Door Joshua Tyler
| Gepubliceerd
Amerikanen geloofden altijd dat het nieuws onbevooroordeeld was, en of dat nu waar was of niet, lange tijd werd geprobeerd het waar te laten lijken. Uiteindelijk lieten de nieuwsmedia zelfs de pretentie varen feitelijk te zijn en gingen ze met volle kracht openlijk sensationele propaganda verspreiden, maar ze hadden er niet op grote schaal mee weg kunnen komen als hun kijkers niet al geconditioneerd waren om het te accepteren.
Die conditionering begon voor het eerst op het publiek door te werken met een enorm invloedrijke film die de kijkers deed geloven dat het onverantwoordelijke televisie veroordeelde, terwijl ze er op subtiele wijze van overtuigden dat onverantwoordelijkheid de enige weg naar de waarheid was. En misschien, heel misschien, was het juist.
Dit is het verhaal van hoe Netwerk Het publiek gescreenwasht om nepnieuws te accepteren.
Netwerkverhaal over corruptie
Netwerk volgt de ouder wordende nieuwslezer Howard Beale, gespeeld door Peter Finch, terwijl hij hoort dat hij op het punt staat ontslagen te worden na jaren van afnemend aantal kijkers. In een moment van wanhoop kondigt Beale live op televisie aan dat hij van plan is zelfmoord te plegen tijdens een uitzending.
Het schokkende moment verhoogt de kijkcijfers kortstondig, en wanneer Beale terugkeert naar de lucht, laat hij een woedende tirade horen waarin hij de kijkers aanspoort om vanuit hun raam te schreeuwen dat ze ‘krankzinnig gek’ zijn. De ambitieuze producer Diana Christensen (Faye Dunaway) ziet een kans en vindt de nieuwsuitzending opnieuw uit als een spektakel opgebouwd rond Beale’s emotionele tirades.
Het script presenteert dit als een gruwelijke corruptie van de journalistiek. Maar de structuur van de film ondermijnt die boodschap stilletjes en opzettelijk bij elke bocht. Het doet dat met behulp van een overtuigingspatroon in vier stappen.
Gescreenwasht door affectieve conditionering
Affectieve conditionering is een overtuigingsproces waarbij herhaalde emotionele signalen worden gecombineerd met een persoon, idee of gedrag, zodat het publiek er automatisch een positief of negatief gevoel over krijgt zonder het argument bewust te evalueren.
De tirades van Beale zijn eerlijk en meeslepend. Zijn tirades over vervreemding, macht van het bedrijfsleven en mediamanipulatie vinden weerklank omdat de film nooit echt bewijst dat hij ongelijk heeft, en ze weerspiegelen nauwkeurig wat mensen in de jaren zeventig begonnen te vermoeden over de ware aard van hun wereld.
Ondertussen gelooft Beale zelf echt in wat hij zegt en is hij een van de slechts twee mensen in de film die geen leugenaar of hypocriet is. Binnenkort meer over wie de ander is.
Hoewel Beale alle regels en normen overtreedt, kun je niet anders dan dat gevoel goed over hem.
Gescreenwasht door de put te vergiftigen
Het vergiftigen van de bron is een retorische tactiek waarbij de mensen die een standpunt bekritiseren zelf worden afgeschilderd als corrupt, immoreel of slecht, zodat het publiek hun kritiek van de hand wijst voordat ze erover nadenken.
Netwerk probeert de indruk te wekken dat het de sympathie voor Beale compenseert door hem als geestesziek af te schilderen, waarbij hij andere personages gebruikt die geschokt zijn door wat hij doet. Maar elk personage dat Beale krankzinnig noemt of zijn redactionele tirades veroordeelt, wordt afgeschilderd als moreel weerzinwekkend en onbetrouwbaar.
De netwerkbestuurders die hem uitbuiten zijn hebzuchtige opportunisten. Het leiderschap van het bedrijfsleven wordt afgeschilderd als koud en sinister. Wanneer deze personages volhouden dat Beale onstabiel is, wantrouwt het publiek instinctief de aanklagers, omdat onze mening over hen al vergiftigd is.
Het enige personage dat de traditionele journalistiek echt verdedigt, is dat Max Schumacher (William Holden). Helaas voor het argument dat hij zou moeten vertegenwoordigen, besteedt Max de hele film aan het bedriegen van zijn vrouw en het mogelijk maken van het circus waar hij beweert tegen te zijn. Zijn morele autoriteit bestaat niet meer, en de instelling die hij verdedigt stort samen met hem in.
Wat Howard doet is veel authentieker dan de nep-honden- en ponyshow van normaal nieuws waar consumenten uit de jaren zeventig in de echte wereld naar hebben gekeken. In eerste instantie bestaan Howards tirades grotendeels uit woede en frustratie. Zijn kijkcijfers stijgen en het publiek komt naar hem toe. Als hij eist dat ze hun ramen openen en roepen: “Ik ben verdomd boos en ik pik het niet meer!” tegen de wind, stadsstraten echo met het geluid van verontwaardigde stemmen.
Dat is wanneer we het enige andere eerlijke personage in de film ontmoeten.
Gescreenwashed door Revelation Framing
Openbaring inlijsten is een overtuigingstechniek waarbij informatie wordt gepresenteerd alsof het een schokkende waarheid is die het publiek nu pas ontdekt. In plaats van een punt te beargumenteren, is de boodschap gestructureerd als een onthulling: eerst lijkt iets verwarrend of verkeerd, dan wordt de ‘verborgen waarheid’ blootgelegd.
Dit levert vaak een gevoel van emotionele bevrijding op catharsisomdat het publiek het gevoel heeft dat ze eindelijk door hebben wat er werkelijk aan de hand is. De kracht van de techniek komt doordat mensen het gevoel krijgen dat ze ontwaakt zijn, in plaats van het gevoel te hebben dat iemand ze probeert te overtuigen.
Door een idee te kaderen als een diepgaande openbaring in plaats van als een argument, wordt het publiek aangemoedigd het te aanvaarden als inzicht of verlichting in plaats van het kritisch te beoordelen als een bewering. In plaats van Beale als een gek te ontmaskeren, bevestigt de film hem.
Howard Beale is begonnen het moederbedrijf van zijn netwerk kapot te maken, en dus wordt hij naar een ontmoeting gebracht met conglomeraatvoorzitter Arthur Jenson, gespeeld door grootmacht uit de jaren zeventig, Ned Beatty. Arthur Jensen negeert de waarschuwingen van Beale over de macht van het bedrijfsleven niet. Hij bevestigt ze. In een van de beroemdste toespraken van de film legt Jensen uit dat de wereld wordt bestuurd door enorme economische krachten die buiten de controle van naties of kiezers vallen.
De zogenaamde gek uit de film is plotseling de enige persoon die de werkelijkheid begrijpt. Voor de onstabiele Howard Beale is het een openbaring. Hij zegt dat hij gelooft dat hij zojuist God heeft gezien.
Howard stopt zijn tirade tegen het bedrijf en begint een diepere waarheid aan zijn publiek te prediken. Niet omdat hij verdorven is, maar omdat hij bekeerd is door openbaring.
Gescreenwasht door martelaarschapsframing
Martelaarschap inlijsten is een narratief apparaat waarbij een personage wordt vermoord of gestraft vanwege zijn overtuigingen, waardoor het publiek wordt gesignaleerd dat hun boodschap waar moet zijn geweest of bedreigend voor machtige belangen.
De reputatie van Howard Beale als waarheidsverteller wordt in de geest van het publiek versterkt door het einde van de film, waarin Beale live in de ether wordt vermoord. Net als Jezus Christus, Socrates en vele anderen door de geschiedenis heen die gelijk hadden, wordt Howard Beale tot martelaar gemaakt omdat hij zich uitsprak, waardoor zijn status als held in de hoofden van de mensen nog verder wordt versterkt. Netwerk kijkers.
Hoe het netwerk creëerde wat het haatte
De regisseur van de film, Sidney Lumet, had het misschien bedoeld Netwerk Het is een waarschuwend verhaal, maar in plaats daarvan conditioneert het op subtiele wijze het publiek om precies datgene te accepteren waarvoor het hen zou moeten waarschuwen, door van de man die het nieuws verdraait een held te maken die aan alle kanten omringd is door het kwaad.
Je zou kunnen denken dat dit positief zou kunnen zijn, aangezien Howard een waarheidsverteller is Netwerk overtuigt het publiek ervan dat ze beter af zijn met journalisten die opstaan en hun mening uiten, dan met degenen die zitten en de teksten lezen. Dat zou juist zijn als het publiek zou kunnen vertellen wie de waarheid sprak en wie niet, maar dat kunnen ze niet.
Wanneer Netwerk normaliseerde het idee dat nieuwsmensen meningen uitten, het normaliseerde zowel het goede als het slechte, waardoor een nieuwe vector voor manipulatie van de massamedia ontstond.
Hoe netwerk de wereld ten goede veranderde
Er is een andere manier om het te lezen. Een terugblik op de geschiedenis laat zien dat nieuws misschien nooit echt neutraal was; het was gewoon beter in doen alsof.
Anchors bracht verhalen met kalme stemmen en een professionele houding, en de uitvoering van objectiviteit zorgde ervoor dat die verhalen als feiten leken. Als Netwerk heeft geholpen dat masker weg te trekken, heeft het misschien iets blootgelegd dat er al was.
De meningen kwamen niet in het nieuws; Netwerk kan er onbedoeld voor gezorgd hebben dat het zich niet meer verstopte. Het resultaat daarvan is rommeliger en vaak manipulatiever, maar het is ook eerlijker over wat het medium eigenlijk is: mensen die gebeurtenissen interpreteren, niet machines die ze rapporteren. In die zin is het luidruchtige, openlijk eigenzinnige mediatijdperk misschien minder bedrieglijk dan het stille tijdperk dat neutraliteit claimde en toch het verhaal vormgaf.
George Clooney bewees dat hij gelijk had
Tientallen jaren later, de film uit 2005 Goede nacht en veel succes stilletjes (en per ongeluk) zou bewijzen Netwerk punt door te proberen het publiek te screenen zodat ze het tegenovergestelde geloven. Goede nacht en veel succes was de hervertelling van hoe CBS-journalist Edward R. Murrow in 1954 zijn televisienieuwsprogramma gebruikte Zie het nu om de methoden van Joseph McCarthy rechtstreeks aan te vechten, die nationale bekendheid had opgebouwd door regeringsfunctionarissen, soldaten en entertainers te beschuldigen van communistische banden.
In plaats van een rechtstreeks verslag uit te brengen over de controverse of het publiek feiten te geven, wijdde Murrow een hele uitzending aan het bekritiseren van de tactieken van McCarthy. Hij verzamelde karaktermoordfragmenten van de toespraken en ondervragingen van de senator zelf met het duidelijke doel zijn publiek ervan te overtuigen zijn standpunt te delen: dat McCarthy’s onderzoeken frauduleus waren en stopgezet moesten worden.
Murrow maakte vervolgens gebruik van zijn reputatie als onpartijdige journalist door een uiterst bevooroordeelde afsluitende redactionele waarschuwing af te geven dat de Verenigde Staten het risico liepen hun democratische principes te schaden als achterdocht de plaats zou innemen van bewijsmateriaal. De uitzending was een van de eerste grote televisiemomenten waarin een nationaal nieuwspresentator openlijk zijn platform gebruikte om een machtige politieke figuur uit te dagen, waardoor de publieke opinie zich tegen McCarthy keerde en een keerpunt in de invloed van de senator werd gemarkeerd.
Het enige verschil tussen de fictie van Beale en de geschiedenis van Murrow is de framing. In de door George Clooney geregisseerde film wordt Murrows eigenzinnige uitzending gepresenteerd als moedige journalistiek via een reeks bekende verhaaltrucs. Deze zijn bedoeld om het publiek af te leiden van de vooringenomenheid in Murrows uitzendingen.
Murrow wordt opzettelijk afgebeeld als het tegenovergestelde van Howard Beale. Hij is kalm, rationeel en moreel stabiel. Zijn tegenstander verschijnt vooral tijdens zijn meest extreme momenten. De zwart-wit cinematografie, de door sigaretten gerookte redactiekamers en de ingetogen dialogen getuigen allemaal van integriteit, ook al is die er niet.
Het publiek hoort niet alleen het betoog van Murrow. Ze worden geconditioneerd om het als verantwoordelijk en gezond te ervaren, of het nu zo is of niet. Haal die signalen weg, en de daad zelf ziet er heel bekend uit: een televisiejournalist die de neutraliteit opgeeft om het publiek te vertellen wat ze moeten geloven. Howard Beale en de echte presentatoren die Murrow volgden, deden het gewoon luider en duidelijker.
Netwerk’s dappere nieuwe wereld
Of Network het nu wilde of niet, het bereidde het publiek voor op een nieuw soort journalistiek. Eén waarin het anker niet meer doet alsof hij neutraal is. Eén waarin verontwaardiging de berichtgeving vervangt. Eén waarin de luidste stem in de kamer de meest vertrouwde wordt. Met andere woorden: het heeft precies de wereld helpen creëren waarin we nu leven.
Gefeliciteerd nieuwspoppen, jullie zijn geweest gescreenwasht.
