Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Escape rooms zijn leuk omdat je puzzels kunt oplossen met je vrienden, een prijs kunt winnen, naar de cadeauwinkel kunt gaan, een biertje kunt pakken en naar huis kunt gaan. De escape room die Edgar (David Richmond-Peck) in 2014 beleeft Wreed en ongebruikelijk is niet zo’n escape room. Elke keer dat hij vertrekt, moet hij de dag opnieuw beleven dat zijn vrouw Maylon (Bernadette Saquibal) hem probeert te vergiftigen, hij overmeestert haar en vermoordt haar per ongeluk, om vervolgens zelf te sterven. Het is alsof Het oneindige verhaalbehalve dat het verhaal een gruwelijke dood sterft terwijl je je partner vermoordt, om vervolgens wakker te worden in het vagevuur, erover te praten in groepstherapie en het allemaal opnieuw te doen. Nee bedankt.
Een donkere, surrealistische psychologische thriller boordevol tijdlus onzin, Wreed en ongebruikelijk is een totale WTF-film met wat ik de raarste omgekeerde verlossingsboog zou noemen die ik in de recente geschiedenis heb gezien. We beginnen met het zoeken naar Edgar en ontdekken langzaamaan steeds meer redenen om hem niet meer leuk te vinden. Wanneer hij eindelijk beseft wat hij moet doen om de cyclus te doorbreken, is het ontwerp op de grens van onbevredigend, alleen maar om te laten zien hoe hol de hele ervaring hem heeft gemaakt.
Edgar is zo’n moeilijke kerel
Er zijn twee hoofdinstellingen die Wreed en ongebruikelijk verkent gedurende de looptijd van 91 minuten. Ten eerste is er het huis waar Edgar woont met zijn Filippijnse immigrantenvrouw Maylon en haar onrustige tienerzoon Gogan (Monsour Cataquiz). Edgar laat Maylon niet werken, houdt de financiën strak onder controle en is nauwelijks een vaderfiguur voor Gogan, die steeds in de problemen komt op school, maar nooit de kans krijgt om uit te leggen waarom. Edgar dreigt Gogan zelfs terug te sturen naar zijn gewelddadige familieleden op de Filippijnen als hij niet opkrabbelt.
Maylon voelt zich volledig gevangen en besluit dat het in het belang van haar en Gogan is om Edgar te vergiftigen en opnieuw te beginnen. Ze gaat ermee door, Edgar realiseert zich wat er gebeurt als hij eenmaal ernstig ziek wordt, en er ontstaat een handgemeen als ze ruzie maken via de telefoon zodat hij om hulp kan bellen. Tijdens die strijd overmeestert en vermoordt Edgar Maylon, om vervolgens wakker te worden in een gebouw dat aanvoelt als een kruising tussen een revalidatiecentrum en een psychiatrisch ziekenhuis.
Edgar loopt een groepstherapiesessie binnen die wordt geleid door het gezicht van een vrouw op een televisiescherm dat bekend staat als de Facilitator (Mary Black). Daar ontmoet hij Doris (Michelle Harrison), Julien (Michael Eklund) en William (Richard Harmon). Hij komt er snel achter dat iedereen in de kamer brute moorden heeft gepleegd voordat hij arriveerde, dat ze allemaal dood zijn zoals hij, en dat dit hun straf is. Dat feit wordt bevestigd door een ander onstoffelijk gezicht op een scherm, het raadslid (Andy Thompson).
Elke dag ervaart Edgar zijn wrede en ongebruikelijke straf tijdens deze sessies, waarbij hij hoort hoe William zijn vader tientallen keren neerstak voordat hij het hoofd van zijn moeder verpletterde met een pot augurken, Doris zelfmoord pleegde in het bijzijn van haar familie en Julien zijn drie kinderen vermoordde. Ervan overtuigd dat hij daar niet thuishoort omdat hij zijn vrouw alleen per ongeluk heeft vermoord terwijl zij hem eerst probeerde te vermoorden, begint Edgar tussen de sessies door aan een ontsnappingsplan te werken en herhaaldelijk zijn dood te herbeleven.
Leren is hoe je groeit
Het probleem met Edgar binnen Wreed en ongebruikelijk is dat hij zo’n sukkel is. Technisch gezien heeft hij gelijk als hij zijn straf in twijfel trekt, omdat hij geen traditionele koelbloedige moordenaar is. Maar de semantiek is lastig. Omdat Maylon als eerste sterft, is hij nog steeds schuldig aan moord. En dat is waar het ingewikkeld wordt. Elke keer dat Edgar zijn laatste dag opnieuw beleeft, krijgt hij een nieuw perspectief door de gebeurtenissen vanuit verschillende invalshoeken te bekijken.
Wat hij leert is dat hij een verschrikkelijk persoon was. Hij hield Maylon gevangen in een leven dat ze niet wilde, gebruikte zijn financiële controle om zowel haar als Gogan te domineren, en dreigde voortdurend met deportatie wanneer Gogan buiten de lijntjes stapte. In het begin steun je Edgar omdat je niet het volledige plaatje hebt. Naarmate de waarheid duidelijk wordt, wordt het een stuk moeilijker om Maylon de schuld te geven van wat ze heeft gedaan.
Tijdens zijn tijdrovende odyssee leert Edgar eigenlijk niets, of weigert hij in ieder geval toe te geven dat hij ooit ongelijk heeft gehad. Hij is geobsedeerd door het ontsnappen aan de cyclus die zijn eigen acties hebben gecreëerd, maar hij wil niet eerlijk naar zichzelf kijken. Ik keur moord niet goed, maar als iedereen die van je zou moeten houden besluit dat het vermoorden van jou de enige manier is om een gelukkig leven te leiden, is het misschien tijd om in de spiegel te kijken voordat je met de vingers wijst.
Kijken hoe Edgar probeert zich een weg te banen uit een hiernamaals dat is afgestemd op zijn daden, is wat dit zo’n effectieve omgekeerde verlossingsboog maakt. Hij groeit nooit echt. In zijn gedachten is hij altijd het slachtoffer. Dat maakt het zo boeiend om te zien hoe hij dezelfde dag keer op keer herbeleeft, waarbij hij langzaamaan ontdekt hoe vreselijk hij is en hoe alle anderen hem zien.
De moraal van het verhaal is simpel. Wees geen Edgar. Maar als je hem wilt zien kronkelen en zich herhaaldelijk uit zijn laatste dag op aarde probeert te praten, kun je streamen Wreed en ongebruikelijk op het moment van schrijven gratis op Tubi.
