische verhandeling zoals veel van Asimovs verhalen. Je zou je een variant van deze wetten kunnen herinneren die werd aangehaald in de klassieker ‘Forbidden Planet’ uit 1956. Ik herinner me dat ik ze hoorde in een aflevering van ‘Buck Rogers in the 25th Century’. Wellicht het meest populair waren de wetten die werden geparafraseerd in James Camerons film ‘Aliens’ uit 1986. De wetten zijn heel logisch en zouden, volgens Asimovs inschatting, een robotopstand volledig voorkomen.

Andy Weir is geen fan van de film “I, Robot” uit 2004. De film speelde Will Smith als rechercheur Del Spooner, een agent in het nabije Chicago van de toekomst, in een tijd waarin robots tussen mensen rondlopen, hoewel dat veilig is omdat ze zich aan de Drie Wetten houden. Uiteraard krijgt Spooner de opdracht om de dood van een spraakmakende wetenschapper te onderzoeken, en in eerste instantie lijkt het erop dat een robot verantwoordelijk kan zijn. De robot, Sonny, wordt ingesproken door Alan Tudyk, die om een ​​wilde reden niet werd opgenomen in de marketing van de film.

Weir vond de film helemaal niet leuk en zei:

“De verfilming was in de verste verte niet trouw aan de bron. Geen schaduw op de mensen die het gemaakt hebben. Het was niet voor mij. Ik ben een behoorlijk hardcore Asimov-fan, dus het is misschien niet mogelijk om er een film van te maken.”Ik, Robot’ dat zou mij plezieren, of het zou mij en vier andere mensen plezieren en dat zou het zijn. Het zou geen publiekstrekker zijn. Als je een goede filmische Asimov wilt, deze bestaat al een hele tijd: ‘Caves of Steel.'”

“The Caves of Steel”, voor het eerst gepubliceerd in 1953, is een sciencefiction-detectiveverhaal dat zich 3000 jaar in de toekomst afspeelt, met in de hoofdrollen de personages Elijah Baley en R. Daneel Olivaw (een robot). De aarde wordt overspoeld met mensen, maar door reizen in de hyperruimte kunnen mensen naar laagbevolkte koloniewerelden verhuizen. Het plot is een buitensporig moordmysterie.

Als er een film komt gebaseerd op ‘The Caves of Steel’, zou Weir die misschien kunnen produceren. Ik zou oppassen met dat ding. Ik zou ook een van de drie of vier mensen zijn die een volledig trouwe ‘I, Robot’-aanpassing zou aanspreken, samen met die gekke Harlan Ellison-versie uit de jaren ’70.