De jaren tachtig en negentig waren dat wel een gouden eeuw voor Hollywood-actiefilms. Ze waren er in alle soorten en maten: low-budget exploitatie (“The Exterminator”), voertuigen uit het middensegment voor B-sterren (alles met Charles Bronson) en extravaganza’s op blockbuster-niveau. Die laatste categorie bracht risico’s met zich mee, ook al was jouw voorsprong een van de grootste sterren ter wereld. Sylvester Stallone struikelde over bommen als ‘Assassins’. Arnold Schwarzenegger mislukte met ‘Last Action Hero’. En Bruce Willis slaagde er niet in om ze in te pakken met ‘Last Man Standing’.
“Executive Decision” verscheen in de lente van 1996 in de bioscoop en stond voor een uniek raadsel. De ‘Die Hard’ on a plane’-riff was al succesvol uitgevoerd met het door Wesley Snipes geleide ‘Passenger 57’, maar ‘Predator’-scenarioschrijvers Jim en John Thomas voorzagen hun script van een gedurfde wending die het publiek zou boeien of naar de uitgang zou sturen. De film werd verkocht als tweehander: Kurt Russell schittert als Dr. David Grant, een inlichtingenadviseur van het Amerikaanse leger die zich aansluit bij een Special Ops-team onder leiding van luitenant-kolonel Austin Travis van Steven Seagal om een bom onschadelijk te maken die door Tsjetsjeense terroristen op een Boeing 747 is geplaatst. Er is maar één behoorlijk groot probleem: ze moeten met een stealth-jet bij het vliegtuig aanmeren en Grant en de soldaten op de Boeing deponeren zonder de verdenkingen van de kapers te wekken.
Dat is, verbazingwekkend genoeg, niet de twist. Bioscoopbezoekers die hun kaartjes kochten in de hoop Seagal te zien pronken met zijn expertise op het gebied van vechtsporten, stonden voor een grote verrassing: 40 minuten na het begin van de film, wanneer de aanmeeroperatie mislukt vanwege turbulentie, offert Seagal zichzelf op om ervoor te zorgen dat alle anderen aan boord van het vliegtuig komen. Het publiek reageerde positief, hoewel de film niet zo’n groot succes was als verwacht.
Critici en publiek waren dol op het onverwachte vertrek van Steven Seagal in Executive Decision
Als je bekend bent met de filmografie van Steven Seagal, weet je dat de man er de voorkeur aan geeft dat zijn personages op brute wijze slechteriken in scheve gevechten sturen. In zijn beste jaren kwam het zelden voor dat een tegenstander ook maar een vinger op hem legde. Het was dus een schok toen hij instemde met een dood op het scherm in het begin van een film die gedeeltelijk door zijn aanwezigheid werd verkocht (hoewel het moment, achteraf gezien, zwaar was). geplaagd in de trailer van de film).
Hoewel Seagal er geen moeite mee had om op heldhaftige wijze te sterven, had hij bezwaar tegen de manier waarop hij stierf, waardoor zijn hoofd explodeerde toen het dockingportaal loskwam van de Boeing. In plaats daarvan zien we zijn lichaam in de lucht uit het portaal vallen.
Een groot aantal critici hebben deze wending ontdekt (Gene Siskel en Roger Ebert staken de film twee duimen omhoog), terwijl het publiek hun goedkeuring kenbaar maakte door de film een A-Cinemascore te geven. Ik denk dat ‘Executive Decision’ een ontzettend spannende studio-actiefilm is, versterkt door een geweldige ondersteunende cast met Halle Berry, Joe Morton, John Leguizamo en David Suchet, samen met een strakke regie van de legendarische filmredacteur Stuart Baird. En toch bracht het slechts $122 miljoen op aan de wereldwijde box office, tegen een budget van $55 miljoen.
‘Executive Decision’ opende op de tweede plaats, achter het razend populaire ‘The Birdcage’. Dit was geen complete verrassing. Kurt Russell, die een intellectueel in smoking speelde, ging in tegen zijn stoere typeterwijl de populariteit van Seagal aan het afnemen was. Het is jammer, want de film is echt een ensemblestuk dat speelt als een minder jingoïstische ‘The Delta Force’. Als je ‘Executive Decision’ nog nooit hebt gezien, is het momenteel te huur op Prime Video en Apple TV. Dus ga je gang en trakteer jezelf op een van de meest onderschatte actiefilms uit de jaren negentig.
