Recensie ‘The AI ​​Doc: Or How I Became an Apocaloptimist’: mist de nodige nuance

AI komt eraan. AI is hier. AI is een zeepbel. AI is de toekomst die we willen. AI is het einde. AI is de weg naar een beter ons (althans degenen die het overleven).

Een groot onderwerp, deze kunstmatige intelligentie, waar je op veel verschillende manieren over kunt nadenken. Worstelen met AI is een waardige onderneming voor elke filmmaker. (En met worstelen bedoel ik niet dat je AI vraagt ​​om de film voor je te maken.)

Daniël Roherde man achter de Oscar-winnende “Navalni,” heeft, samen met co-regisseur Charlie Tyrell, geprobeerd een soort non-fictie-inleiding te geven over de grootste technologische, maatschappelijke en existentiële uitdaging van onze tijd met ‘The AI ​​Doc: Or How I Became an Apocaloptimist’, een titel met een hybride munt die Roher oppikt van een van zijn geïnterviewde experts – een van te veel, zo blijkt. “The AI ​​Doc” is een goedbedoelde maar verzwarende soep van informatie en meningen die zich wil voortbewegen met de snelheid van het machinale denken.

Rohers aanpak is begrijpelijk voor een reguliere doc. Hij gaat ervan uit dat velen van ons technisch bekwaam zijn, angstig en verward over wat AI eigenlijk is. In zijn zoektocht naar antwoorden hanteert Roher een lastig raamwerk: zijn liefhebbende vrouw vertelt af en toe alsof dit een verhalenboek is en Roher de hoofdpersoon van een eng avontuur. De fabelconstructie strekt zich uit tot een hectisch visueel schema van handgemaakte kunst en animatie dat ons absorptieproces onderbreekt alsof we kinderen zijn die stimulatie nodig hebben tussen alle pratende hoofden.

Wat de AI zelf betreft, de experts – een mix van tech-oprichters (zoals Sam Altman en Anthropic’s Amodei-broers en zussen), historici, wetenschappers en diverse kampioenen en sceptici – komen naar het huis van Roher, omdat hij als aanstaande vader een belangrijke vraag op de voorgrond wil stellen: moet hij een kind op deze wereld brengen?

Misschien nog dringender: als Roher een AI-document had moeten maken dat behandelt ons zoals kinderen? Ten eerste paradeert hij met alle veiligheidsdoomers en lijkt hij hun waarschuwingen te geloven dat er een gevoelloze superintelligentie op ons afkomt en dat we die niet kunnen vertrouwen. Vervolgens haalt hij, voldoende gestoord, de AI-cheerleaders binnen, een verdacht positieve bende die zich alleen medische wonderen en grindloze levens kan voorstellen waarin we allemaal fulltime kunstenaars zijn.

Pas dan, na deze simplistische opzet waarin platitudes de boventoon voeren, krijgen we het gedeelte waarin het onderwerp wordt behandeld als de dappere (en ernstige) nieuwe wereld die het is: geopolitiek beladen, economisch zwak en een speeltuin voor miljardairs.

Waarom kon de complexiteit niet vanaf het begin de dialoog zijn geweest, in plaats van de speeldomme tekenfilm waar “The AI ​​Doc” al zo lang naar voelt? Misschien gelooft Roher dat dit is wat onze steeds goedgelovigere, door de waarheid betwiste burgers nodig hebben van een verklarend document: een flitsende, goedhartige herinnering dat wij de verandering zijn die we moeten zijn.

Maar als je verlangt naar een nuchter onderzoek naar dit onheilspellende instrument – ​​eentje met een aanpak die je behandelt als het intelligente wezen dat je bent – ​​zul je moeten wachten op AI doc 2.0.