David Cross zegt dat stand-upspecials niet meer speciaal zijn, tenzij strips bepaalde regels overtreden

Tekeer gaan over het verval van comedyspecials en tegelijkertijd een nieuwe uitbrengen, voelt een beetje als een oxymoron. Maar op de een of andere manier is het nog steeds logisch dat de alt-comedionier David Cross komt, die niet alleen maar klaagt; hij vindt zijn eigen manier om specials weer speciaal te laten voelen. De enige manier om dat te doen is door er een uit te brengen op de manier die hij vaker zou willen zien – om te beginnen door de hele menigte ook te laten opstaan.

Het vastleggen van de energie van een concert in de beroemde 40 Watt Club in Athene, Georgia, was de eerste stap om ‘Het einde van het begin van het einde’ te onderscheiden van het typische uur dat je op een grote streamer bekijkt. En met deze nieuwe special kan Cross terugkeren naar zijn eigen begin: toeren door het land met liefdesbands als opener, waarbij hij zo lang als hij kon voor publiek optrad totdat hij het podium af moest rennen om te plassen.

Cross bracht de special eerder deze maand in première op zijn website (en op 7 april zal deze beschikbaar zijn op YouTube via productiebedrijf 800 Pound Gorilla) en hoopt dat de special verbinding maakt met comedyfans op een manier waarvan we vergeten zijn dat specials dat konden.

Dit interview is aangepast voor lengte en duidelijkheid

Je nieuwe special heet ‘Het einde van het begin van het einde’. Wat betekent die titel voor jou als het betrekking heeft op de naderende ondergang van waar we nu allemaal mee leven.

David Kruis: Nou, je kunt er op verschillende manieren naar kijken. Voor mij betekent het dat het begin van het einde is aangebroken. En we zijn nu aan het einde van het begin van het einde. En waar je daarmee naartoe gaat, dat is aan jou om te beslissen.

Een van de dingen die ik leuk vind aan de special is het feit dat je hem in een club opneemt in de stijl van een live optreden–muziekconcert.

Ik heb specials in theaters opgenomen en het is gewoon anders, niet dat de een beter is dan de ander, maar ze zijn gewoon anders. Je hebt een andere relatie met het publiek. Toen ik voor het eerst begon met toeren, ging ik naar muziekpodia en had ik een band voor me open, en dan ging ik gewoon naar boven en zo lang als ik kon (optreden) totdat ik moest plassen. Soms speelde er een band, soms twee bands, en dan ging ik uit. En ik deed dat een paar keer, en stopte daar toen mee en ging naar theaters, en ik besloot voor de laatste twee specials waar ik naartoe ga, als ik de film opneem, ga ik naar een muzieklocatie, en de laatste keer was ik in de 40 Watt Club in Athene, daarvoor was ik in de Metro in Chicago, beide plaatsen waar ik op eerdere tournees speelde, en, weet je, het is geen zitplaats. Er staan ​​mensen op het podium, en dat heb ik liever. Het is leuker. Het is niet zo lucratief, maar voor mij is het een leukere show om te doen.

De AmbieHet was geweldig. YJe kunt mensen horen schreeuwen en drinken en zich vermaken, en het publiekswerk is ook iets spontaner en leuker dan op een gewone locatie.

Ja, daar zijn meer mogelijkheden voor. Maar mijn ding ging nooit over crowdwork. Ik vind het leuk om ermee bezig te zijn, het is een leuke afleiding van de set die je op dat moment al 100, 150 keer hebt gedaan. Het is dus altijd leuk om dat ding te laten gebeuren en dat gevoel van spontaniteit. En net als de man (met wie ik praat in het publiek tijdens de special), had ik mij niet kunnen wensen (iemand beter). Ik bedoel, zelfs als het een script was, zou het niet zo goed zijn geweest. De man met wie (ik praat) tijdens het gedoe over het wandelen in Machu Picchu (met Bob Odenkirk), dat is gewoon… (kus van de chef-kok).

Over Bob Odenkirk gesproken, jullie hebben een lange relatie. Hoe zou je de dynamiek van werken met Bob en hoe jullie ideeën met elkaar uitwisselen?

Ik bedoel, het is geweldig. We hebben een buitensporige hoeveelheid respect voor elkaar, zowel als mensen als als creatieve partners. En dus zijn er nooit echte problemen. Er zijn dingen waar we het zeker niet mee eens zullen zijn, maar we zijn allebei fatsoenlijke mensen. Dus je weet dat iemand zich terugtrekt en zegt: “Oké, laten we het op die manier doen.” Maar zelfs dan zijn er niet zoveel van die (problemen). We hebben gewoon heel goed gewerkt aan het bouwen van iets, het vormen ervan, het creëren ervan en het vormgeven ervan. En onze eerder genoemde wandeling naar Machu Picchu, daar hebben we een documentaire over, die ergens in de nabije toekomst in première gaat op een chique festival. En dus hebben we dat document gekregen en daar hebben we aan gewerkt. En voor de manier waarop we nu werken, omdat hij in LA woont en ik in New York, en dat is al een tijdje zo, hij zal een heleboel dingen schrijven, ik zal aantekeningen maken, ik zal mijn spullen opschrijven, en het terugsturen. En dus kunnen we dat doen en hoeven we niet noodzakelijkerwijs in dezelfde kamer te zijn, omdat we al meer dan dertig jaar met elkaar samenwerken.

Het is een soort onuitgesproken taal die jullie waarschijnlijk hebben op het gebied van komedie, wat super belangrijk is, denk ik, gewoon voor samenwerken.

Ja, en het is iets dat we al heel vroeg ontdekten… voordat er zelfs maar ‘Mr. Show’ was, wat uiteindelijk ‘Mr. Show’ zou worden, toen we samenkwamen om schetsen te schrijven voor dit grotere soort komische collectieve zaak, en deze shows die we allemaal met elkaar en voor elkaar zouden doen, en de dingen die we samen zouden schrijven waren gewoon heel goed, gemakkelijk schrijven – nogmaals, één persoon voegde dit ding toe en één persoon zei dat hier een schakelaar is, ja en een andere persoon voegde dit ding toe. Het was leuk, het is gaaf, dat is het nog steeds. Eén ding waar hij niet de eer voor krijgt, is dat hij een heel fatsoenlijk mens is. En met alle verschrikkelijkheid in de wereld die wordt uitvergroot, wordt elk zintuig ermee gebombardeerd. Het is gewoon goed om met iemand om te gaan wiens energie een goed persoon is, een fatsoenlijk persoon en een rechtvaardige, aardige kerel, dus dat is ook goed.

Komiek David Cross poseert voor een portret voorafgaand aan zijn komediespecial ‘The End of the Beginning of the End’.

(Jason Armond/Los Angeles Times)

Eén ding dat jullie ook gemeen hebben, ben jij beiden hebben kinderen, en hij heeft een comedyshow voor kinderen genaamd ‘The Appropriate Show’. HHeb je je dochter meegenomen om het te zien?

Het is een schetsshow waarin alle schetsen geschikt zijn voor kinderen om naar te kijken. En de schetsen zijn live gemaakt in andere schetsshows op het podium. En hij zet dit ding één, twee keer per jaar hier in LA in elkaar. Vorig jaar nam ik mijn dochter er mee naartoe. Het zijn gewoon schetsen die kinderen kunnen (begrijpen). Als ze de feitelijke referenties niet begrijpen, krijgen ze tenminste het archetype. ‘Oh, dat is de baas, dat is dat, uh… En het is geweldig, het is een heel cool idee, uh…’ En zou een ezel dat bedenken (zo’n show)? Nee, één goed fatsoenlijk persoon; een goed mens. Maar luister, dit interview gaat niet over mij, het gaat over Bob Odenkirk, dus laten we daar weer op terugkomen.

Nou ja, over komedie gesproken Kinderen, uw dochter is op een leeftijd waarop ze op dit moment waarschijnlijk iets van uw komedie heeft geconsumeerd of gezien.

Niet, niet echt. Nee, nee.

Bescherm je haar tegen je spullen?, of maak je je daar niet zoveel zorgen over?

Ik bescherm haar niet actief, maar ik laat haar nergens kennis mee maken. Dus ik was een beetje teleurgesteld, en ik was er vrij snel overheen, maar toen ik erachter kwam dat ze een klein stukje van ‘Alvin and the Chipmunks’ had gezien, en alleen omdat ik het plezier van wat films zijn en wat kinderfilms zijn en hoe dingen werken niet wil bederven. En ik heb het gevoel dat dat een element van de werkelijkheid zou introduceren waarvan ik wil dat ze gewoon van deze dingen kan genieten, zonder dat ze ‘Kung Fu Panda’ heeft gezien toen ze jonger was, zoals, ik weet het niet, drie, vier, vijf keer, en geen idee heeft dat ik daarin zit, dat mijn stem daarin zit. Ze weet dat ik aan stand-up doe, dat snapt ze nu. En toen ze jonger was, zei ze: ‘Papa is een dwaas voor de kost.’ … Ik probeer gewoon de balans te vinden door haar die vreugden en ervaringen uit haar kindertijd te laten hebben.

Komiek David Cross.

(Jason Armond/Los Angeles Times)

Zet het krijgen van een kind je aan het denken over wat er in de toekomst van de komedie gaat gebeuren, of wat kinderen misschien grappig zullen vinden, of wat ze nu grappig vinden? Heb je enige mening over kinderkomedie in het algemeen?

Niet echt. Ik bedoel, ik kan zien dat zij en haar vrienden, die een beetje gelijkgestemd zijn, van nature grappig zijn, en dat is best bemoedigend en hartverwarmend en ze zijn dom, maar ik zal al lang weg zijn als die generatie komedie gaat maken. En ik ben nog steeds, ook al heb ik het een beetje opgegeven, ik probeer nog steeds te begrijpen wat nu werkt. Ik bedoel, het zijn TikTok- en Instagram-dingen voor de korte termijn. Er worden een aantal verbazingwekkende, echt geweldige dingen gedaan op het gebied van filmschetsen voor YouTube-kanalen. ‘Bijna vrijdag’, ze hebben dingen op geniaal niveau. Ik bedoel, echt goed. En waar de schets op een plek terechtkomt waar je nooit voorop loopt, gaat op een plek waar je het niet verwacht. Het is echt goed geschreven en goed uitgevoerd.

Wat vindt u van wat een comedyspecial tegenwoordig is of zou moeten zijn?

Ik bedoel, dat is een geweldige vraag. Ik denk dat iedereen die met de vorm speelt, of ik het nu grappig vind of niet, anders is. Maar ik ben blij als iemand op zijn minst met een vorm probeert te spelen. Ik ben vorige week naar de opnames van Rory Scovel geweest van zijn nieuwste special. Ik weet niet wanneer dat wordt uitgezonden, maar als je het begin van zijn eerste special hebt gezien, dat soort dingen waarbij je denkt: “Wacht, wat gebeurt er? Wat is er aan de hand?” Ik hou van dat soort dingen.

Ik word nog steeds opgewonden als ik specials van een aantal van mijn favoriete strips bekijk, maar er ontbreekt een kwaliteit. En dit zijn stand-ups waar ik van hou, en ze zijn niet zo geweldig. Ze zijn niet slecht, maar ze zijn ook niet speciaal, weet je? En al die jongens die ik noemde, en meer, hebben geweldige aanbiedingen. Je kunt bijvoorbeeld teruggaan en ze zijn geweldig. En ik weet niet waarom dat zo is. Ik bedoel, er zijn nog steeds grappige dingen, maar ik wil nooit meer naar die plek gaan waar het een beetje het gevoel heeft dat je erbij hoort… dat is gedeeltelijk de reden waarom de laatste twee specials zijn opgenomen in deze meer intieme setting die speciaal aanvoelt. En… zoals ik al zei, de energie is anders, het is een beetje anders, en het is minder glad. Het voelt alsof je in het moment bent. Je hebt geen miljoen dollar nodig om een ​​special te filmen. Je hebt geen 28 camerahoeken, het is gewoon bull-. En het neemt iets weg.

Komiek David Cross

(Jason Armond/Los Angeles Times)

Het moet allemaal ook de juiste hoeveelheid onveiligheid voelen, denk ik.

Dat zal nooit gebeuren bij een theatershow. Dat ga je nooit voelen. En ik weet het niet, het voelt echt bijna alsof we in zekere zin een hoogtepunt hebben bereikt, alsof er te veel is, en daarom zijn deze dingen niet speciaal. Ze zijn niet onthullend, ze zijn niet uniek. Ik weet het niet, kunnen 18.000 mensen in een arena zich echt identificeren met een… miljardair die praat over hoe ze worden geannuleerd. Ik bedoel, is dat iets denk ik? Die andere grote, gelikte specials die worden opgenomen in een theater met 3.200 en 3.500 zitplaatsen, het voelt gewoon als: “Oh, deze persoon is daarboven en ik luister naar hun grappen.” Daar is niets mis mee. Het zijn vaak heel grappige grappen, maar verder dan dat gaat het niet. Het is net zoiets als: ‘Oké, vertel me je grapje.’ Het kan net zo goed een audio-ding zijn, weet je?

Hopelijk zijn het de robotsniet binnenkort op je werk komen.

Absoluut niet. Ik bedoel, dit kan naïef zijn, maar ik ben er 100% zeker van dat je nooit een avondje stand-up in zo’n nachtclub zult herhalen. En niet aan tafel gaan zitten terwijl je aan de borrel zit en er serveersters langskomen. Ik heb het over iedereen die op het podium staat, uitverkocht, maximale capaciteit; iedereen is daar, gefocust, we delen dat ding allemaal. Dat kun je niet. AI zal dat niet kunnen.

Ja, de robots kunnen dat niet, Terminator kan dat niet.

Oh, ik vergat Terminator. Dat kon hij. G- het.